ตอนที่ 3/3 ลูกค้าวีไอพี

ปกติโรสลินโดนลวนลามทางสายตาและวาจาเช่นนี้บ่อยครั้งเธอพยายามมองข้ามไปเพราะที่นี่เงินดีและทิปหนัก แต่มีครั้งนี้ที่ถึงเนื้อถึงตัว มันลวนลามร่างกายเธอ พวกไม่ได้แค่สัมผัสแค่ผิวเผินแต่บีบขยำเต็มแรงอย่างมันมือ นี่มันมากเกินไปแล้ว...

เมื่อเหตุการณ์สงบลงเจ๊สาก็เดินเข้าไปหาโรสลินที่หลบอยู่หลังร้าน โรสลินไม่กล้าออกไปเผชิญหน้ากับคนพวกนั้น

ใครคนหนึ่งที่อยู่ชั้นบนโซนวีไอพีเห็นเหตุการณ์ทั้งหมดเมื่อครู่นั่น ราวกับนั่งดูมหรสพสนุกๆ ฆ่าเวลา เขากดยิ้มลึกมุมปากอย่างพึงพอใจกับหญิงสาวใจเด็ด จากนั้นก็ยกแก้วเหล้าสีอำพันขึ้นมาดื่มไปพลาง

ทันทีที่เจ๊สาเข้ามาที่หลังร้าน หล่อนเห็นว่าโรสลินนั่งชันขากอดเข่าอยู่บนเก้าอี้ไม้ตัวเตี้ย เมื่อโรสลินเห็นหน้าเจ๊สา เธอก็เริ่มได้สติ รีบยกมือขึ้นไหว้ปลกๆ ทันที ถ้าถูกเจ๊สาไล่เธอออกตอนนี้ขึ้นมาเธอคงแย่แน่ๆ

“เจ๊ อย่าไล่หนูออกเลยนะ หนูขอโทษ” โรสลินวิงวอน

“เจ๊ จะไล่แกออกทำไม เจ๊ก็มีเหตุผลนะ ไอ้พวกแขกชั้นต่ำมือปลาหมึกนั่นสมควรแล้ว เจ๊ให้การ์ดลากพวกมันออกไปแล้วอยู่ก็สร้างความวุ่นวาย แกไม่ต้องกังวลใจ”

“เจ๊ ไม่ไล่หนูจริงๆ ใช่ไหมคะ” ถามเพื่อความแน่ใจอีกครั้งว่าเธอไม่ได้หูฝาดไปใช่ไหม?

“ก็เออนะสิ มันทำอะไรแกบ้างเนี่ย” หล่อนถามกลับด้วยความเป็นห่วงพนักงานของร้าน ถึงแม้ว่าทางร้านอยากจะได้ลูกค้าเข้าเยอะๆ แต่ก็ต้องการลูกค้าที่มีคุณภาพด้วย ถ้าเมาแล้วกร่างทำตัวเป็นอันธพาลและไม่ให้เกียรติคนในร้านในฐานะเพื่อนมนุษย์ด้วยกันก็สมควรถูกขับออกไป

“มันขยำก้นหนู” เธอตอบน้ำเสียงสั่นเครือ

“ไอ้พวกบ้ากามเอ้ย!” เจ๊สาสบถด่าและพ่นลมหายใจออกมาหนักหน่วง หลังจากปลอบขวัญกันไปเพียงครู่ หวานพนักงานเสิร์ฟในร้านอีกคนก็วิ่งตาลีตาเหลือกเข้ามาหลังร้านด้วยความตื่นเต้นขัดจังหวะสนทนาทั้งคู่ลง

“เจ๊ๆ เจ๊สา!” หวานเท้าเอวงอตัวพักหอบแฮ่กๆ

“เอ้านังนี่ อะไรของแกอีหวาน มีอะไรก็รีบๆ พูดมา” เจ๊สาเอ็ดอึงเมื่อเห็นว่าพนักงานสาวที่มัวแต่พิรี้พิไรไม่ยอมพูดออกมาสักที เพราะหล่อนทั้งท่ารอฟังอยู่นานแล้ว

“เจ๊แป๊บนึง หนูจะเป็นลม เฮือก!” ว่าแล้วก็ล้วงมือเข้าไปหยิบยาดมในกระเป๋าที่ซุกในกระโปรงขึ้นมาสูดเอากลิ่นสมุนไพรเข้าปอดลึกๆ เมื่อหายใจเป็นปกติแล้วจึงได้เปิดปากพูด

