ตอนที่ 3/2 ลูกค้าวีไอพี

“เอ้า มาแล้วเหรอ เจ๊ก็คิดว่าแกจะไม่มาทำงานวันนี้” เจ๊สาเดินเข้ามาทักทาย

“มาสิคะเจ๊ หนูไม่ยอมเสียรายได้หรอก” เธอยิ้มกวนดูซุกซนตอบนายจ้างรูปร่างอวบวัยกลางคนแต่ก็ยังดูอ่อนกว่าวัยมาก

“รีบไปเปลี่ยนชุดไป วันนี้แขกเยอะด้วย”

“รับทราบค่ะเจ๊” โรสลินยืดอกยกมือทำท่าตะเบ๊ะลากเท้าขวามาชิดเท้าซ้ายท่าทางแข็งแรงเหมือนชายชาติทหารอกสามศอกเย้าแหย่เจ้าของร้าน เจ๊สาหัวเราะร่วนในลำคอ ใครเห็นก็เอ็นดู แต่ถ้าได้รู้จักโรสลินจริงๆ แล้วจะรู้สึกสงสาร โรสลินขยันและไม่เคยเกี่ยงงานหนัก เรื่องเดียวที่หล่อนจะไม่ยุ่งคือการรับแขกของร้าน

เจ๊สาไม่เคยบังคับเพราะที่นี่รู้กันแบบลับๆ ว่ามีการแอบขายบริการด้วยความสมัครใจ โดยเจ๊สาจะเป็นนายหน้าคอยจัดหาเด็กให้ บางคนก็ได้ดิบได้ดีไปแล้วอย่างพี่จ๋า จารวีที่ก่อนหน้าเป็นเด็กนั่งดริ๊งก์ในร้าน แต่ตอนนี้หล่อนกลายเป็นเด็กเลี้ยงของนักธุรกิจระดับหมื่นล้านคนหนึ่งแบบลับๆ จารวียังคงแวะเวียนมาเยี่ยมเยียนที่นี่เป็นครั้งคราว ทุกครั้งที่มาก็เห็นว่าเธอใช้ของแบรนด์เนมตั้งแต่หัวจรดเท้า ชีวิตดีขึ้นทันตา

โรสลินเปลี่ยนชุดยูนิฟอร์มของทางร้าน ซึ่งเป็นเสื้อคอบัวสีขาวแขนตุ๊กตา มีโบว์หูกระต่ายสีดำติดตรงคอเสื้อกระโปรงทรงสอบสีดำ มีผ้ากันเปื้อนสีดำแบบครึ่งตัวพันที่รอบเอว มัดรวบเป็นมวยผมดังโงะขึ้นกลางศีรษะเพื่อความสะดวกในการทำงาน แต่งหน้าเพียงบางเบาเป็นธรรมชาติเมื่อแล้วเสร็จก็พร้อมทำงาน

การทำงานในสถานบันเทิงไม่พ้นต้องคอยระวังและเอาตัวรอดจากปากเหยี่ยว ปากกา เสือ สิงห์ กระทิง เหี้ย ยามค่ำคืนทั้งหลายแหล่ที่พร้อมจะแทะโลมทุกเมื่อ

โรสลินโดดเด่นท่ามกลางผู้คนรายรอบ เหมือนดวงดาวสุกสกาวท่ามกลางความมืดมน ผิวเนียนขาวออร่าจากกรรมพันธุ์ถึงแม้อยู่ในชุดที่ธรรมดาก็ดูพิเศษขึ้นมาได้

คนในชุมชนมักจะบอกว่าเธอไม่ได้แม่มาสักนิดเพราะดาวเรืองมีผิวสีน้ำผึ้ง อาจเป็นไปได้ว่าเธอเหมือนพ่อ ทว่าเธอเคยถามมารดาเรื่องพ่อหลายครั้งแต่ไม่เคยได้คำตอบสักครั้งว่าพ่อหน้าตาเป็นอย่างไร ไม่เคยรู้เลยว่าพ่อเป็นใคร ยังมีชีวิตอยู่หรือไม่?

