- 2 - พี่ไม่รีบ

แสงแดดยามเช้าสาดผ่านตึกคณะวิศวกรรมศาสตร์ ลมบางเบาพัดเอื่อย กลิ่นกาแฟจากร้านเล็กๆ หน้าโรงอาหารลอยคลุ้งปะปนกับเสียงพูดคุยของนักศึกษาที่ทยอยกันมาแต่เช้า ปลายฟ้าเป็นหนึ่งในนั้น เธอมาถึงมหาวิทยาลัยเร็วกว่าปกติอยู่เสมอ

เด็กสาวในเสื้อเชิ้ตนักศึกษาสีขาวสะอาดทั้งเสื้อช็ปใส่คลุมด้านนอก กระโปรงพลีทยาวคลุมเข่า ผมยาวดำขลับถูกรวบครึ่งหนึ่งอย่างเรียบร้อย นั่งอยู่โต๊ะมุมเดิมของโรงอาหารคณะ ด้านหน้ามีหนังสือเรียนวิชาคณิตศาสตร์วิศวกรรมเปิดค้างไว้ ข้างกันนั้นคือนมชมพูแก้วหนึ่งที่เพิ่งซื้อมาใหม่ๆ ทั้งยังมีหยดน้ำเกาะรอบแก้วเป็นฝ้าบาง ๆ ปลายฟ้าก้มหน้าจดอะไรบางอย่างลงในสมุด เสียงปากกาขีดเขียนเบาๆ สม่ำเสมอ

เมื่อคืนเธอนอนไม่ค่อยหลับคำเรียก “ตัวเล็ก” จากเขายังดังก้องในหัว ภาพชายหนุ่มที่ยืนอยู่ใต้ต้นไม้หน้ามูลนิธิเมื่อวานนี้ยังชัดเจนเกินไป เธอแทบไม่อยากจะชื่อว่าทิวเขาคือพี่ทิมของเธอในวันวาน ปลายฟ้าพยายามบอกตัวเองว่าเช้านี้ต้องเป็นปกติ ต้องทำตัวเหมือนเดิม เหมือนทุกวันที่เคยเป็น แต่ความว้าวุ่นภายในใจทำให้มันยากสำหรับเธอที่จะทำตัวปกติ

“มาคนเดียวเหรอครับ?” เสียงทุ้มเรียบดังขึ้นด้านหน้าโต๊ะจนปลายฟ้าชะงัก เงยหน้าขึ้นช้า ๆ ทิวเขายืนอยู่ตรงนั้น เสื้อเชิ้ตนักศึกษาของเขาถูกพับแขนเสื้อขึ้นเล็กน้อย นาฬิกาข้อมือเรือนหรูสีเงินสะท้อนแสงจนแสบตา ใบหน้าคมเข้มดูสงบนิ่งอย่างเคย แต่สายตาที่มองเธอกลับอ่อนโยนกว่าที่ใครเคยเห็น และนั่นทำให้หัวใจปลายฟ้าเต้นแรงขึ้นโดยไม่ฟังเหตุผล

“ค่ะ… พี่ละคะ? มาเช้าจัง” เธอตอบเสียงเบา ก่อนที่เขายิ้มจะบางๆ ตอบกลับ แล้วเลื่อนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามออก

“พี่ก็มาก่อนเพื่อนเหมือนกัน นั่งด้วยได้ไหม?” เธอพยักหน้ารับอย่างพยายามควบคุมความว้าวุ่นในใจ ทิวเขายิ้มรับแล้วนั่งลงอย่างสบาย ๆ สายตาเหลือบมองหนังสือบนโต๊ะ

“อ่านอะไรอยู่?”

