บทที่ 2 การพบเจอกันในรอบ 2 ปี

เขารีบวางแก้วกาแฟลงบนโต๊ะจากนั้นก็รีบหิ้วกระเป๋าพาดไว้บนไหล่ จากนั้นก็รีบวิ่งออกไปจากร้านกาแฟเพราะถ้าเขายังนั่งอยู่ตรงนี้รับรองว่าอิงอิงได้เห็นหน้าแน่ และถึงตอนนั้นสิ่งแรกที่เขาน่าจะเจอก็คือโดนกระทืบเพราะหญิงสาวได้ลั่นวาจาเอาไว้ก่อนหน้านี้แล้ว ถ้าเจอกันอีกครั้งเธอจะกระทืบเขาให้จมดิน

"พี่ชายรอผมด้วย"

ธนัตถ์รีบวิ่งตามกัปตันเตชน์ออกไปจากร้านกาแฟจากนั้นก็พากันลัดเลาะอ้อมไปยังลานจอดรถด้วยความเร่งรีบ เขายังไม่อยากเจอกับหญิงสาวในตอนนี้เพราะทำตัวไม่ถูกเหมือนกัน ไม่ได้เจอกันนานถึง 2 ปีเธอยังคงสวยเหมือนเดิม ไม่ได้! เขาจะมานึกถึงใบหน้าสวยนั้นไม่ได้ ถึงแม้จะสวยแต่บอกเลยว่านิสัยอย่างกับปีศาจกลับชาติมาเกิด คนภายนอกไม่รู้หรอกว่าที่แท้จริงแล้วเธอเป็นคนนิสัยยังไง แต่เขาที่คบมานานรู้ดีเพราะฉะนั้นอย่าไปยุ่งจะดีกว่า

"พี่ชายจะรีบวิ่งทำไมเนี่ยรอผมก่อน"

"แยกย้ายกันกลับบ้านเลยไม่ต้องตามมา แล้วไม่ต้องหาเรื่องให้ฉันไปเจอยัยนั่นอีกละ ไม่อยากจะคิดถึงตอนเจอกันเข้าใจหรือเปล่า"

เขาทำท่าขนลุกขนพองก่อนจะหยิบกุญแจในกระเป๋าเป้จากนั้นก็เดินตรงไปยังรถของตัวเองทันที ธนัตถ์เกาหัวด้วยความมึนงงเพราะไม่รู้ว่าทำไมพี่ชายถึงมีท่าทีกลัวอิงอิงขนาดนั้น

"สงสัยจะจบกันไม่ดีจริง หรือว่าตอนเลิกกันอิงอิงถือมีดมาแทงหรือเปล่า บรึ๋ย...! น่ากลัว"

เขาไม่อยากจะจินตนาการว่าทำไมพี่ชายถึงมีท่าทีแบบนั้นแต่คิดว่าคนเลิกกันแล้วมีปฏิกิริยาแบบนี้คงจะจบกันไม่ดีจริงแหละ หรือว่าพี่ชายอาจจะนอกใจหรือเปล่าเลยพานทำให้อิงอิงเกลียดขนาดนั้น

"ฟู่ว...! เกือบไปแล้วไง"

และเมื่อเขาเดินมาถึงรถสปอร์ตคันหรูที่จอดอยู่ตรงนั้นจอดรถของสนามบินก็รีบกดปลดล็อกจากนั้นก็เข้าไปอยู่ในรถทันที พ่นลมหายใจออกมาด้วยความโล่งอกในที่สุดก็หนีออกมาได้

"กลับบ้านดีกว่าซวยชะมัดเลยย้ายมาทำงานที่เดียวกันจนได้"

เขาถอนหายใจออกมาเล็กน้อยก่อนจะสตาร์ทเครื่องยนต์และรีบขับออกไปทันที กัปตันเตชน์เป็นลูกชายคนที่ 2 ของตระกูลเปรมฤทัยสิริ ตระกูลมหาเศรษฐีอันดับ 1 ระดับประเทศ และสายการบินนี้เป็นธุรกิจในเครือของตระกูล เขามีความชอบในการขับเครื่องบินตั้งแต่เด็กโตขึ้นจึงทำอาชีพเป็นกัปตัน แต่ความจริงแล้วอาชีพหลักของเขาคือนักธุรกิจ ช่วยเหลือครอบครัวคอยดูแลธุรกิจที่อยู่ในเครือเปรมฤทัยสิริ และธุรกิจสายการบินนี้ก็เป็นหนึ่งในธุรกิจที่เขาดูแลอยู่

โครม!

