บทที่ 8 รำลึกความหลัง

เขายังคงก่อกวนหญิงสาวไม่เลิก ไม่ว่าเธอจะหยิบจับทำอะไรก็เสนอตัวทำให้จนอิงอิงเริ่มรู้สึกรำคาญอย่างบอกไม่ถูก ไล่ก็ไม่ไปหน้าด้านหน้าทนนั่งอยู่ได้จนเริ่มท้อจึงปล่อยเลยตามเลย

"แล้วสองปีนี้ทำไมถึงไม่มีแฟนใหม่ล่ะ"

"ยุ่งอะไรไม่ทราบ เป็นแค่แฟนเก่าเจียมตัวหน่อยนะ ฉันจะคุยกับใครจะมีแฟนใหม่เมื่อไหร่ไม่ใช่เรื่องของนายที่จะมายุ่ง"

อิงอิงเชิดหน้าใส่เขาก่อนจะหันไปมองโดยรอบเพราะถ้าเกิดว่ายังทนเห็นหน้าเขาอยู่เธออาจจะอดใจไม่ไหวลุกขึ้นไปกระทืบได้ พอเห็นหน้าทีไรความรู้สึกตอนที่ถูกบอกเลิกมันก็แว๊บเข้ามาในหัว ตอนนั้นมันเป็นความเจ็บปวดสำหรับเธอมากยากที่จะลบเลือนได้

"ขอโทษนะเรื่องนั้น ขอโทษจริงๆ"

เขาเอ่ยออกมาด้วยความรู้สึกผิด เหตุการณ์ในครั้งนั้นเป็นเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์และความท้าทายของคนรอบข้างจึงทำให้เขาพลั้งปากพูดออกไปแบบนั้น แต่จะบอกว่าตัวเองไม่ผิดก็เป็นไปไม่ได้เพราะบางประโยคไม่ควรจะพูดออกมาให้อีกฝ่ายรู้สึกเจ็บปวด เพราะฉะนั้นเขาควรจะขอโทษเธอด้วยใจจริงและไม่แก้ตัวกับเหตุการณ์ในครั้งนั้น

"ขอโทษตอนนี้เหรอไม่ทันแล้วล่ะ ช่างเถอะถือซะว่าเรื่องของเราสองคนมันจบลงด้วยดีแล้ว หลังจากนี้ต่างคนต่างอยู่ไม่มีอะไรที่ต้องเกี่ยวกันอีก"

เธอยกค็อกเทลขึ้นดื่มอีกหลายแก้วจนตอนนี้เริ่มรู้สึกมึนหัว ปกติเป็นคนที่ดื่มแอลกอฮอล์ได้ไม่เยอะเพียงแค่มีส่วนผสมนิดเดียวก็สามารถทำให้เธอมึนหัวได้ แต่ก็นั่นแหละนานทีจะได้ออกมาแบบนี้ดื่มสักหน่อยก็คงไม่เป็นไรหรอก มีทั้งเพื่อนแอร์โฮสเตสแล้วก็กัปตันมาด้วยเยอะแยะพวกเขาคงไม่ทิ้งขว้างเธอไว้ที่นี่ละมั้ง

"ดื่มเยอะนะระวังเมาล่ะ"

"ไม่ต้องมายุ่งหรอกย่ะ"

เธอเบ้ปากใส่เขาด้วยความไม่พอใจก่อนจะยกขึ้นดื่มอีกแก้ว ซึ่งตอนนี้เป็นเวลาดึกพอสมควร บรรดากัปตันและแอร์โฮสเตสทั้งหลายก็เดินกลับมาที่โต๊ะจากนั้นก็มาชนแก้วกันต่อ พูดคุยกันอย่างสนุกสนานจึงทำให้อิงอิงและเตชน์ไม่ได้คุยอะไรกันต่อ หลังจากที่ดื่มกันพอสมควรแล้วทุกคนก็พากันเดินทางกลับไปยังโรงแรมซึ่งกัปตันเตชน์เดินไปชำระเงินที่เคาน์เตอร์ให้เรียบร้อยจากนั้นก็พาทุกคนเดินทางกลับ

และเมื่อมาถึงที่โรงแรมเขาและรุ่นน้องอีกคนก็พาบรรดาสาวสวยทั้งหลายแยกย้ายกันกลับห้อง

"อิงอิงห้องแกอยู่ไหน"

"หือ... อยู่โน่นสุดนู่นเลยเห็นปะ"

หญิงสาวชี้นิ้วไปยังห้องที่อยู่ข้างในสุดฝั่งขวาซึ่งห้องฝั่งซ้ายที่อยู่ตรงข้ามกันเป็นห้องของกัปตันเตชน์ เขาจึงอาสาที่จะพาไปส่งเองแต่ที่จริงแล้วในหัวมีแผนการอะไรบางอย่างอยู่

"เดี๋ยวพี่ไปส่งเองน้องๆ เข้าไปข้างในเถอะ เข้าไปพักผ่อนได้แล้วพรุ่งนี้จะได้ตื่นมาสดใส"

"งั้นฝากเพื่อนพวกเราด้วยนะคะพี่กัปตันสุดหล่อ"

สาวสวยทั้งหลายฝากให้กัปตันเตชน์ช่วยดูน้องแอร์โฮสเตสที่เพิ่งเข้ามาใหม่ ซึ่งแต่ละคนสภาพเมามายแทบจะดูแลตัวเองไม่ได้

"อิงอิงเดี๋ยวพี่พาไปส่งที่ห้อง"

เขากุมมือหญิงสาวเอาไว้ก่อนจะพาเดินตรงไปตามทาง และถึงแม้ว่าเธอจะเมาไม่ได้สติมากนักแต่ก็พอรู้ว่าผู้ชายที่กำลังจับมือเธออยู่เป็นคนที่เกลียดขี้หน้ามากที่สุด

"อื้อ ปล่อยเดี๋ยวนี้เลยนะไอ้เปรต กล้าดียังไงมาล่วงเกินฉัน!"

