บทที่ 3 ท่านประธาน

บทที่ 3 ท่านประธาน

ยังดีที่ห้องอาหารที่พี่ภัทรจองไว้เป็นห้องวีไอพี การถอดหน้ากากอนามัยทานอาหารจึงเป็นเรื่องง่ายสำหรับฉัน ไม่ได้คิดอายคนที่นั่งฝั่งตรงข้ามเพราะเขาคงชินกับหน้าผี ๆ ของฉันแล้ว

ฉันเหลือบมองคนที่นั่งทานอาหารไปด้วย ทำงานไปด้วยอย่างพิจารณา ใบหน้าหล่อเหลาที่มีแว่นตาเกาะอยู่ตรงจมูกดูตั้งอกตั้งใจในการอ่านอะไรสักอย่างในโทรศัพท์

พี่ภัทรเป็นผู้ชายที่มีเรือนผมสีดำ คิ้วเฉียงพาดสวยงามรับกับรูปหน้า จมูกโด่งเป็นสันคมสวยรับกับริมฝีปากหยักที่ไม่บางและไม่หนาจนเกินไป

ทั้งหมดทั้งมวลบนใบหน้าของเขา ฉันได้เห็นชัดแล้ว มีเพียงดวงตาเท่านั้นที่ยังไม่เคยเห็นชัด ๆ เลยสักครั้ง เพราะอีกฝ่ายไม่เคยถอดแว่นออกให้เห็น

ถอดทีก็ตอนที่ปิดไฟแล้ว จะตื่นมาดูตอนเช้าก็ตื่นไม่ทัน 

“มองหน้าพี่ทำไม” ใบหน้าหล่อเหลาที่ฉันนั่งพิจารณาเงยหน้ามองกัน “อยากได้อาหารเพิ่ม?”

“ค่ะ ฝันอยากได้แซลมอน” หากไม่ยอมรับแบบนี้ เดี๋ยวก็โดนพี่ภัทรแกล้งอีก จึงต้องโกหกออกไป “ฝันสั่งไม่เป็น”

“…” 

อีกคนไม่ได้ตอบรับอะไรกลับมา เพียงแค่กด ๆ จิ้ม ๆ โทรศัพท์ และไม่นานก็วางมันลง

“เอาอะไรอีกไหม”

“พอแล้ว”

“กินแบบนี้ไม่แพ้หรือไง”

“ไม่แพ้ กินได้” ฉันก้มหน้าลงเมื่อเห็นตาคมเข้มกวาดมองหน้าฉันอย่างพิจารณา หากเป็นการมองแบบผิวเผินก็ไม่เป็นไร แต่จ้องมองแบบนี้ก็อดที่จะอายตุ่มแดงไม่ได้ 

“ก้มหน้าทำไม”

“พี่ภัทร”

“ให้พี่ดู” นิ้วเรียวยาวจับใบหน้าฉันเงยขึ้นในขณะที่ตากำลังจับจ้องหน้าฉันเหมือนเคย “อยากหายหรือเปล่า”

“อยากสิ ใครจะไม่อยาก”

“งั้นอย่าก้มหน้าเวลาที่พี่พูดด้วย”

“มันน่าอายจะตาย” ผื่นแดงที่ขึ้นเต็มหน้าลามไปถึงคอมันหนักกว่าการเป็นสิวมากเลยนะ ยังดีที่ไม่รู้สึกคันหรือเป็นแผลติดเชื้อเหวอะ ไม่งั้นฉันคงนั่งร้องไห้ทุกวันแน่นอน

“เดี๋ยวก็หาย” พี่ภัทรสังเกตหน้าฉันสักพักก็กลับไปสนใจอาหารตามเดิม ฉันที่กลัวว่าเขาจะใช้มือข้างที่จับหน้าฉันตักอาหาร จึงรีบคว้ามือนั้นไว้แล้วใช้ทิชชูเปียกที่พกติดตัวเช็ดมือให้เขา

“มันอาจจะมีเชื้อ จับมั่วซั่วเดี๋ยวพี่ภัทรก็ติดกับฝันหรอก”

“…”

“ที่จริงการที่เรานอนใกล้กัน…”

“แผนนี้ไม่ได้ผล” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยแทรกในขณะที่ฉันยังพูดไม่จบเลยด้วยซ้ำ “เป็นผัวเมียต้องนอนด้วยกัน”

“พี่ภัทรก็รู้ดีว่าการเป็นผัวเมียของเรามันไม่จริง”

“ไม่จริงได้ไง งานแต่งก็จัดแล้ว ทะเบียนสมรสก็มีแล้ว ตรงไหนที่มันไม่จริง”

“…”

