EP.2 ชีวิตที่ไม่เหมือนเดิม

1 เดือนต่อมา

ชีวิตนักศึกษาปี 4 ที่กำลังฝึกงาน สำหรับเจนนินทร์มันไม่ได้มีอะไรหวือหวาเลยสักนิด ออกจะน่าเบื่อเสียด้วยซ้ำ

เท้าเล็กเดินย้ำไปตามพื้นปูนลาดของหลังออฟฟิศหลังจากเลิกงาน ก่อนที่ขาทั้งสองข้างจะชะงัก เมื่อเห็นพี่สาวต่างมารดายืนควงแขนอยู่กับลูกชายเจ้าของบริษัท และกำลังมองจิกตามายังเธอ

เจนนินทร์เลือกที่จะมองข้ามสายตานั้นราวกับว่าไม่ใส่ใจ และรีบเดินหนีในทันที ไม่ใช่เธอสู้อีกฝ่ายไม่ได้ แต่แค่ไม่อยากมีปัญหากับผู้เป็นพ่อเพียงเท่านั้น และที่ตามมาระรานถึงบริษัทขนาดนี้อีกฝ่ายน่ากำลังจะมีแผนเล่นงานเธอ แม้แต่ลูกเจ้าของบริษัทที่เธอฝึกงาน พี่สาวต่างแม่ยังไปคว้าเอามาได้ เธอไม่รู้เลยว่าอีกฝ่ายจะทำเรื่องบ้าบอคอแตกอะไรในการแกล้งเธออีก

ความอิจฉาของแอลลี่ที่มีต่อเจนนินทร์ทวีความรุนแรงขึ้นทุกวัน เธอทำมันราวกับว่านี้คือความสุขของตนเอง

แอลลี่เริ่มแย่งชิงทุกสิ่งทุกอย่างจากน้องสาวต่างแม่   ไม่ว่าจะเป็นความรักจากบิดา ความสนใจจากคนรอบข้าง หรือแม้แต่ของเล่นที่เจนนินทร์ชอบ มันเป็นแบบนี้มาตั้งแต่เด็กแล้ว รวมถึงวางแผนที่จะกำจัดน้องสาวต่างแม่ให้ออกไปจากชีวิตของเธอทุกวัน

“ยายบ้านี่ลงทุนชะมัดต่างคนต่างอยู่ไม่ได้เลยหรือไง” เจนนินทร์พึมพำเบาๆ ระหว่างสาวเท้าเดิน

“เชิญคุณเจนนินทร์ขึ้นรถครับ” เสียงเรียบนิ่งของบอดีการ์ด ดึงสติเจนนินทร์ให้กลับคืนมา

ตั้งแต่เจอเหตุการณ์ฆาตกรรมวันนั้น ชีวิตของเจนทร์ก็ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป เธอถูกย้ายมาอยู่คอนโดแห่งหนึ่ง ที่ไม่ห่างจากมหาวิทยาลัยมากนัก และต้องมีบอดี้การ์ดติดตามเธออยู่ตลอดเวลาถึง 2 คน

“เมื่อไหร่พวกพี่จะเลิกตามเจนค่ะ แค่มาฝึกงานแล้วกลับห้องแค่นี้เจนดูแลตัวเองได้” เจนนินทร์เอ่ยถามชายชุดดำทั้งสองด้วยความไม่เข้าใจ ถึงหัวหน้าพวกพี่เขาจะดุร้าย แต่แปลกมากที่เจนนินทร์กลับไม่ได้สัมผัสความรู้สึกนั้นได้จากชายหนุ่มเลย

วันแรกที่เธอกลัวอาจจะเพราะเจอเขากำลังฆ่าคน แต่พอเจอกันหลายวันเข้า เขากลับดูเหมือนคนใจดีเสียด้วยซ้ำ ทว่ายังตอบรับข้อเสนอบ้างจากเธออย่างไม่เรื่องมากอีกด้วย

“จนกว่านายจะสั่งให้หยุดครับ”

“เฮ้อ หนูไม่น่าซวยไปเจอเจ้านายพวกพี่เลย” เจนนินทร์โอดครวญเบาๆ ด้วยความรู้สึกติดเซ็ง สีหน้างอแงของเด็กสาวเรียกความเอ็นดูจากบอดีการ์ดทั้งสองได้ไม่น้อย พอได้มาดูแลเด็กสาวยอมรับเลยว่าทั้งสองผ่อนคลายลงเยอะมาก ต่างจากต้องติดตามนายใหญ่อย่างสิ้นเชิง

“คิดซะว่าได้เจอคนใหม่ๆ เพื่อนใหม่ๆ ก็แล้วกันนะครับ” นทีเอ่ยอย่างให้กำลังใจ

“เหอะเจ้านายพวกพี่คงอยากจะเป็นเพื่อนกับเจนอยู่หรอกนะคะ เป็นเพื่อนก็บ้าแล้วตอนนี้เขาคือสามีของเจน”