หญิงสาวพยายามสะบัดมือออกจากการเกาะกุมของเขาแต่ทว่าชายหนุ่มกลับบีบรัดให้แน่นขึ้นก่อนจะเอื้อมมือไปโอบเอวเธอเอาไว้ จากนั้นก็พาเดินตรงไปยังห้องนอนของเธอ

"อย่าดื้อนักได้ไหม ทำไมไม่เรียกพี่เหมือนเมื่อก่อนล่ะ เมื่อก่อนหนูน่ารักกว่านี้นะไม่ได้ปากแจ๋วขนาดนี้เลย"

"ปากแจ๋วเฉพาะบุคคลหรอก โดยเฉพาะนายไม่ด่าเหี้ยก็บุญแล้ว"

เขาถึงกับกุมขมับเมื่อถูกหญิงสาวด่าสวนกลับมาแบบนั้นดูท่าทางจะแค้นฝังหุ่น เวลาผ่านไปสองปีแล้วคำว่าให้อภัยยังไม่มีเลย มีแต่คำพูดเกลียดชังแถมยังด่าทุกครั้งที่นึกได้ ถ้าเป็นแบบนี้เราสองคนคงยากที่จะสงบศึกกัน สงสัยต้องพาไปรำลึกความหลังซะหน่อยเผื่อว่าตื่นขึ้นมาอาจจะสงบปากสงบคำลงได้บ้าง

"ปากดีจริงๆ หวังว่าเดี๋ยวจะลีลาดีเหมือนปากนะ"

เขาอุ้มหญิงสาวขึ้นมาไว้ในอ้อมแขนก่อนจะพาเดินตรงไปยังห้องนอนของตัวเองแทนที่จะเข้าไปยังห้องนอนของเธอ สงสัยคงต้องเคลียร์กันสักหน่อยเพราะเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อ 2 ปีก่อนเราสองคนจบกันโดยที่ยังไม่ได้เคลียร์กัน มันเป็นการบอกเลิกที่ไม่ได้ใช้วิจารณญาณไตร่ตรองให้ดี ส่วนเธอเองก็ตกลงที่จะเลิกแล้วก็หายออกจากชีวิตไปเลย จึงทำให้ทั้งสองคนเหมือนมีเรื่องค้างคาใจที่ควรจะพูดกันให้ดีมากกว่านี้

"ปล่อยเดี๋ยวนี้เลยนะ!"

"อย่าดื้อสิไปกับพี่ดีๆ"

หญิงสาวยื่นมือไปทุบหน้าอกเขาหลายทีเพื่อให้ชายหนุ่มยอมปล่อยเธอลงไปจากตัว แต่ดูเหมือนว่ายิ่งดีดดิ้นยิ่งโดนรัดให้แน่นขึ้น และเมื่อมาถึงตรงหน้าห้องเขาก็ใช้คีย์การ์ดเปิดประตูเข้าไป หญิงสาวเห็นแบบนั้นก็เบิกตากว้างด้วยความตกใจ เพราะห้องนอนของเธออยู่ตรงข้ามกับเขาแต่ทำไมถึงพาเธอเข้ามาอีกห้องหนึ่ง

"พากลับห้องเดี๋ยวนี้เลยนะ!"

"เราสองคนควรจะเคลียร์กันหน่อยหรือเปล่า เรื่องเมื่อ 2 ปีที่แล้วยังไม่ได้คุยกันให้เคลียร์ก็เลิกกันไปเสียก่อน พี่คิดว่ามันถึงเวลาที่ควรจะคุยกันจริงจังแล้วนะ"

"มีอะไรที่ต้องคุยกันอีก เราสองคนจบกันด้วยดีแล้ว ปล่อยนะ!"

หญิงสาวดีดดิ้นอยู่บนตัวของชายหนุ่มทั้งมือทั้งเรียวขาทั้งสองข้างดิ้นไปมาพยายามที่จะให้เขาปล่อยให้เป็นอิสระ เขาเดินตรงเข้าไปยังห้องนอนก่อนจะวางหญิงสาวลงบนเตียง

"กรี๊ดดด ไอ้เปรต ไอ้คนสารเลวปล่อยฉันออกจากห้องไปเดี๋ยวนี้นะ!"

"ใจเย็นก่อนสิคุยกันดีๆ"

"ไม่คุยโว้ย ไสหัวไปเลยนะ"

เธอหันไปหยิบหมอนผ้าห่มทุกอย่างปาใส่เขาที่ยืนอยู่ข้างเตียง เตชน์เดินเข้าไปใกล้หญิงสาวก่อนจะดันตัวเธอให้นอนราบกับเตียงนอน จากนั้นก็เอาตัวเองขึ้นไปคร่อมอยู่บนตัวของเธอส่วนมือทั้งสองข้างก็จับข้อมือของเธอเอาไว้ก่อนจะจับกดลงกับเตียงนอน

"บอกว่าคุยกันดีๆ ไงไม่ได้ยินหรือไงวะ"

"ไม่คุยโว้ย ไม่คุยได้ยินไหม!"

"อิงอิง!"

"มีปัญหาเหรอไอ้เปรต!"

"ยัย...!"

"ไอ้เลวปล่อยเดี๋ยวนี้นะ!"