Alle Kapitel von เมียลับกัปตันเตชน์: Kapitel 1 – Kapitel 10

เสียงดังหึ่งของเครื่องยนต์กังหันไอ้พ่นยังคงสม่ำเสมอ กัปตันเตชน์นักบินผู้ควบคุมเครื่องบินโดยสารลำนี้นั่งอยู่หลังแผงควบคุมที่เต็มไปด้วยไฟกะพริบและหน้าจอเรดาร์ สายตาเขากว่าดูทุกค่าพารามิเตอร์อย่างคล่องแคล่ว ปลายนิ้วสัมผัสสวิตช์และปุ่มต่างๆ อย่างแม่นยำ เสียงผู้ช่วยนักบินรายงานบางอย่างซึ่งเขาเพียงแค่พยักหน้ารับรู้เท่านั้นไมโครโฟนที่อยู่ข้างขมับถูกดึงเข้าไปบริเวณปาก เสียงของเขาทุ้มแน่นและดูอบอุ่นในขณะที่เครื่องบินไต่เพดานบินด้วยความมั่นคง"สวัสดีครับท่านผู้โดยสารทุกท่านนี่คือกัปตันเตชน์ดนัย กำลังรายงานจากห้องนักบิน"เขาหยุดเสียงไปสักพักใหญ่พลางกวาดตามองออกไปนอกกระจกหน้าห้องนักบิน ท้องฟ้าเบื้องหน้าดูปลอดโปร่ง มีเพียงก้อนเมฆสีขาวนวลลอยอยู่โดยรอบ"ขณะนี้เครื่องบินของเราอยู่ที่ระดับความสูง 33,000 ฟุต หรือประมาณ 10,000 เมตรเหนือระดับน้ำทะเล ความเร็วลมสัมพัทธ์ขณะนี้อยู่ที่ประมาณ 840 กิโลเมตรต่อชั่วโมง ทิศทางลมด้านหน้าอยู่ที่ 270 องศา ความเร็วลมประมาณ 40 นอต"เขารายงานด้วยน้ำเสียงราบเรียบขณะที่อีกมือหนึ่งยังจับคันควบคุมเพื่อปรับทิศทางเล็กน้อย"อุณหภูมิภายนอกอยู่ที่ - 41 องศาเซลเซียส อุณหภูมิภายใน

เขารีบวางแก้วกาแฟลงบนโต๊ะจากนั้นก็รีบหิ้วกระเป๋าพาดไว้บนไหล่ จากนั้นก็รีบวิ่งออกไปจากร้านกาแฟเพราะถ้าเขายังนั่งอยู่ตรงนี้รับรองว่าอิงอิงได้เห็นหน้าแน่ และถึงตอนนั้นสิ่งแรกที่เขาน่าจะเจอก็คือโดนกระทืบเพราะหญิงสาวได้ลั่นวาจาเอาไว้ก่อนหน้านี้แล้ว ถ้าเจอกันอีกครั้งเธอจะกระทืบเขาให้จมดิน"พี่ชายรอผมด้วย"ธนัตถ์รีบวิ่งตามกัปตันเตชน์ออกไปจากร้านกาแฟจากนั้นก็พากันลัดเลาะอ้อมไปยังลานจอดรถด้วยความเร่งรีบ เขายังไม่อยากเจอกับหญิงสาวในตอนนี้เพราะทำตัวไม่ถูกเหมือนกัน ไม่ได้เจอกันนานถึง 2 ปีเธอยังคงสวยเหมือนเดิม ไม่ได้! เขาจะมานึกถึงใบหน้าสวยนั้นไม่ได้ ถึงแม้จะสวยแต่บอกเลยว่านิสัยอย่างกับปีศาจกลับชาติมาเกิด คนภายนอกไม่รู้หรอกว่าที่แท้จริงแล้วเธอเป็นคนนิสัยยังไง แต่เขาที่คบมานานรู้ดีเพราะฉะนั้นอย่าไปยุ่งจะดีกว่า"พี่ชายจะรีบวิ่งทำไมเนี่ยรอผมก่อน""แยกย้ายกันกลับบ้านเลยไม่ต้องตามมา แล้วไม่ต้องหาเรื่องให้ฉันไปเจอยัยนั่นอีกละ ไม่อยากจะคิดถึงตอนเจอกันเข้าใจหรือเปล่า"เขาทำท่าขนลุกขนพองก่อนจะหยิบกุญแจในกระเป๋าเป้จากนั้นก็เดินตรงไปยังรถของตัวเองทันที ธนัตถ์เกาหัวด้วยความมึนงงเพราะไม่รู้ว่าทำไมพี่ชายถึงมีท่