“คืองี้เจ๊ ... แขกวีไอพีอยากให้โรสไปดูแล”

“ก็บอกแล้วไง ว่านังโรสมันเสิร์ฟเหล้าอย่างเดียว!” เจ๊สาหันขวับไปดุหวานทันทีทันใด

“แต่แขกคนนี้กระเป๋าหนักจริงนะเจ๊ หวานแค่เสิร์ฟ และชงเหล้าเฉยๆ ยังได้มาตั้งหลายพัน แถมเขาก็ดูเป็นผู้ดีไม่กักขฬะทำตัวหื่นกาม ไม่ลวนลาม ไม่ถึงเนื้อถึงตัวด้วย” หวานหยิบเงินออกมานับโชว์

“จริงหรือพี่?”

“จริง หลักฐานอยู่นี่ไง เขาแจกเงินพนักงานเป็นเบี้ย ผู้ชายอะไรก็ไม่รู้ หล่อ รวย แถมใจดีอีก” หวานเอ่ยเพ้อๆ แล้วก้มหน้าลงมาดมแบงค์สีเทาในมือห้าใบ กลิ่นเงินช่างหอมหวาน ตั้งแต่หวานเป็นพนักงานเสิร์ฟมาก็ไม่เคยได้ทิปเยอะขนาดนี้มาก่อน โรสลินตาลุกวาวชักจะสนใจขึ้นมาแล้วสิ เงินซื้อเธอไม่ได้ก็จริง...แต่ถ้ามันมากพอเธออาจจะรับพิจารณา

“อ๋อ แขกวีไอพี ที่หล่อๆ นั่นใช่ไหม” เจ๊สาเอ่ยถาม เพราะรู้สึกว่าปะหน้าเขาตอนที่เขาเข้ามาในบาร์ คนที่หล่อและดูโดดเด่นที่อยู่โซนวีไอพีก็น่าจะเป็นเขาเพราะเห็นมีคนเดียวที่ดูมีออร่าจนอยาก “อ้ารอ” ให้มากที่สุดน่ะ

“ใช่เลยเจ๊” หวานพยักหน้าหงึกหงัก

“แกจะเอาไงโรส” เจ๊สาหันมาถามลูกน้องสาว

“ก็ไม่เสียหายนะเจ๊ พอดีหนูต้องรีบใช้เงินด้วย” โรสลินตอบทันควัน

“แกมีเรื่องอะไรอีก?” คิ้วโค้งดั่งคันศรเลิกสูง หล่อนถามลูกน้องสาวด้วยสีหน้าสงสัยระคนเป็นห่วง เพราะมันต้องไม่ใช่เรื่องดีแน่

“ต้องเอาไปประกันตัวแม่ค่ะ ถูกจับบ่อน” คราวนี้โรสลินก้มหน้ามองพื้นเอ่ยตอบเสียงแผ่วไม่กล้าสู้หน้าเจ๊สา หลายครั้งที่มีเรื่องเดือดร้อนต้องใช้เงินก็มักจะขอหยิบยืมจนเธอรู้สึกละอายใจ

“เฮ่อ แม่แกนี่มันแม่เวรแม่กรรมของแกจริงๆ เลยนะนังโรส” เจ๊สารำพึงรำพันอย่างอิดหนาระอาใจ ลูกน้องสาวมักจะระบายเรื่องตัวเองให้ฟังบ้าง หล่อนก็พอจะรู้ว่าโรสลินเจอกับอะไรมา ดังนั้นหล่อนจึงรู้สึกสงสารเด็กคนนี้มาก

“คราวนี้โดนไปเท่าไรล่ะ”

“หมื่นหนึ่งค่ะ” เธอตอบนายจ้างวัยกลางคนด้วยใบหน้าเศร้าๆ

“ถ้าไม่พอยังไงก็มาเอาที่เจ๊ก่อนก็ได้” เจ๊สาบอกด้วยความห่วงใยให้เธอคลายกังวลใจ แล้วบีบต้นแขนให้กำลังใจ โรสลินยกมือไหว้ท่วมหัว และตกลงใจที่จะรับงานนี้ เธอสูดลมหายใจเข้าปอดลึกเรียกพลังใจ จากนั้นก็เดินขึ้นไปหาลูกค้าที่โต๊ะวีไอพีที่อยู่บนชั้นสองของบาร์ทันที