ตอนที่ 2 /1

"เว่ยฉิงซวง!"

เสียงตวาดของเพ่ยหรงอวี้ดังก้องไปทั่วห้องจนบรรยากาศทั้งห้องเหมือนหยุดนิ่ง ความเงียบเมื่อครู่แตกกระจายราวกับกระจกถูกทุบ ร่างบอบบางพุ่งเข้าไปหาเว่ยฉิงซวงอย่างรวดเร็ว ดวงตาคู่สวยแดงก่ำด้วยเพลิงโทสะ สีหน้าที่เคยอ่อนโยนหลงเหลือเพียงความเจ็บปวดและความแค้นจนแทบไม่เหลือเค้าเดิม

หมับ!

มือเรียวกำเส้นผมของอีกฝ่ายเต็มแรงจนหญิงสาวร้องลั่น ศีรษะถูกกระชากหงายไปด้านหลัง ลำคอตึงจนเส้นเอ็นขึ้นเป็นสัน ก่อนจะตบหน้าของเพื่อนรักที่เปลี่ยนเป็นเพื่อนแค้นทันควัน

เผียะ!

เสียงฝ่ามือกระทบแก้มดังสนั่นไปทั่วห้องจนใบหน้าของเว่ยฉิงซวงสะบัดไปอีกด้าน น้ำตาไหลพรากด้วยความเจ็บปวด ข้างแก้มแดงเป็นรอยฝ่ามือชัดเจน

"โอ๊ย! เสี่ยวหรงหรง!"

เว่ยฉิงซวงร้องลั่นด้วยความตกใจ มือรีบคว้าแขนของเพ่ยหรงอวี้หวังแกะมือที่กำผมตนเองออก ใบหน้าซีดเผือด ดวงตาเบิกกว้าง ทั้งเจ็บ ทั้งตกใจ และเริ่มหวาดกลัวเมื่อเห็นแววตาของเพื่อนรักที่ไม่เหลือความอ่อนโยนอีกแล้ว

"อย่าเรียกฉันแบบนั้นอีกนะ!"

เพ่ยหรงตวาดออกไปแล้วอี้กัดฟันแน่น จนกรามขึ้นเป็นสัน ดวงตาแดงก่ำจนแทบกลายเป็นสีเลือด มือที่กำผมเพื่อนแค้นไม่มีทีท่าว่าจะคลาย แม้ข้อนิ้วจะซีดขาวเพราะออกแรงเต็มกำลังก็ตาม

รักมากแค่ไหน วางใจเท่าไหร่ ตอนนี้ก็แค้นมากยิ่งกว่า

ภาพความทรงจำตลอดหลายปีที่เคยหัวเราะ กินข้าว ทำการบ้าน และแบ่งปันทุกเรื่องให้กันผุดขึ้นในหัวอย่างรวดเร็ว ก่อนจะถูกภาพคนทั้งสองอยู่ในแนบชิดกันจนแทบหลอมรวมเป็นหนึ่งจะฉีกกระชากอดีตสวยงามจนไม่เหลือชิ้นดี

หัวใจของคุณหมอสาวเหมือนถูกเหยียบซ้ำแล้วซ้ำเล่า จากเพือนสนิทและสามีที่เธอรักหมดหัวใจ เพ่ยหรงรักลู่จิ่นเฉิงมาก แต่กลับยังน้อยกว่าความรักที่ตนมีให้เว่ยฉิงซวง ดังนั้นพอเห็นภาพแนบชิด เธอจึงเจ็บปวดมากยิ่งกว่ารับรู้ว่า สามีนอกใจนอกกายมาตลอดสองปี

"ทำไมต้องเป็นเธอ! ทำไมต้องเป็นเพื่อนของฉันที่ทรยศกันแบบนี้!"

เสียงตะโกนสั่นเครือปนสะอื้น ความเจ็บปวดในอกมากเสียจนแทบหายใจไม่ออก

เว่ยฉิงซวงเสียหลัก ร่างเซถลาไปตามแรงกระชาก พยายามทรงตัวอย่างทุลักทุเล น้ำตาไหลไม่หยุด เธอรู้ว่าตัวเองเป็นฝ่ายผิด แต่เมื่อเห็นเพ่ยหรงอวี้เจ็บปวดถึงเพียงนี้ ความรู้สึกผิดกลับยิ่งกัดกินหัวใจจนไม่กล้าสบตาอีกฝ่าย