ในขณะที่เขากำลังเลี้ยวรถออกจากลานจอดรถของสนามบินก็ต้องเหยียบเบรกอย่างแรง รถสั่นไหวก่อนจะหยุดนิ่งรีบหันขวับไปมองเบื้องหน้าก็เห็นว่ารถอีกคันพุ่งออกมาจากมุมเสาทางด้านขวาไม่ทันได้มอง จึงทำให้รถทั้งสองคันชนเข้าอย่างจังแต่ไม่ได้ถึงกับรุนแรงมาก

"ฉิบ! อะไรวะเนี่ย"

ชายหนุ่มโวยวายออกมาก่อนจะเปิดประตูลงไปดูทว่า...

"ไอ้เปรต!"

เสียงหญิงสาวเจ้าของรถอีกคันตะโกนด่าเขาเสียงดังลั่นก่อนจะเดินเข้ามาหาด้วยใบหน้าโกรธแค้นอย่างถึงที่สุด

โครม!

"โอ๊ยยยยยย"

ไม่คาดคิดว่าหญิงสาวจะทำอย่างที่พูดจริงๆ พอเจอหน้ากันปุ๊บเธอก็เดินจ้ำอ้าวเข้ามาหาก่อนจะยกเท้าขึ้นถีบเขาจนล้มลงกับพื้น

"เชี่ยเอ๊ย! มาถีบทำไมวะเนี่ย"

"ไอ้เลวบอกว่าอย่ามาให้เห็นหน้าไม่ใช่หรือไง แล้วขับรถมองไม่เห็นทางหรือไง ตาบอดเหรอ!"

หญิงสาวชี้นิ้วไปตรงหน้าเขาก่อนจะโวยวายออกมาด้วยความหงุดหงิด เขารีบยกมือขึ้นห้ามหญิงสาวเพื่อไม่ให้ถีบต่อไม่อย่างนั้นศักดิ์ศรีของกัปตันจบลงวันนี้แน่

"ใจเย็นก่อนสิพี่ไม่ได้ตั้งใจนะเว้ย ก็... ก็เธอพุ่งออกมาแบบนั้นใครจะไปเบรกทัน"

"อ้อเหรอ ก็เหมือนกับตอนนั้นที่เลือกเพื่อนรักแล้วบอกเลิกฉันต่อหน้าทุกคนให้อับอายแบบนั้นสินะ"

"เฮ้ยๆ นั่นมันเรื่องเก่าแล้วปะขอโทษไปแล้วไง จะเอามาพูดถึงอีกทำไมล่ะ"

"ขอโทษอะไรไม่ทราบ ขอโทษแล้วมันหายปะ"

หญิงสาวกำมือแน่นก่อนจะเดินเอามือไปทุบหลังเขาหลายทีอย่างระบายอารมณ์ ชายหนุ่มถอนหายใจหนักๆ พยายามเอามือปัดป้องไม่ให้หญิงสาวทำความรุนแรงใส่ มือหนักฉิบหายผู้หญิงอะไรก็ไม่รู้...

"แล้วจะให้ทำไงถึงจะหายล่ะ"

"งั้นก็ไสหัวไปไกลๆ เลยไม่ต้องมาให้เห็นหน้าอีกนะ ซวยชะมัดเลยวันนี้ทำเวรทำกรรมอะไรมาวะเนี่ยถึงต้องมาเจอคนเหี้ยแบบนี้"

หญิงสาวโวยวายออกมาก่อนจะเม้มปากแน่นดวงตาเริ่มแดงก่ำจนชายหนุ่มเห็นแบบนั้นถึงกับรู้สึกผิด ดูท่าทางเธอจะไม่ลืมเรื่องของเราและยังคงจดจำไว้ในใจไม่อย่างนั้นคงไม่โกรธแค้นขนาดนี้ไม่เห็นอดีตแฟนเก่าหรอก

