บทที่ 5 ข่าวคราวของสองแม่ลูก

เช้าวันต่อมา...

ขนมหวานตัดสินใจที่จะไปสมัครงานเพื่อที่จะได้ไม่คิดฟุ้งซ่านไปถึงไอ้ผู้ชายเลวคนนั้น ตอนแรกเธอจะพาลูกเข้าโรงเรียนเตรียมอนุบาลแต่ทว่าคุณแม่กลับไม่ยอมบอกว่ายังเล็กอยู่ จึงส่งแม่นมมาคอยช่วยเลี้ยงที่คอนโดเธอจึงออกมาหางานข้างนอกได้

"ทำไมคุณหนูถึงไม่กลับไปอยู่ที่บ้านคะ ไม่เห็นจะต้องลำบากออกมาหางานทำเลย เงินเดือน2-3หมื่นบาทคุณหนูกินข้าวมื้อเดียวก็หมดแล้วมั้ง"

"ป้านมไม่เข้าใจหรอกค่ะ หนูไม่อยากรบกวนที่บ้านเพราะไม่อย่างนั้นท่านจะใช้บุญคุณมาควบคุมการใช้ชีวิตของหนู"

"เรื่องนี้ป้านมเข้าใจค่ะ แต่ว่า..."

"ช่างมันเถอะค่ะไม่ต้องไปพูดถึงเรื่องนั้นหรอก ว่าแต่สมัครงานอะไรดีนะ"

เธอนิ่งเงียบไปอย่างใช้ความคิดก่อนจะนึกไปถึงคลินิกเสริมความงามที่ถ่ายรูปใบสมัครงานไว้เมื่อวานนี้

"จริงด้วยลืมไปเลย"

เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดเปิดภาพที่ถ่ายมาเมื่อวาน ซึ่งรายละเอียดมีครบในกระดาษใบเดียว แต่สิ่งที่ทำให้เธอสนใจก็คือสถานที่ในการทำงาน ซึ่งสาขาใหญ่ของคลินิกอยู่ไม่ห่างจากคอนโดเธอมากนัก

"ถ้าไปสมัครแผนกการตลาดสาขาใหญ่ก็จะอยู่ใกล้คอนโด เวลาเกิดอะไรขึ้นกับเจ้าแสบก็จะได้กลับไปหาทัน งั้นเอาที่นี่แหละ"

ขนมหวานตัดสินใจจะสมัครงานที่ Lumina Clinic เนื่องด้วยสถานที่อยู่ใกล้กับคอนโดทำให้การเดินทางไปทำงานสะดวก ส่วนรายละเอียดอย่างอื่นเธอไม่ได้สนใจมากนัก ในเรื่องของเงินเดือน 25,000 บาทก็พอรับได้ ถึงแม้มันจะน้อยไปสำหรับเธอก็เถอะ

หญิงสาวขับรถมาถึงคลินิกสำนักงานใหญ่ซึ่งตั้งอยู่ใจกลางเมือง และเมื่อมาถึงเธอก็ทำการจอดรถตรงลานจอดจากนั้นก็ถือแฟ้มเอกสารเดินเข้าไปข้างในทันที

"ติดต่ออะไรครับ"

"มาสมัครงานค่ะ"

"เชิญด้านในเลยครับ"

หญิงสาวส่งยิ้มไปให้รปภที่เฝ้าอยู่ด้านหน้าของตึกก่อนจะหันไปมองเจ้าตัวแสบที่ตอนนี้ลงจากรถวิ่งตามเธอเข้ามาข้างใน

"เรย์ริวทำไมไม่อยู่ที่รถรอแม่ครับ หนูจะลงมาทำไม"

"หม่ามี้ไปด้วย"

ลูกชายตัวแสบเอื้อมมือมากุมมือของเธอไว้ก่อนจะส่ายไปมาด้วยความออดอ้อน หญิงสาวพ่นลมหายใจออกมาเล็กน้อยก่อนจะพยักหน้าเป็นเชิงตกลง