“น้อง มาทางนี้หน่อย”

“รอแป๊บนะคะพี่” โรสลินวางขวดเบียร์วางลงบนโต๊ะของแขก ก่อนจะเอี้ยวหน้าหันกลับไปพยักหน้ารับคำอีกโต๊ะที่อยู่ด้านหลังของเธอ เมื่อเปิดฝาขวดเบียร์ให้แขกโต๊ะนี้เรียบร้อยแล้ว ก็เดินกลับไปที่โต๊ะลูกค้าผู้ชายสามคนที่กำลังกรึ่มๆ ได้ที่ กวักมือเรียกเธอเมื่อตะกี้

“พี่สั่งอะไรเพิ่มดีคะ?” เธอหยิบสมุดจดรายการพร้อมปากกาออกมาตั้งท่าจด โรสลินลอบสังเกตเห็นว่าพวกเขาซุบซิบกัน ดูเหมือนว่าเธอกำลังเป็นหัวข้อสนทนาของพวกเขาอยู่ เพราะสายตาที่มองกลับมายังเธอนั้นรู้สึกราวกับว่ากำลังถูกแทะโลมตั้งแต่หัวจรดเท้า

“นั่งคุยกับพวกพี่ก่อนสิจ๊ะน้องสาว” ชายคนหนึ่งในกลุ่มเอ่ยเสียงยานคางพร้อมกับส่งยิ้มกรุ้มกริ่ม

“หนูเป็นเด็กเสิร์ฟค่ะพี่ แต่ถ้าพี่อยากได้เด็กนั่งดริ๊งก์เดี๋ยวหนูจะไปเรียกพี่เขามาให้นะคะ” โรสลินกัดฟันบอกพวกเขาข่มให้น้ำเสียงฟังดูอ่อนหวานรักษามารยาท

“มันก็เหมือนกันนั่นแหละน่า อย่าเล่นตัวไปหน่อยเลยน้อง มานั่งชงเหล้าสบายๆ ให้พวกพี่ดีกว่า เดี๋ยวพี่ทิปให้หนักๆ เลย” โรสลิน กลอกตาขึ้นฟ้าอย่างเอือมระอา เธอเจอลูกค้าประเภทนี้แทบทุกคืนจนชินชา

“อย่างนั้นถ้าพี่ไม่สั่งอะไรเพิ่ม หนูไปล่ะ” ว่าแล้วโรสลินก็หมุนตัวหนี อยู่ต่อปากต่อคำไปก็รังแต่จะเสียเวลาเปล่า

หมับ!

“อ๊ะ!” ดวงตากลมเบิกโพลง กำหมัดแน่นระงับสติอารมณ์ โรสลินหันควับกลับไปที่โต๊ะของชายสามคนนั้นอีกครั้งด้วยความโมโห ทว่าพวกเขาไม่รู้สึกรู้สาในสิ่งที่ทำลงไปกลับหัวเราะร่วนในการกระทำแสนห่ามนั้นอย่างสนุกสนาน

“นี่พี่จับก้นหนูเหรอ!”

“ทำไมจะจับไม่ได้ เผลอๆ น้องจะยอมให้พี่ล้วงด้วย” ว่าแล้วก็ควักแบงค์สีม่วงในกระเป๋าออกมาวางบนโต๊ะ

“พอไหมค่าเสียหาย” เขาทำหน้ายียวนท้าทาย ส่วนเธอเม้มปากแน่นเป็นเส้นตรง หมัดที่ก่อนหน้ากำแน่นแล้วกลับแน่นขึ้นอีกเท่าตัวด้วยความเดือดดาล ลวนลามเธอแล้วเอาเงินมาฟาดหัวกันแบบนี้คิดว่าเรื่องจะจบหรือไง!

ไม่ทงไม่ทนมันแล้วโว้ยยย...

เพียะ!

“โอ๊ย อีนี่มึงตบหน้ากูทำไม!” ชายคนนั้นหน้าเหวอยกฝ่ามือกุมแก้มสากๆ ของตัวเองด้วยความเจ็บเพราะถูกตบเข้าเต็มแรงจนหน้าชา

“แบบนี้ถึงจะสาสมค่ะ แล้วอย่าไปทำแบบนี้กับใครอีกนะคะ” พูดจบเธอก็วิ่งปรู๊ดเข้าไปหลบหลังร้าน สถานการณ์เริ่มชุลมุน การ์ดในร้านจึงวิ่งกรูกันเข้ามาระงับเหตุที่เกิดขึ้น เจ๊สาเองก็เข้ามาเคลียร์เหตุการณ์ด้วย ชายสามคนนั้นฟ้องเจ๊สากันยกใหญ่ว่ามันเกิดอะไรขึ้น