“คณิตศาสตร์วิศวกรรมค่ะ บทอินทิเกรต ฟ้ายังไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่”

“ตรงไหน?” เขาเอนตัวมาข้างหน้าเล็กน้อย มือหยิบปากกาของเธอขึ้นมาโดยไม่ทันคิด แล้วชี้ไปที่สมการในทันที ทิวเขาเรียนเก่งมาแต่ไหนแต่ไร แค่เขามองก็สามารถแก้มันได้ทันที

“ตรงนี้ต้องแยกตัวแปรก่อน แล้วค่อยจัดรูปใหม่ มันจะง่ายขึ้น” เสียงเขานุ่มต่ำอธิบายช้าๆ ไม่เร่งรีบ ปลายฟ้าพยายามจะจ้องหน้ากระดาษ แต่สมาธิกลับหลุดไปที่เสียงของเขา เพราะเขาอยู่ใกล้เธอเกินไป ใกล้จนเธอได้กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ จากตัวเขา และใกล้จนเธอรู้สึกได้ถึงความอบอุ่นแผ่วเบา

“เข้าใจไหม?” เสียงเขาทำให้เธอสะดุ้งเล็กน้อย

“คะ…ค่ะ” เขาหัวเราะเบาๆ เมื่อเห็นท่าทีของเธอ

“ไม่เข้าใจก็บอกได้นะ พี่ไม่ว่า” คำว่า “พี่” ที่เขาใช้แทนตัวเองทำให้เธอใจสั่นอย่างประหลาด เหมือนว่าภาพวันวานกำลังค่อยๆ ซ้อนทับกับตัวเขาในวันนี้อีกที

“เมื่อวาน…ฟ้ากลับถึงหอปลอดภัยไหม?” เขาถามขึ้นเสียงเรียบแต่ปะปนไปด้วยความอยากรู้และอยากถามไถ่

“ค่ะ ขอบคุณนะคะที่…ไปที่มูลนิธิ” เธอเว้นจังหวะเล็กน้อยและแววตาเต็มไปด้วยความสับสน

“ฟ้ายังงง ๆ อยู่เลย” เธองุนงงที่ได้เจอกับเขาที่มูลนิธิเม่อวาน และยิ่งงุนงงกว่านั้นที่ได้รู้ว่าเขาคือพี่ทิมที่เธอรอคอยมาตลอดคือเขา ทิวเขามองเธอเงียบๆ

“พี่ก็เหมือนกัน” เขาตอบสั้นๆ แต่จริงจัง เขาเองก็รอคอยที่จะได้เจอตัวเล็กของเขาเสมอ เพียงแต่เขาแค่ไม่คิดว่าจะมาเจอกันที่นี่ในเวลานี้ก็เท่านั้น

“พี่ไม่ได้ตั้งใจจะทำให้ฟ้าตกใจนะ”

“มันเร็วไปหน่อยค่ะ” เธอก้มหน้าลงเล็กน้อย ความรู้สึกต่างๆ ยังคงตีรวนให้วุ่นอยู่ในหัวเธอ และในหัวของเธอก็ยังคงคิดไม่ตก ปลายฟ้ามองไปทางที่เขาพยักหน้าอย่างเข้าใจ

“ฟ้าค่อยๆ คิดทบทวนไปก็ได้ พี่ไม่รีบ” คำตอบนั้นเรียบง่าย แต่ทำให้หัวใจเธอสั่นเบาๆ อีกครั้ง แต่ยังไม่ทันที่บทสนทนาจะดำเนินต่อ เสียงฝีเท้าหนักๆ ก็ดังขึ้นด้านหลัง

“โห มาเช้าขนาดนี้เลยเหรอวะ?” ริวเดินเข้ามาก่อนใคร เสื้อเชิ้ตปลดกระดุมคอหนึ่งเม็ดตามสไตล์เจ้าตัว ใบหน้าหล่อคมยิ้มเจ้าเล่ห์ ด้านหลังตามมาด้วยรามิลในท่าทีสบายๆ ทั้งมือถือแก้วกาแฟเย็นอยู่ในมือ และคิมหันต์ที่ไม่ค่อยพูดที่สุดในกลุ่มเดินเข้ามาสมทบอย่างหงียบๆ ริวหยุดยืนข้างโต๊ะก่อนจะมองภาพตรงหน้าอย่างมีนัยยะ