ไม่อาจเถียงได้เพราะที่พี่ภัทรพูดมาถูกต้องทุกอย่าง มากกว่านั้นคือแหวนที่เราสวมนิ้วนางข้างซ้ายยังติดอยู่ที่มือของฉันกับพี่ภัทรอยู่เลย

แต่จะว่ายังไงดีล่ะ…

ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองแต่งงานกับพี่ภัทรทำไม ถ้าเป็นพี่ก้องก็พอเข้าใจได้เพราะเราก็คบหาดูใจกันมาก่อน ผู้ใหญ่ก็เลยอยากจับที่จับทางทำให้มันถูกต้อง แม้ว่าเรายังไม่ได้ทำอะไรเสียหายก็ตาม

แต่กับพี่ภัทรนี่สิ… ทำไมฉันต้องแต่งงานกับเขา หรือผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายได้ทำการตกลงเรื่องธุรกิจอะไรไว้ ถึงให้ฉันแต่งงานกับพี่ภัทรงง ๆ แบบนี้

“ขออนุญาตค่ะ” เสียงของพนักงานที่ดังเข้ามาภายในโซนห้องอาหารทำให้ฉันปล่อยมือพี่ภัทรแล้วรีบเบือนหน้าหนีไปทางอื่น

“ต้องการอะไรอีก…ไหมคะ” 

“ไม่แล้วครับ ขอบคุณ”

“ทานให้อร่อยนะคะลูกค้า” พนักงานว่าเท่านั้นก็หุนหันเดินออกไป และที่เธอทำแบบนั้นก็เพราะตกใจหน้าของฉันนี่แหละ

“สั่งมาแล้วก็กิน”

“ฝันกินไม่ลงแล้ว” เห็นสีหน้าและแววตาที่ตกอกตกใจของพนักงานเมื่อครู่นี้ทำให้การอยากอาหารของฉันหมดไป “กลับกันเถอะ”

“กินก่อน เพิ่งกินเข้าไปนิดเดียว เดี๋ยวหิวตอนกลางคืน”

“กินไม่ลง”

“ฝัน”

“พี่ภัทรไม่เห็นสีหน้าตกใจของพนักงานคนนั้นเหรอ”

“…” 

พี่ภัทรถอนหายใจออกมาราวกับว่าเรื่องนี้เป็นเรื่องที่เขาเบื่อที่จะพูดแล้ว “ถ้าอยากกลับบ้านก็รีบกินให้หมด แล้วพี่จะพากลับ”

ฉันตักอาหารเข้าปากเงียบ ๆ เพราะต้องการรีบกินให้หมดจะได้รีบกลับห้อง ซึ่งพี่ภัทรก็เลิกสนใจงานเหมือนกัน เราต่างตักอาหารเข้าปากในขณะที่สมองยังอยู่ในภวังค์ของตัวเอง

นี่แค่มากินข้าวที่ร้านอาหารและเจอคนแค่ไม่กี่คนยังเป็นถึงขนาดนี้

ถ้าฉันไปสมัครงานที่บริษัทของพี่ภัทรล่ะ มันจะขนาดไหน

ไม่อยากจะคิดเลย

คอนโดฯ ห้องภัทร

ฉันนั่งมองหน้าตัวเองในกระจกอย่างพิจารณา รอยผื่นแดงไม่มีท่าทีว่าจะยุบเลย แถมยังเห่อหนักมากกว่าเดิมอีกต่างหาก มือที่กำลังจับกระปุกยาทาอยู่นั้นวางมันลงแทบจะทันที สมองนั่งคิดว่าจะทาไอ้ยาบ้า ๆ ตัวนี้ดีหรือเปล่า เพราะทาแล้วผิวหน้าของฉันมันไม่ดีขึ้นเลย 

สุดท้ายก็ตัดสินใจลองไม่ทาสักวัน เก็บกระปุกดังกล่าวกลับที่เดิมแล้วหยิบโลชั่นบำรุงผิวกายขึ้นมาทา ไม่นานคนที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จก็เดินตัวหอมออกมาจากห้องน้ำ

“วันนี้หน้าไม่มัน?”