"ทำไม... ลืมผัวเก่าคนนี้ไม่ได้ไงถึงได้โกรธแค้นขนาดนี้"

เขาขยับตัวลุกขึ้นก่อนจะเอามือทั้งสองข้างปัดกางเกงของตัวเองที่มันเปื้อนฝุ่น ใบหน้าดูเจ้าเล่ห์พูดจากลั่นแกล้งหญิงสาวจนทำให้เธอถึงกับตาโตก่อนจะชี้นิ้วมาตรงหน้าเขาด้วยท่าทีไม่พอใจ

"นะ...นาย! มีดีอะไรไม่ทราบทำไมฉันจะต้องจดจำนายไปตลอดชีวิตด้วย"

"ก็ไม่รู้สิมันก็มีดีหลายอย่างอยู่นะ หล่อ รวย เอาเก่ง"

"ไอ้เปรต!"

"เตชน์โว๊ยยยยย ชื่อเตชน์"

"ไอ้เปรต!"

ทั้งสองคนจ้องมองใบหน้ากันและกันอย่างไม่มีใครยอมใคร ดูท่าทางการกลับมาเจอกันครั้งนี้จะไม่ใช่เรื่องง่ายซะแล้ว จากตอนแรกที่เขาว่าจะเคลียร์ใจกับเธออย่างน้อยเราสองคนอาจจะยังเป็นเพื่อนกันได้ แต่ดูท่าทางความอาฆาตแค้นของเธอแล้วชีวิตของเราสองคนมันเหมือนเส้นขนานดูท่าทางจะมาบรรจบกันยาก

"เอาเถอะเรามาเคลียร์กันเรื่องรถก่อนจะเอายังไง ต่างคนต่างซ่อมไหมล่ะ"

"ทำไมต้องต่างคนต่างซ่อมด้วย นายเห็นไหมว่าฉันมาเลนถูก เขาก็บอกอยู่ว่าให้รถทางขวาไปก่อนเสมอ นายโผล่ออกมาแบบนี้จะมาบอกว่าผิดร่วมกันได้ยังไง เพราะฉะนั้นจ่ายค่าเสียหายมาซะ!"

หญิงสาวแบมือไปตรงหน้าชายหนุ่มก่อนจะเรียกค่าเสียหายที่ทำให้รถเธอเป็นรอย เตชน์พยายามสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อควบคุมอารมณ์ของตัวเองไม่ให้โวยวาย คุยกับผู้หญิงอย่างอิงอิงต้องใช้ความอดทนมากกว่าคุยกับผู้หญิงทั่วไป รายนี้ค่อนข้างอารมณ์ร้อนโวยวายเก่ง แต่แปลกตรงที่เป็นเฉพาะกับเขานะกับคนอื่นนะเหรอ...เฮอะ!

"เออๆ จะเอาเท่าไหร่ว่ามา"

"สองหมื่นจ่ายมา!"

"รอยนิดเดียวตั้งสองหมื่น ขูดเลือดขูดเนื้อผัวเก่าชะมัดเลย"

"โอนมา!"

หญิงสาวเท้าเอววีนชายหนุ่มจนเขาสะดุ้งรีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดโอนทันที เลขบัญชีของเธอเขายังคงมีบันทึกไว้แล้วอิงอิงเองก็ยังคงใช้บัญชีเดิมไม่ได้เปลี่ยน

"โอนบัญชีเดิมนะ"

"เออ โอนมา"

ชายหนุ่มรีบกดโอนเงิน 20,000 บาทไปให้หญิงสาวจะได้จบสักที และเมื่อยอดเงินเข้ามาในบัญชีของเธอก็ยิ้มออกมาเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงพอใจ

"ก็แค่นี้แหละ...ชิ~"

เธอสะบัดหน้าใส่เขาก่อนจะเดินกลับไปขึ้นรถทันที ขออย่าได้เจอกันอีกเลยชาตินี้ ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมพอเห็นหน้าแล้วหงุดหงิดทุกที ไม่รู้ว่าเธอเกลียดเขามากจนไม่อยากจะมองหน้าหรือเพราะว่ายังตัดใจไม่ได้กับความสัมพันธ์ในอดีต...