“อะไรกันครับเนี่ย? มึงนั่งติวให้น้องแต่เช้าเลยเหรอ?” ปลายฟ้าชะงักทันที ใบหน้าหวานแดงวูบขึ้นมากะทันหัน ทิวเขาเหลือบมองเพื่อนนิ่งๆ แต่สายตาปะปนไปด้วยความรำคาญ

“มึงมาช้าก็เงียบๆ ไป” ริวหัวเราะร่าที่ก่อกวนเพื่อนได้

“เอ้า ก็เห็นภาพมันชวนคิดนี่หว่า” รามิลพูดทั้งยักคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะทักทายปลายฟ้า

“สวัสดีตอนเช้าครับน้องปลายฟ้า ว่าแต่เพื่อนเราไปไหนละ?” ปลายฟ้ายิ้มบางๆ เธอหรี่ตามองรุ่นพี่ตรงหน้าอย่างพิจารณาว่าอีกคนกำลังจงใจถามหาใครกันแน่

“ยังไม่มากันเลย…..”

“ฟ้า!” ปลายฟ้าหยุดชะงักเมื่อยังไม่ทันตอบรามิลให้จบดีเสียงเรียกของใครบางคนก็ดังขึ้น ข้าวหอมวิ่งเข้ามาพร้อมกระเป๋าสะพายข้าง ใบหน้าสดใสในตอนแรกชะงักทันทีที่เห็นกลุ่มรุ่นพี่ตรงหน้า โดยเฉพาะรามิล ทันทีที่เห็นเธอก็มองเขาอย่างไม่สบอารมณ์ แต่รามิลกลับยิ้มกว้างที่ได้เจอ

“อ้าว เด็กดื้อมาแล้ว” ข้าวหอมถลึงตาใส่อีกคน

“ใครเด็กดื้อ ไม่ต้องเรียกแบบนั้น”

“ก็เมื่อวานอุตส่าห์ช่วย”

“ใครขอล่ะ!” ปลายฟ้ามองสองคนนั้นสลับไปมาแล้วส่ายหัวด้วยรอยยิ้ม

“คู่นี้มันจะทะเลาะกันทุกวันเลยใช่ไหม” ริวเอ่ยแล้วหัวเราะลั่น ข้าวหอมหันมามองทิวเขาแล้วพยักหน้าเล็กน้อยเป็นการทักทาย ก่อนจะรีบดึงแขนปลายฟ้า

“ไปเถอะ เดี๋ยวสาย”

“อ้าว ยังไม่ทันได้คุยเลย” รามิลทำหน้าผิดหวังเกินจริง ก่อนที่ข้าวหอมจะหันไปแลบลิ้นใส่แล้วเธอก็ลากปลายฟ้าออกไปทันที ปลายฟ้าหันกลับมามองแวบหนึ่ง สายตาของเธอสบกับทิวเขาชั่วครู่ ส่วนเขามองตามเธอเงียบๆ จนร่างบางเดินลับตาไป ริวทรุดตัวนั่งลงแทนที่ทันที พร้อมกับรามิลและคิมหันต์ที่นั่งลงด้วย

“เอาล่ะ เล่ามา” ทิวเขาเลิกคิ้วเมื่อได้ยินสิ่งที่ริวถาม

“เล่าอะไรว่ะ?”