"ถ้างั้นหนูต้องอยู่เงียบๆ นะคะเพราะว่าแม่จะต้องสัมภาษณ์งานก่อน หลังจากที่แม่สมัครงานเสร็จเรียบร้อยเดี๋ยวเราไปกินไอศกรีมที่ห้างสรรพสินค้ากัน"

"เย้...! หม่ามี้ใจดี"

เธอยิ้มออกมาก่อนจะกุมมือลูกชายจากนั้นก็พากันเดินเข้าไปข้างในโดยมีแม่นมเดินตามมาด้วย และในระหว่างที่เธอเดินเข้าไปข้างในก็บังเอิญได้เจอกับเจมส์ซึ่งเขาเป็นเพื่อนสนิทของเจย์ริว สองคนนี้เรียนคณะแพทยศาสตร์ที่ประเทศอังกฤษ และมีพี่ชายฝาแฝดของไอ้คนเลวชื่อว่า เจอริค สองคนนี้เป็นฝาแฝดกันจริงแต่ใบหน้าไม่ได้ละม้ายคล้ายกันมากนัก เธอจึงสามารถแยกได้ว่าใครเป็นใคร

"นี่มัน..."

หมอเจมส์ที่เดินมาหาห้องน้ำก็บังเอิญได้พบกับสาวสวยอดีตเด็กเลี้ยงของเพื่อน เห็นใบหน้าเพียงแป๊บเดียวเขาก็จำได้ทันทีเพราะใบหน้าแบบนี้เป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัว

"ขนมหวานนี่นามากับใคร"

เขารีบหลบซ่อนตัวไม่ให้หญิงสาวพบเห็น จ้องมองเธอด้วยความจับผิดก่อนจะเบิกตากว้างเล็กน้อยเมื่อได้ยินสรรพนามของเด็กน้อยที่กุมมือเธออยู่กำลังเรียกผู้หญิงอีกคนด้วยความสนิทสนม

"หม่ามี้หิวนม"

"หิวนมอะไรกันคะหนูเพิ่งกินข้าวมาไม่ใช่หรือไง ถ้างั้นเดี๋ยวแม่สัมภาษณ์งานแป๊บนึงแล้วเดี๋ยวเราไปกินนมกันดีไหม"

"ดีค้าบ"

เด็กน้อยเชื่อฟังด้วยความว่าง่ายซึ่งเจมส์ที่หลบอยู่แถวนั้นได้ยินเด็กผู้ชายเรียกขนมหวานว่าหม่ามี้ก็ทำเอาเขาถึงกับตกใจและรีบเดินกลับไปยังห้องทำงานของเพื่อนสนิทเพื่อแจ้งข่าวคราว ไม่คิดเลยว่าเธอจะมาถึงที่และดูจากการแต่งกายบวกกับการถือแฟ้มเอกสารน่าจะกำลังหางานทำอยู่

"ข่าวด่วนข่าวใหญ่ต้องรีบไปบอกไอ้เจย์ริว"

หมอเจมส์รีบวิ่งไปหาเพื่อนชั้นบนซึ่งเป็นชั้นของผู้บริหาร สองฝาแฝดนั่งตำแหน่งรองประธานบริษัททั้งคู่ส่วนพ่อหมอเจษนั่งตำแหน่งประธานบริษัทเจ้าของคลินิก และไอ้สองคนนี้ยังถือหุ้นสถานีวิทยุโทรทัศน์ช่อง Live Vision Channel อีกคนละ 15% เรียกได้ว่าเป็นเศรษฐีตั้งแต่อายุยังน้อย ผู้หญิงคนไหนไม่อยากได้บ้างล่ะจริงไหม...

แอ๊ด~

"เข้ามามึงไม่หัดเคาะประตูล่ะ"

หมอเจย์ริวที่กำลังเซ็นเอกสารอยู่เงยหน้าขึ้นมองสบตากับเพื่อนก่อนจะตะโกนด่าไปหนึ่งที ดูท่าทางเพื่อนรักลุกลี้ลุกลนเหมือนมีอะไรบางอย่าง

"มีอะไรหรือเปล่า"

"มีเรื่องแล้ว...!"

