Masukตอน...พิเศ๊ษพิเศษวันนี้ครอบครัวของสุดโปรดกับสุพรรณวดีถือโอกาสมาทำบุญที่วัด เพื่อระลึกถึงบิดาที่ล่วงลับทั้งสองคน โดยมีคุณแก้วมณีกับคุณสุนีย์เป็นธุระ จัดหาอาหารและข้าวของต่าง ๆ มาถวายพระประเสริฐกับชินภัทรจากไปคนละปี ทว่าจากไปในเดือนที่ไล่เลี่ยกัน ทั้งสองครอบครัวเลยตกลงกันว่าต่อไปนี้จะทำบุญระลึกถึงร่
“เรามีน้องให้เจ้าปลื้มกันนะ เจ้าปลื้มอยากมีน้อง พี่ก็อยากมีเอยตัวน้อย ๆ อีกคน” สุดโปรดเอ่ยขอด้วยเสียงทุ้มนุ่มนวล“แล้วถ้ารอบนี้ได้ผู้ชายอีกล่ะ”“ก็ไม่เป็นไร ถ้าได้ผู้ชาย เราก็ทำใหม่อีก”“แล้วถ้ายังได้ผู้ชายอีกล่ะคะ” สุพรรณวดีลองพูดอีก แล้วรีบพูดดักหน้าก่อนที่เขาจะพูดถึงลูกคนที่สี่ “แต่บอกไว้ก่อนนะว่
ตอนพิเศษ“พี่โปรด เอยถามได้ไหม ทำไมยังเก็บรูปพวกนี้กับของของเอยเอาไว้” เธอผละออกมาเล็กน้อย แล้วเงยหน้าขึ้นไปมองหน้าเขา อันที่จริงเธอตั้งใจจะถามหลายครั้งแล้ว หากไม่มีจังหวะได้ถามเลยพอนึกได้เขาก็ไม่อยู่ให้ถาม พอเขาอยู่เธอก็ดันลืม“ทิ้งไม่ลง” เพราะมันเป็นห้องนอนของเราสองคน ข้าวของมากกว่าครึ่งเป็นของสุ
ตอนพิเศษ 2“อาทิตย์หน้าพี่ต้องไปฝรั่งเศสนะ รอบนี้ว่าจะพาเอยกับลูกไปด้วย” สุดโปรดเอ่ยขึ้นมาในคืนหนึ่ง หลังจากกินข้าวเสร็จและขึ้นมาอาบน้ำเตรียมตัวเข้านอน เด็กชายปุณยวีร์เห่อนอนกับพ่อแม่แค่ช่วงแรก ๆ เท่านั้น ผ่านไปไม่ถึงเดือนหนุ่มน้อยก็แยกไปนอนห้องของตัวเอง หากก็มีบ้างที่ขอมานอนด้วยอีก แต่ก็ไม่บ่อยนัก
“แล้วตอนนี้ปลื้มอายุเท่าไรฮะ”“แปดขวบแล้วค่ะ”ปุณยวีร์ยกนิ้วทั้งสิบของตนเองขึ้นมากาง แล้วมุ่นคิ้วคิดอยู่สักพัก “เหลืออีกสิบสองปีเหรอฮะ ปลื้มถึงจะเข้าร้านอาพัฒน์ได้”“ใช่แล้วครับ” สุพรรณวดียิ้มกว้างด้วยความภูมิใจ แม้การนับเลขจะเป็นเรื่องปกติของเด็กวัยนี้ หากเธอก็อดชื่นชมลูกไม่ได้อยู่ดี“ก็ได้ฮะ อีกสิ
ตอนพิเศษ 1หลังจากสังเกตพฤติกรรมการเล่นโทรศัพท์และแท็บเล็ตของลูกชายมาสักระยะ ก็พบว่าปุณยวีร์ชักจะติดงอมแงมมากขึ้นทุกวัน สุดโปรดกับสุพรรณวดีที่ใจอ่อนผ่อนปรนให้ลูกเล่นมาตลอด จึงตกลงกันว่าต้องหาทางแก้ไขปัญหานี้อย่างจริงจังก่อนที่ลูกจะติดไปมากกว่านี้ ซึ่งอาจจะส่งผลเสียต่อตัวลูกในอนาคตโดยวิธีแก้แบบเบสิก
คนร้ายตัวจริง“ไงมึง สบายดี” “เออ สบายดี” สุดโปรดทักทายเพื่อนที่ไม่ได้เจอกันนานอย่างปรรณกรหรือปอด้วยความเป็นกันเอง ทั้งสองคนเป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่สมัยประถม แต่ด้วยเลือกเส้นทางอาชีพกันคนละสายจึงแยกย้ายกันตอนเรียนมัธยมปลาย เพราะปรรณกรเข้าเรียนโรงเรียนตำรวจ ส่วนเขานั้นเรียนสายสามัญแบบปกติ “มึงล่ะ สบาย
คนร้ายตัวจริง“มันไม่มีทางสักนิดเลยเหรอเอย” น้ำเสียงและแววตาของเขาเว้าวอน เมื่อคืนหลังจากถูกเธอปฏิเสธ เขาก็นอนไม่หลับทั้งคืน ได้แต่นอนมองหน้าเธอสลับกับลูกท่ามกลางความมืดสลัว และเอาแต่คิดเรื่องนี้วนไปวนมา “พี่รู้ว่าพี่ผิดที่ไม่หนักแน่นมากพอ แต่ตอนนั้นพี่ไม่รู้ว่าต้องทำยังไงจริง ๆ ทุกอย่างรอบตัวมันบีบ
“ลูกยังไม่ตื่นเหรอคะ”“ยัง แต่ใกล้ถึงเวลาตื่นแล้วละ”หญิงสาวพยักหน้ารับรู้ ก่อนจะถามต่อเมื่อเห็นเขาอยู่ในชุดเสื้อยืดคอโปโล กางเกงขาสั้นระดับเข่าสำหรับอยู่บ้านสบาย ๆ “แล้ววันนี้พี่ไม่ออกไปไหนเหรอ”“ไม่ ส่วนมากเสาร์อาทิตย์จะทำงานอยู่บ้าน ไม่เข้าบริษัท” สุดโปรดตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ละสายตาจากใบหน้
บทที่ 17คนร้ายตัวจริงถึงแม้เมื่อคืนนี้สุพรรณวดีจะปฏิเสธออกไปอย่างนั้น ทว่าสุดท้ายเธอก็ต้องไปนอนกับสองพ่อลูกที่ห้องนอนใหญ่อย่างเลี่ยงไม่ได้ เพราะไม่ว่าเธอจะพูดหรือโน้มน้าวอย่างไร เด็กชายปุณยวีร์ก็ไม่ยอมโดยเด็ดขาด ตั้งท่าจะงอนใส่เธออยู่ท่าเดียว อีกทั้งสุดโปรดที่เหมือนจะพูดรู้เรื่อง แต่กลับไม่รู้เรื่