แสงแดดยามเช้าส่องลอดบานกระจกใหญ่ของสนามบินนานาชาติ ท้องฟ้าเต็มไปด้วยก้อนเมฆดูสดใส เหล่าผู้คนเคลื่อนไหวไปมาด้วยความคึกคัก อบอวลไปด้วยกลิ่นกาแฟและขนมปังอุ่นคละคลุ้งในอากาศปะปนกับเสียงเรียกประกาศเที่ยวบินที่ดังเป็นระยะชายหนุ่มในชุดยูนิฟอร์มสีเข้มเดินตรงมาอย่างสง่างามเข้ามาภายในอาคารผู้โดยสาร รูปร่างดูสูงโปร่งแววตาคมลึก ภายใต้หมวกกัปตันที่สวมอยู่ดูเป็นระเบียบคือใบหน้าของผู้ที่เต็มเปี่ยมไปด้วยอำนาจ เขาคือกัปตันเตชน์ หนึ่งในนักบินฝีมือเยี่ยมของสายการบิน Premruthai Airways ทายาทมหาเศรษฐีอันดับ 1 ของประเทศ และนั่งตำแหน่งประธานบริษัทสายการบินด้วย ร่ำรวยแต่ว่าน้อยคนนักที่จะรู้ว่าเขาเป็นใครชายหนุ่มก้าวตรงไปยังร้านอาหารมุมหนึ่งของสนามบินที่อยู่ใกล้กระจก เพื่อนนักบินอีกสองคนกำลังนั่งรออยู่ มีเสียงหัวเราะของเราแอร์โฮสเตสในชุดเครื่องแบบเรียบร้อย"มอนิ่งครับกัปตัน เป็นยังไงบ้างเมื่อวานวิ่งหนีแฟนเก่า""ไอ้นี่! อยากโดนเตะไงวะ"เขาเดินเข้ามาจากตอนแรกที่ใบหน้าดูอารมณ์ดีแปลเปลี่ยนเป็นโมโหเพราะถูกแซวแบบนั้น ธนัตถ์หลุดขำออกมาเล็กน้อยก่อนจะดึงพี่ชายให้นั่งลงที่โต๊ะ"เอาน่าผมก็แค่แซวไปงั้น ไม่อยากจะคิดเลยว่

หลังจากที่หญิงสาวโดนก่อกวนจากกัปตันหนุ่มก็ต้องหนีไปสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อตั้งสติสักหน่อย ไม่คิดเลยว่าโลกจะเหวี่ยงทั้งสองคนกลับมาเจอกันอีกครั้ง แถมดูเหมือนว่าครั้งนี้ไอ้หมอนั่นมันจะไม่กลัวคำขู่ของเธอเลย ก่อนหน้านี้บอกไปแล้วว่าอย่าให้เจอจะกระทืบให้จมดิน ครั้งแรกเจอกันเธอทำตามอย่างที่พูดก็คือการกระทืบเขาทันทีที่เจอ แต่คราวนี้ทำไมรู้สึกเหมือนเขาจะเริ่มกวนประสาทไม่กลัวคำขู่ของเธอเหมือนเดิม"หงุดหงิดทำไมต้องมาเจอกันอีกก็ไม่รู้"สายการบินที่เธอย้ายมาค่อนข้างมีชื่อเสียงและเงินเดือนก็สูงกว่าสายการบินทั่วไป และการย้ายมาที่นี่ได้รับการเชิญเข้ามาทำงานเพราะเธอสามารถพูดได้ 5 ภาษา เรียกได้ว่าเป็นคนที่มีความสามารถและมีความอดทนสูงจึงทำให้ได้รับความสนใจจากสายการบินหลายที่ ซึ่งการที่เธอเลือกที่นี่เหตุผลเพราะว่าให้เงินเดือนสูงแค่นั้นแหละ"เป็นอะไรหรือเปล่าอิงอิงดูอารมณ์เสียนะ"เมล่อนเพื่อนใหม่ที่อยู่สายการบินด้วยกันเอ่ยทักเพราะเห็นสีหน้าของเธอแล้วดูเหมือนไม่ค่อยดีเท่าไหร่"ไม่มีอะไรหรอกเจอเรื่องหงุดหงิดมานิดหน่อยน่ะ ไปทำงานก่อนเถอะน่าจะได้เวลาแล้ว""อืม โอเค"ทั้งสองคนพากันเดินเข้าไปข้างในเพื่อทำหน้าที

เขายังคงก่อกวนหญิงสาวไม่เลิก ไม่ว่าเธอจะหยิบจับทำอะไรก็เสนอตัวทำให้จนอิงอิงเริ่มรู้สึกรำคาญอย่างบอกไม่ถูก ไล่ก็ไม่ไปหน้าด้านหน้าทนนั่งอยู่ได้จนเริ่มท้อจึงปล่อยเลยตามเลย"แล้วสองปีนี้ทำไมถึงไม่มีแฟนใหม่ล่ะ""ยุ่งอะไรไม่ทราบ เป็นแค่แฟนเก่าเจียมตัวหน่อยนะ ฉันจะคุยกับใครจะมีแฟนใหม่เมื่อไหร่ไม่ใช่เรื่องของนายที่จะมายุ่ง"อิงอิงเชิดหน้าใส่เขาก่อนจะหันไปมองโดยรอบเพราะถ้าเกิดว่ายังทนเห็นหน้าเขาอยู่เธออาจจะอดใจไม่ไหวลุกขึ้นไปกระทืบได้ พอเห็นหน้าทีไรความรู้สึกตอนที่ถูกบอกเลิกมันก็แว๊บเข้ามาในหัว ตอนนั้นมันเป็นความเจ็บปวดสำหรับเธอมากยากที่จะลบเลือนได้"ขอโทษนะเรื่องนั้น ขอโทษจริงๆ"เขาเอ่ยออกมาด้วยความรู้สึกผิด เหตุการณ์ในครั้งนั้นเป็นเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์และความท้าทายของคนรอบข้างจึงทำให้เขาพลั้งปากพูดออกไปแบบนั้น แต่จะบอกว่าตัวเองไม่ผิดก็เป็นไปไม่ได้เพราะบางประโยคไม่ควรจะพูดออกมาให้อีกฝ่ายรู้สึกเจ็บปวด เพราะฉะนั้นเขาควรจะขอโทษเธอด้วยใจจริงและไม่แก้ตัวกับเหตุการณ์ในครั้งนั้น"ขอโทษตอนนี้เหรอไม่ทันแล้วล่ะ ช่างเถอะถือซะว่าเรื่องของเราสองคนมันจบลงด้วยดีแล้ว หลังจากนี้ต่างคนต่างอยู่ไม่มีอะไรที่ต้องเกี