เว่ยฉิงซวงเสียหลัก ร่างเซถลาไปตามแรงกระชาก แก้มทั้งสองข้างแสบร้อนจนชา เลือดฝาดบนใบหน้าหายวับไปในพริบตา แต่แววตากลับเต็มไปด้วยความเคียดแค้น เล็บยาวจิกลงบนฝ่ามือตัวเองแน่นจนแทบหัก ความเจ็บบนใบหน้าไม่อาจเทียบได้กับความอัปยศที่ถูกตบต่อหน้าลู่จิ่นเฉิง

ในสายตาของเธอ คนที่ควรยืนเคียงข้างผู้ชายคนนั้นมาตั้งแต่แรกคือเธอ ไม่ใช่เพ่ยหรงอวี้ ผู้หญิงโง่คนนั้นมีดีอะไร นอกจากโชคดีที่ได้แต่งงานกับลู่จิ่นเฉิง ยิ่งคิด ความอิจฉาที่สั่งสมมานานก็ยิ่งพลุ่งพล่านจนแทบเผาอก

ถ้าไม่ใช่เพราะลู่จิ่นเฉิงยืนอยู่ตรงนี้ เธอไม่มีวันยอมถูกตบอยู่ฝ่ายเดียวแน่

คิดแล้วปลายนิ้วขยับเตรียมสวนคืนอย่างไม่ลังเล แต่เพียงเงยหน้าขึ้นสบสายตาคมเย็นของลู่จิ่นเฉิง หัวใจก็เย็นวาบไปทั้งดวง แววตาคู่นั้นไร้ซึ่งความอ่อนโยน รักใคร่หรือแม้แต่ความสงสาร

มีเพียงสายตาเย็นเฉียบที่กำลังเตือนเธออย่างชัดเจนว่าห้ามตอบโต้เพ่ยหรงอวี้ หากเธอกล้าแตะต้องผู้หญิงคนนั้นแม้แต่ปลายเล็บ ผลลัพธ์จะไม่ใช่แค่ถูกต่อว่าแน่นอน แต่อาจเป็นความตายเลยทีเดียว

เว่ยฉิงซวงเม้มริมฝีปากแน่น กัดฟันกลืนความแค้นทั้งหมดลงคอ แม้อยากฉีกหน้าผู้หญิงตรงหน้าให้สาสมเพียงใด ก็จำต้องฝืนสะกดอารมณ์ ยอมปล่อยให้เพ่ยหรงอวี้ตบตีต่อไปอย่างไม่เต็มใจ เพราะเธอรู้ดีว่า เวลานี้คนที่น่ากลัวที่สุดในห้อง ไม่ใช่เพ่ยหรงอวี้ แต่เป็นลู่จิ่นเฉิงต่างหาก

แต่ยังไม่ทันที่ฝ่ามือของเพ่ยหรงอวี้จะฟาดลงบนใบหน้าอีกฝ่ายซ้ำ ร่างสูงของลู่จิ่นเฉิงก็เข้ามาขวางไว้เสียก่อน

หมับ!

มือใหญ่คว้าข้อมือภรรยาเอาไว้แน่นจนเธอไม่อาจขยับได้ แรงบีบของเขาหนักแน่นแต่ระมัดระวัง ไม่ใช่เพราะกลัวเว่ยฉิงซวงจะเจ็บ หากแต่ไม่อยากให้มือของภรรยาต้องเปื้อนด้วยการตบตีผู้หญิงเช่นนี้ ผู้หญิงแพศยาอย่างเว่ยฉิงซวง ไม่คู่ควรสักนิดเดียว

"หยุดนะหรงอวี้!"

น้ำเสียงของเขาแข็งกร้าวราวกับออกคำสั่ง สีหน้าตึงเครียดจนเห็นเส้นเลือดข้างขมับเต้นชัดเจน พูดจบก็กัดกรามแน่นเหมือนกำลังฝืนอดทนกับบางสิ่ง

ทั้งที่ความจริงลู่จิ่นเฉิงไม่ได้ตั้งใจดุหญิงสาว เขาแค่พยายามสะกดกลั้นความร้อนรุ่มจากฤทธิ์ยาที่เว่ยฉิงซวงผสมในกาแฟให้เขาดื่มไปครู่ก่อนเท่านั้น

พิษยากำลังแล่นพล่านไปทั่วร่าง ลมหายใจของเขาหนักขึ้นทุกวินาที เหงื่อเม็ดโตเริ่มผุดเต็มหน้าผาก นิ้วมือที่จับข้อมือภรรยาสั่นเพียงเล็กน้อย แต่เขาฝืนไม่ให้ใครสังเกตเห็น