“ฝันไม่ได้ทายา” ว่าแล้ววางขวดโลชั่นไว้ที่เดิม ลุกออกจากเก้าอี้เพื่อให้อีกคนได้เข้ามาทำธุระของตัวเองต่อ

“ทำไมไม่ทา ไม่อยากหายหรือไง”

“ไม่ทาสักวันไม่เป็นไรหรอกมั้ง” ฉันเดินไปทิ้งตัวลงนอนบนเตียงแล้วดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมกาย “ฝันจะนอนแล้วนะ”

“อืม”

หลังจากที่ฉันเอ่ยบอกพี่ภัทรไปอย่างนั้น ไม่รู้ว่าตัวเองน็อกไปตอนไหน รู้ตัวอีกทีก็ตอนที่รู้สึกหนักตัวนี่แหละ มากกว่านั้นยังหายใจไม่ออกอีกต่างหาก

แต่แปลก… หายใจไม่ออกแต่ดันได้กลิ่นหอมอ่อน ๆ ลอยเข้ามาปะทะจมูก

ฉันลืมตาขึ้นมองท่ามกลางความมืด ค่อย ๆ เงยหน้าออกจากบางสิ่งบางอย่างเพื่อที่จะดูว่าที่ฉันนอนกอดอยู่นี่คืออะไร ระหว่างคนหรือหมอนข้าง

“!!!”

สองตาที่จับโฟกัสได้เบิกโพลงเมื่อเห็นว่าสิ่งที่กอดคือสามีของตัวเอง ซึ่งแขนและขาของพี่ภัทรยกขึ้นมาก่ายฉันราวกับว่ากำลังกอดหมอนข้างอย่างไรอย่างนั้น ใบหน้าหล่อเหลาซุกลงที่ผมของฉันในขณะที่ยังนอนหายใจเข้าออกสม่ำเสมอ

“พะ…พี่ภัทร” มือเล็ก ๆ เขย่าตัวของเขาแผ่วเบา 

“…”

“พี่ภัทร”

“หืม” เขาขานรับอย่างงัวเงียก่อนที่จะลืมตามองฉัน “เป็นอะไร”

“ฝันหายใจไม่ออก” พยายามที่จะดันให้พี่ภัทรออกห่าง แต่เขาก็ไม่ขยับเลยสักนิด มากกว่านั้นยังพูดด้วยน้ำเสียงเย้าแหย่ราวกับว่ากำลังอารมณ์ดี

“ฝันกลิ้งมากอดพี่เอง”

“…”

“แถมยังถีบหมอนข้างตกที่นอนอีกต่างหาก”

“พี่ภัทรปล่อยฝันสิ ฝันจะขยับไปนอนที่ตัวเอง” แม้จะอายกับคำเล่านั้นของเขา แต่ก็ยังมีสติพอที่จะขอให้อีกฝ่ายเลิกเอาแขนและขาหนัก ๆ มาวางพาดทับตัวกัน

“โทษที พี่ติดหมอนข้างน่ะ”

“ไม่เป็นไรค่ะ” ฉันถอยกลับมานอนที่เดิมเมื่อร่างเป็นอิสระแล้ว ยังดีที่อีกคนไม่แกล้งอะไรมากมาย “ฝันนอนต่อก่อนนะ”

“อย่ากลิ้งมาหาพี่อีกก็แล้วกัน”

เพราะไม่อยากต่อความยาวสาวความยืดจึงหุบปากเงียบ ปล่อยให้พี่ภัทรเข้าใจว่าฉันหลับไปแล้ว

ซึ่งความจริงฉันไม่สามารถข่มตาหลับได้เลย เกิดมาเพิ่งเคยโดนผู้ชายกอดครั้งแรก แม้กระทั่งพ่อบังเกิดเกล้าแท้ ๆ ยังไม่เคยกอดฉันเลย

แต่ก็ไม่ได้รู้สึกแย่กับกอดนั้นของคนที่ขึ้นชื่อว่าเป็น ‘สามี’ มันออกจะรู้สึกดีมากเลยด้วยซ้ำ ซึ่งมันก็แปลกที่ฉันไม่รู้สึกเกร็งหรือกลัวพี่ภัทรเลย การใช้ชีวิตอยู่กับเขาเหมือนว่าเรารู้จักกันมานาน ทั้ง ๆ ที่เราเพิ่งรู้จักกันแท้ ๆ

อาจเป็นเพราะพี่ภัทรทำตัวเป็นกันเองกับฉัน ไม่ได้พูดหรือกระทำการใด ๆ ที่ทำให้ฉันรู้สึกอึดอัด มันก็เลยรู้สึกแบบนี้

ไม่รู้ว่าต้องใช้ชีวิตคู่สามีภรรยาไปถึงเมื่อไหร่ และถ้ามันยาวนานแสนนาน ก็ขอให้เขายังเป็นคนเดิมแบบนี้ไปตลอด เพราะอย่างน้อย ๆ ฉันจะได้ไม่ต้องอึดอัดกับการแต่งงานของเราในครั้งนี้

แม้จะไม่มีความรักเข้ามาเกี่ยวข้อง แต่ถ้าอยู่อย่างสบายใจ มันก็โอเค