บทที่ 7 ความรู้สึกเก่าๆ

ในค่ำคืนของเมืองโตเกียวมีแสงนีออนจากป้ายโฆษณาสาดไล่เป็นจังหวะเต็มถนนฟุตบาท แก๊งแอร์โฮสเตสสาวรวมถึงกัปตันหนุ่มอีกสองคนมุ่งหน้าไปยังคลับหรูชื่อดังที่ตั้งอยู่ไม่ไกลจากโรงแรมหรูที่พวกเขาพักอยู่ แต่งตัวเข้ากับบรรยากาศพูดคุยกันในระหว่างเดินทางจนในที่สุดก็เดินทางมาถึงคลับใหญ่ใจกลางเมือง ซึ่งตั้งอยู่บนดาดฟ้าของตึกสูง ผนังกระจกใสเผยให้เห็นทิวทัศน์แสงไฟระยิบระยับไปจนสุดขอบฟ้า

"ว้าว! หรูหรามาก"

"ดนตรีคือดีสุด"

เสียงดนตรีเป็นจังหวะกำลังเล่นคลอเบาๆ พวกเขาเดินตรงไปยังโซน VIP ซึ่งได้ทำการจองไว้ล่วงหน้าแล้ว เบาะหนังนุ่มสีเทาเข้มรายล้อมโต๊ะทรงต่ำ พร้อมกับขวดแชมเปญที่พึ่งถูกเปิดวางอยู่บนโต๊ะ

"แชมเปญขวดนี้ราคาแพงมากเลยนะ"

"กัปตันเตชน์ใจป้ำเกินไปแล้ว"

ทุกคนเอ่ยชมชายหนุ่มไม่หยุดก่อนจะแยกย้ายกันไปนั่งตรงโซฟาขนาดใหญ่ ดื่มด่ำบรรยากาศในค่ำคืนนี้ กัปตันเตชน์เอนหลังพิงพนักเบาๆ ก่อนจะยกแก้วค็อกเทลสีสวยขึ้นมาจิบมีกลิ่นหอมหวานของซิตรัสปะปนอยู่

"คืนนี้เอาให้เต็มที่เลยนะ ค่าใช้จ่ายทุกอย่างผมเป็นคนจัดการเอง"

"เริ่ดที่สุดเลยค่ะกัปตัน"

"โอกาสดีๆ แบบนี้ไม่ได้มีบ่อย ขอบคุณมากเลยนะคะกัปตันที่พาพวกเรามาสนุกแบบนี้ ไว้มีโอกาสจะตอบแทนแน่นอนเลยค่ะ"

"ใช่เลยครับถ้าพี่ชายมีอะไรให้ผมช่วยบอกได้เลยนะผมช่วยพี่ชายทุกอย่าง"

"ปากหวานจริงเลยนะแต่ละคน ไปสนุกกันเถอะไม่ต้องห่วงทางนี้หรอก ไม่ค่อยชอบแดนซ์เท่าไหร่ให้ทุกคนสนุกกันเต็มที่ก็แล้วกัน ขอนั่งเฝ้ากระเป๋าให้"

เขายิ้มออกมาเล็กน้อยก่อนจะเหลือบสายตาหันไปมองผู้หญิงอีกคนซึ่งตอนนี้กำลังยกค็อกเทลขึ้นดื่ม เขาคบกับเธอมานานหลายปีและรู้ดีว่าอิงอิงดื่มแอลกอฮอล์เยอะไม่ได้เธอจะเมามาก ถ้าแอลกอฮอล์เกินขีดจำกัดที่ร่างกายรับได้เขากระตุ้นเพียงนิดเดียวก็ทำให้เราสองคนสนุกกันได้ทั้งคืนแล้ว

หลังจากที่ทุกคนเดินออกไปแดนซ์กระจายกันหน้าเวที จนตอนนี้ทั้งโต๊ะเหลือเพียงแค่กัปตันหนุ่มและแอร์โฮสเตสสุดสวยหรืออิงอิง ซึ่งตอนนี้เธอกำลังดื่ม cocktail หันไปมองบรรดาเพื่อนทั้งหลายกำลังแดนซ์ด้วยความสนุกสนาน ส่วนเธอไม่ได้เป็นคนที่ชอบปาร์ตี้ขนาดนั้นก็เลยเลือกที่จะนั่งอยู่เฉยๆ ดีกว่า