สองบอดีการ์ดไม่ได้พูดอะไรต่อ มีเพียงรอยยิ้มที่ส่งคืนกลับไปหาเด็กสาวเพียงเท่านั้น

“วันนี้เจนจะไปเที่ยวกับเพื่อน พวกพี่ไม่ต้องตามไปด้วยก็ได้ค่ะ กลับไปพักผ่อนเถอะ”

“ขออนุญาตนายหรือยังครับ” นที เอ่ยถามถ้าให้เดาก็คงไม่ แววตาต่อต้านฉายแววเด่นชัดเมื่อได้ยินคำถามจากตนขนาดนี้ไม่ต้องถามต่อให้เปลืองน้ำลาย

“คุณเอเดนไม่ใช้เจ้าของชีวิตเจนนะ ถึงเขาจะเป็นสามีเจนก็ไม่มีสิทธิ์มาบังคับกัน” เจนนินทร์แย้งนทีเสียงเขียว ก่อนที่จะชะงักกับแรงสั่นของมือถือในมือ พร้อมกับชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอ

เจนนินทร์จ้องมองอยู่อย่างนั้น ก่อนจะตัดสินใจกดรับด้วยความจำใจ

“โทรมาหาหนูมีอะไรหรือเปล่าคะ”

[เลิกงานแล้วทำไมยังกลับไม่ถึงห้อง] หัวสมองของเจนนินทร์ ขาวโพลนไปกับคำถามที่ถูกยิงมา อย่าบอกนะว่าเขากำลังอยู่ในห้องของเธอ

“หนูก็อยู่ห้อง” บอดีการ์ดทั้งสองถึงกับแสดงสีหน้าเลิ่กลั่กไปไม่ถูก เมื่อผู้หญิงของเจ้านายโกหกออกไปเสียดื้อๆ

[ถึงห้องแล้วอย่างนั้นเหรอ] เสียงเหี้ยมเค้นหัวเราะผ่านลำคอ ดังผ่านสายออกมาให้ได้ยิน ทำเอาเจนนินทร์ถึงกับเสียวสันหลังวาบ

“ใช่ค่ะ”

[ถ้าอยู่ในห้องแล้วเธอมันไปซุกหัวอยู่มุมไหน ทำไมฉันถึงไม่เห็น]

“นี่คุณเข้าไปในห้องของหนู โดยที่ไม่ได้รับอนุญาตอีกแล้วใช่ไหมคะ”

[อย่ามาขึ้นเสียงใส่ฉัน นี่คอนโดฉันจะเข้าจะออกไม่จำเป็นต้องขออนุญาตจากเธอ ที่สำคัญฉันเป็นผัวเผื่อลืม]

“หนูไม่ลืมหรอกคุณทำตัวไม่น่ารักกับหนู หนูไม่อยากมีคุณเป็นผัวแล้วค่ะ” ถอนหายใจออกมาอย่างปลงตก เดินก้มหน้าไปขึ้นรถตาม นที  และ องศา ด้วยความจำยอม “หนูกำลังกลับคุณห้ามรื้อห้องหนูนะ ” ไม่วายปรามคนปลายสายทิ้งท้ายราวกับว่าอีกฝ่ายคือเด็ก 5 ขวบ 

[รีบกลับมาอย่าให้ฉันต้องพูดซ้ำ]

เจนนินทร์กระแทกเท้าขึ้นรถด้วยความขัดใจ เธอขึ้นไปนั่งบนรถด้วยสีหน้าที่บอกบุญไม่รับ ภาพจำในข่าวว่าเข้าควงนางแบบเข้าโรงแรมมันแล่นเข้ามาในหัว  สีหน้าระริกระรี้ของผู้หญิงอื่นที่เขาพาออกไปข้างนอกด้วยเมื่อคืน มันตอกย้ำความรู้สึกส่วนลึกของเธอ

ทันทีที่ถึงคอนโดเรียวขาสวยรีบก้าวลงจากรถ กดรหัสผ่านประตูด้วยสีหน้าบูดบึ้ง เลือกที่จะเดินผ่านห้องนั่งเล่นราวกับว่าไม่มีคนนั่งอยู่ตรงนั้น ทั้งที่ความเป็นจริงเอเดนนั่งหัวโด่บนโซฟามองเธอตาขวางอยู่แล้วก็ตาม

“ทำไมกลับมาช้า” น้ำเสียงเหี้ยมปนดุไม่ได้ทำให้เจนนินทร์รู้สึกที่จะเกรงกลัวเลยสักนิด เธอยังคงเชิดหน้าเดินผ่านมาเฟียหนุ่มไปอย่างหน้าตาเฉย ก่อนจะนึกอะไรขึ้นได้ หันไปยกมือไหว้มาเฟียหนุ่ม ราวกับเขาคือบิดาของเธอ

“สวัสดีค่ะ”

อาศัยช่วงจังหวะที่มาเฟียหนุ่มกำลังงุนงง ชิงหนีเข้าห้องนอนด้วยความรวดเร็ว

🐾 =✪ ᆺ ✪=🐾