"มีเรื่องอะไรพูดมา แต่ก่อนอื่นมึงหายใจก่อนดีไหม อะไรจะขนาดนั้น"

เขาวางแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองสบตากับเพื่อนรัก เขาพ่นลมหายใจออกมาด้วยความเหนื่อยหอบเพราะวิ่งมาจากชั้นล่างสุดแล้วขึ้นมาชั้นบนสุดซึ่งตึกนี้มีอยู่ประมาณ 8 ชั้น เขาก็ลืมไปว่าตัวเองควรจะขึ้นลิฟต์เพราะรู้ตัวอีกทีก็วิ่งขึ้นมาจนเกือบจะถึงชั้นบนสุดแล้ว

"กูเจอขนมหวาน"

"ว่าไงนะมึงเจอที่ไหน"

และเมื่อเขาได้ยินแบบนั้นก็ตาโตก่อนจะเอ่ยถามเพื่อนรักด้วยความร้อนรน เขาอยากเจอขนมหวานมากไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม อาจจะเป็นเพราะเราสองคนไม่ได้ตัดความสัมพันธ์กันให้ชัดเจน ทุกอย่างมันยังค้างคาใจตั้งแต่ 3 ปีที่แล้ว และเขาคิดว่าตัวของขนมหวานเองก็คงจะมีหลายคำถามอยากจะพูดคุยกับเขาเหมือนกัน

"ข้างล่างตึกนี้แหละเหมือนว่าจะมาสมัครงานที่คลินิกของมึงนะ"

"งั้นเหรอถ้าอย่างนั้นเดี๋ยวกูจะออกไปเจอขนมหวานเดี๋ยวนี้แหละ"

เขารีบขยับตัวลุกขึ้นเตรียมตัวลงไปชั้นล่างเพื่อหาหญิงสาวแต่ทว่าเพื่อนรักดึงแขนเอาไว้ซะก่อน หมอเจย์ริวหันมามองสบตากับเพื่อนก่อนจะเอ่ยถาม

"อะไรของมึงจะห้ามกูทำไม"

"มันไม่ใช่แค่นั้นนะเว้ยกูเห็นขนมหวานพาเด็กมาด้วย ดูจากขนาดตัวและวัยอายุน่าจะประมาณสองขวบกว่าๆ"

"อะไรนะ... มีเด็กมาด้วยอย่างนั้นเหรอ มึงบอกว่าอายุประมาณสองขวบกว่า กว่าแค่ไหน"

เขากดดันเพื่อนให้รีบตอบคำถามเพราะเราสองคนขาดการติดต่อประมาณ 3 ปีที่แล้ว ถ้าเกิดเด็กน้อยอายุสองขวบครึ่งขึ้นไปมีโอกาสสูงที่จะเป็นลูกของเขา

"กูไม่แน่ใจว่ะแต่พูดจ้อแจ้ไม่หยุดเลยนะ น่าจะสองขวบเกินครึ่งไปแน่นอน"

"เชี่ยแล้วไง...! ตอนนี้ขนมหวานอยู่ที่ไหน"

เขารู้สึกหัวใจเต้นรัวแทบจะทะลุออกมานอกอก ไม่รู้ว่าตอนนี้ตัวเองจะต้องรู้สึกแบบไหน แต่เขาคิดว่าเรื่องราวบางอย่างต้องได้รับการคลี่คลายและเคลียร์กันให้ชัดเจน เพราะฉะนั้นเขาจะไปคุยกับเธอให้รู้เรื่องเกี่ยวกับความสัมพันธ์ จะไปต่อหรือพอแค่นี้คำตอบอยู่ที่เราสองคนแล้ว

"น่าจะฝ่ายบุคคลมั้งมึงลงไปสิ"

"อืม เดี๋ยวกูไปเอง"