"เบบี๋เหงาไหม อยากได้เพื่อนคุยปะ"

ชายหนุ่มเขยิบเรือนร่างของตัวเองเข้าไปใกล้ชิดหญิงสาวจนเธอเหลือบสายตาหันมาเห็นรีบดันเขาออกไปเหมือนรังเกียจ

"ไสหัวไปไกลๆ เลยนะ เบบี๋บ้านนายสิ"

"ทำมาเป็นรังเกียจ เมื่อก่อนตอกกันทุกวันไม่เห็นพูดแบบนี้เลย"

"ไอ้เปรต! ไอ้ผู้ชายสารเลว ต่างคนต่างแยกย้ายแล้วนะอย่าคิดที่จะมายุ่งกับฉันอีก กลับไปนั่งที่ของตัวเองเลยไสหัวไป"

หญิงสาวดันตัวชายหนุ่มให้ออกห่างด้วยความรังเกียจ แต่ดูเหมือนว่าอดีตคนรักจะหน้าด้านหน้าทนเสียเหลือเกิน ยิ่งเธอขับใส่ไล่ส่งเขาก็ยิ่งขยับตัวเข้ามาใกล้เรื่อยๆ

"บอกให้ออกไปไงเล่า!"

หญิงสาวทำท่ารังเกียจพยายามเบี่ยงตัวเองออกมาจากอดีตชายคนรักแต่ยิ่งว่าก็เหมือนยิ่งยุ ยิ่งเธอพยายามออกห่างเขายิ่งเอาตัวเองเข้ามาใกล้แนบชิดมากยิ่งขึ้น

"ทำมาเป็นปฏิเสธจำไม่ได้เหรอว่าเมื่อก่อนเรารักใคร่กลมเกลียวกันแค่ไหน ทับกันทุกวันเลยนะอย่าลืมสิ"

"ไอ้เลว! กล้าพูดออกมาได้ยังไง"

"ไม่เอาน่าอย่างอนสิ ตอนนั้นเราสองคนยังเด็กไม่มีความคิดความอ่านอะไรหรอก แต่ว่าตอนนี้โตแล้วมีสติขึ้นเรามาคุยกันดีๆ ดีไหม หืม"

เขาเอื้อมมือไปโอบรอบเอวหญิงสาวเอาไว้ก่อนจะใช้ปลายคางเกยไว้บนไหล่เล็ก จ้องมองสบตาเหมือนแมวน้อยกำลังอ้อนเจ้าของซึ่งมันทำให้เธอรีบเบือนหน้าหนีทันทีเพราะไม่สามารถทนมองได้อีกต่อไป ไม่อย่างนั้นอาจจะอดใจไม่ไหวกำหมัดแล้วก็ต่อยหน้าเขาไปสักทีให้หายแค้น

"เรื่องตอนนั้นมันจบลงแล้วตอนนี้เราสองคนต่างมีชีวิตใหม่ ต่างคนต่างอยู่เถอะอย่ามาข้องเกี่ยวกันเลย"

"แต่ตลอดเวลาสองปีที่ผ่านมาอิงอิงก็ไม่มีใครไม่ใช่เหรอ ไม่ใช่ว่ายังตัดใจจากผัวเก่าไม่ได้ไง"

เตชน์ใช้ปลายคางส่ายไปมาอย่างเย้าหยอก หญิงสาวทำได้เพียงแค่สูดลมหายใจเข้าลึกๆ พยายามควบคุมอารมณ์ของตัวเองไม่ให้โกรธ ไม่คิดว่าเขาจะเป็นคนหน้าด้านหน้าทนขนาดนี้ ตอนนั้นที่เราสองคนเลิกกันเขาเป็นคนทำเธออับอายต่อผู้คนมากมาย คราวนี้อยากจะมาเจรจาสงบสุขกันซะงั้น