“มึงสนใจน้องปีหนึ่งคนนั้นตั้งแต่เมื่อไหร่” รามิลพยักหน้าเห็นด้วยคำถาม

“ปกติมึงไม่ค่อยนั่งกับใครนาน ๆ แบบนี้นะ” คิมหันต์วางกระเป๋าลงบนโต๊ะแล้วเสริมคำถามของริวอีกรอบ

“จริง ปกติมึงกินเสร็จก็ไป” รามิลหรี่ตามองพิรุธเพื่อนก่อนจะก้มลงดูดกาแฟในมือ ทิวเขานิ่งไปครู่หนึ่งเหมือนกำลังถูกเพื่อนรุมตั้งคำถาม สายตาเขายังมองไปทางที่ปลายฟ้าเดินหายไป

“ก็นานแล้ว”

“นานแล้วนี่แปลว่าอะไร” ริวหรี่ตามองอย่างสงสัย เขาเงียบอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจเบา ๆ

“พวกมึงรู้ไหม ว่ากูไม่ได้โตมากับบ้านนี้ตั้งแต่แรก” เพื่อนทั้งสามชะงักเล็กน้อย เรื่องที่ทิวเขาเป็นลูกบุญธรรม พวกเพื่อนของเขารู้ แต่ไม่เคยรู้รายละเอียด

“ก่อนจะมาอยู่บ้านนี้ กูอยู่มูลนิธิมาก่อน” เสียงเขาราบเรียบ แต่แฝงด้วยความหนักแน่น

“ที่เดียวกับฟ้า” รามิลขมวดคิ้วแน่นขึ้นอีกเมื่อฟังสิ่งที่ทิวเขาเล่า

“หมายความว่า…” คิมหันต์ขยับหน้าเข้าไปใกล้ทิวเขาอย่างคาดคั้น

“ใช่” ทิวเขาพยักหน้า

“กูกับฟ้าโตมาด้วยกัน” ความเงียบปกคลุมโต๊ะไปชั่วครู่เมื่อทิวเขาพูดจบ รามิลลดรอยยิ้มลงเล็กน้อยแล้วถามต่อ

“แล้วทำไมมึงไม่เคยเล่าเลยว่ะ?”

“มันไม่มีอะไรต้องเล่า กูถูกพ่อรับมาเลี้ยงตอนสิบสาม แล้วก็ไม่ได้กลับไปอีก” ทิวเขามองแก้วน้ำตรงหน้า คำว่าไม่ได้กลับไปอีกยังคงสะท้อนให้เห็นความรู้สึกผิดมากมายในใจเขา

“ทำไมว่ะ?” คำถามของคิมหันต์ตรงไปตรงมา เขายกมุมปากบางๆ อย่างฝืนๆ

“มันมีเหตุผล” ไม่มีใครถามซ้ำเมื่อทิวเขาพูดอย่างนั้น พวกเขาเข้าใจได้ดีว่าเพื่อนคงมีเหตุผลส่วนตัวที่ไม่อยากพูดถึง

“แล้วน้องจำมึงไม่ได้เหรอ?” ริวยังคงเป็นคนหนึ่งที่สงสัย ทิวเขาแอบหัวเราะในความอยากรู้อยากเห็นของเพื่อน

“ตอนแรกไม่ แต่เมื่อวานกูไปที่มูลนิธิ แล้วบอกความจริง” เสียงทิวเขาเบาลงเล็กน้อย

“แล้ว?” คิมหันต์เลิ่กคิ้วเป็นเชิงบอกให้ทิวเขาพูดต่อ

“เขาวิ่งหนี” คำตอบนั้นทำให้ริวหัวเราะเบาๆ

“สมควร มึงหายไปเป็นสิบปี อยู่ดีๆ โผล่มา ใครจะรับได้ทัน” รามิลกอดอกปล่อยตัวพิงกับพนักเก้าอี้ โลกนี้มันกลมจนน่ากลัว ทั้งที่ห่างหายกันมาตั้งนาน สุดท้ายก็ได้เจอกันอยู่ดี

“พวกมึงรู้ไหมว่าฟ้าเป็นคนที่กูคิดถึงมาตลอดเลยนะ กูอยากปกป้องเขาเหมือนเดิม และกูก็คาดหวังว่ากูจะสามารถทำอย่างนั้นได้