"จำตอนที่เลิกกันไม่ได้หรือไง"

"จำได้สิก็ตอนนั้นมันยังเด็กนี่นา ทำไมถึงไม่ลืมอีกล่ะ"

"เฮอะ! นายนี่มันหน้าด้านหน้าทนจริงๆ เลยนะ บอกเลิกผู้หญิงให้อับอายต่อหน้าเพื่อนฝูงไม่รู้มีกี่สิบชีวิต ตอนนั้นสะใจมากไม่ใช่หรือไง ทำไมถึงคิดว่าตอนนี้เราสองคนจะคุยกันดีได้ล่ะ อีกอย่างเคยพูดไว้แล้วนี่ว่าอย่าให้มาเจอหน้าอีก ถ้าเจออีกจะกระทืบให้จมดินเลยจำไม่ได้หรือไง"

"แหม่! เจอกันครั้งแรกก็กระทืบไปแล้วไม่ใช่หรือไง นี่ยังจะคิดทำอีกเหรอ ให้เกียรติกันหน่อยดิวะนี่คือกัปตันสุดหล่อของสายการบินเลยนะ เราเองก็เป็นแอร์โฮสเตสสาวสวยจะมายกเท้าถีบผู้ชายต่อหน้าต่อตาผู้คนได้ยังไงเล่า"

เขาบ่นหญิงสาวก่อนจะเอื้อมมือไปโอบรอบเอวของเธอเอาไว้ให้แน่นขึ้น จากนั้นก็ค่อยๆ เลื่อนฝ่ามือขึ้นไปตรงท้ายทอยก่อนจะโน้มตัวของเธอเข้ามาใกล้จากนั้นก็ประกบริมฝีปากด้วยความรวดเร็วจนเธอถึงกับเบิกตากว้างด้วยความตกใจทำอะไรไม่ถูก

"อ๊ะ! ไอ้..."

เธอดีดดิ้นไปมาด้วยความรู้สึกที่ไม่สามารถบรรยายออกมาได้สองปีที่ผ่านมาเธอไม่เคยมีใครอื่นเพราะตั้งแต่เกิดมาจนถึงตอนนี้เคยรักผู้ชายเพียงคนเดียว บาดแผลที่เขาทำไว้มันเจ็บปวดจนถึงตอนนี้เธอคิดว่ามันเจือจางหายไปแล้ว แต่พอเราสองคนกลับมามีความสัมพันธ์กันอีกครั้งเพียงแค่จูบเท่านั้นก็ทำให้ความรู้สึกที่ผ่านมากลับมาสู่จุดเดิมอีกครั้ง

"อื้อ...!"

"คิดถึงจัง"

เขาเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงเบาแต่ครั้งนี้มันทำให้อิงอิงถึงกับพูดไม่ออก เพราะน้ำเสียงของเขามันดูมีความรู้สึกผิดอย่างมาก แต่คนอย่างเธอจะไม่ยอมให้โอกาสคนเลวแบบนี้เป็นครั้งที่สองหรอก หญิงสาวยกเท้าของตัวเองเหยียบเท้าของเขาอย่างแรงจนชายหนุ่มถึงกับสะดุ้งด้วยความตกใจ

"โอ๊ย!"

"สมน้ำหน้ากล้าดียังไงมาล่วงเกินฉัน ไอ้เปรต!"

เขายกเท้าตัวเองขึ้นมาลูบป้อยๆ ก่อนจะหันขวับไปมองหญิงสาวตาขวาง

"เมื่อก่อนนี่นะพี่เตชน์คะ พี่เตชน์ขา ที่รัก... เดี๋ยวนี้เรียกไอ้เปรต เฮอะ!"

"ก็เหมาะสมแล้วแหละย่ะ บอกพ่อบอกแม่ไปเปลี่ยนชื่อซะนะ ชื่อเล่นชื่อไอ้เปรต ชื่อจริงชื่อไอ้สารเลว! ไสหัวไปซะรำคาญ!"

"เจ็บจี๊ดดดดดด!"