ตอนที่ 2/2

“ไม่หยุด ฉันจะเอาเลือดหัวมันออก อีเพื่อนชั่ว นายก็ด้วยลู่จิ่นเฉิง แกมันก็สันดานชั่ว กินไม่เลือก”

เผียะ!

ผลัวะ!

พูดไปพลาง มือที่เคยแต่ใช้ตรวจและรักษาคนไข้ วันนี้กลับตบตีหยิกข่วนทั้งหญิงร้ายชายชั่วไม่หยั้ง

อาจเพราะเพ่ยหรงอวี้เกิดมายี่สิบหกปี ยังไม่เคยทั้งโกรธ ทั้งแค้นใครได้เท่าสองคนนี้มาก่อน

ความโกรธทำให้เธอไม่รู้สึกเจ็บแม้แต่น้อย ต่อให้เล็บหักหรือข้อมือแดงช้ำ เธอก็ไม่สนใจอีกแล้ว

"พอ! หยุดได้แล้ว"

น้ำเสียงของลู่จิ่นเฉิงหนักแน่นกว่าเดิม เขาฝืนประคองสติเอาไว้สุดกำลัง ดวงตาคมเข้มกวาดมองภรรยาเพียงแวบเดียว ก่อนรีบเบือนสายตา เขาไม่กล้ามองนาน เพราะกลัวตัวเองจะเผลอทำร้ายเธอเมื่อฤทธิ์ยาเข้าครอบงำ

เพ่ยหรงอวี้ชะงัก ก่อนจะจ้องมองผู้เป็นสามีนิ่งงัน ดวงตาที่เคยเต็มไปด้วยความรัก ความศรัทธา และความเชื่อใจ บัดนี้เหลือเพียงความผิดหวัง โกรธแค้น และเจ็บปวดจนแทบแตกสลาย

"นาย...ปกป้องมันเหรอจิ่นเฉิง?"

ลู่จิ่นเฉิงไม่ตอบ เขาไม่ใช่ไม่อยากตอบ แต่ยิ่งพูด ลมหายใจยิ่งร้อนผ่าว สติยิ่งพร่าเลือน เขาไม่แน่ใจว่าคำพูดต่อไปจะทำร้ายเธอมากกว่าเดิมหรือไม่

"ฉันบอกให้เธอออกไปก่อน"

คำพูดนั้นดูเหมือนขับไล่เมียก็จริง แต่ลู่จิ่นเฉิงคิดแบบนั้นแม้แต่น้อย ทว่าเขาก็ยังไม่คิดอธิบายกับเธอในตอนนี้

ส่วนเพ่ยหรงอวี้ พอได้ฟัง ขับไล่ก็คือขับไล่ หญิงสาวจะไปเข้าใจอีกฝ่ายโดยไม่อธิบายได้อย่างไร ความรู้สึกของคุณหมอสาวตอนนี้เหมือนค้อนหนักฟาดลงกลางอกทั้งเจ็บทั้งจุกหัวใจ

ยิ่งเห็นภาพลู่จิ่นเฉิงยืนขวางเธอไว้ ราวกับกำลังปกป้องผู้หญิงอีกคน ความเจ็บปวกยิ่งพุ่งสูง หากเขาทำแบบนี้กับผู้หญิงคนอื่น เธอคงถอยกลับไปตามคำสั่งนานแล้ว

แต่นี่เป็นเว่ยฉิงซวงไง

เป็นเพื่อนที่เธอรักที่สุด เชื่อใจที่สุด และเป็นคนที่เธอไม่มีวันคิดว่าจะหักหลังกันได้ลง เพ่ยหรงอวี้ยอมไม่ได้!

คิดได้ดังนั้น เพ่ยหรงอวี้ก็เงยหน้าหัวเราะออกมา และมันช่างเป็นเสียงหัวเราะที่ทั้งแหบพร่า และเต็มไปด้วยความขมขื่น

ทั้งที่ดวงตาเอ่อคลอไปด้วยหยาดน้ำ แต่น้ำตากลับไม่ยอมไหลออกมาแม้แต่หยดเดียว ราวกับต่อมร้องไห้ของเธอเจ็บปวดจนด้านชาไปชั่วขณะ

"ตอบฉันมาก่อนสิ"

เสียงของเพ่ยหรงอวี้สั่นเท่าจนขาดห้วง และคงเพราะความโกรธ คุณหมอสาวผู้ละเอียดรอบคอบจึงไม่ทันสังเกตเห็นถึงความผิดปกติของสามี

เธอไม่เห็นว่าใบหน้าของลู่จิ่นเฉิงแดงจัดลงมาถึงลำคอ เหงื่อเม็ดโตออกเต็มหน้า ลมหายใจถี่กระชั้นผิดปกติ มือที่กำแน่นสั่นไหวอยู่ตลอดเวลา

"ทั้งสองคนคบกันลับหลังฉันมานานแค่ไหนแล้ว"

ลู่จิ่นเฉิงเม้มริมฝีปากแน่น ลมหายใจเริ่มหนักขึ้นเรื่อย ๆ พิษร้อนในกายกำลังปะทุรุนแรงจนเหงื่อเย็นซึมเต็มหน้าผาก ทั้งที่ชายหนุ่มอยากตะโกนออกไปว่า คบบ้าคบบออะไรกัน ผู้หญิงแบบเว่ยฉิงซวง แค่อยู่ใกล้เขายังขยะแขยงเลย

แต่เวลานี้อาการของเขาไม่พร้อมจะอธิบายให้เพ่ยหรงอวี้ฟัง และยิ่งไม่อาจปล่อยให้เธอเข้าใกล้ตัวของเขามากกว่านี้

หากเธอเข้ามาใกล้อีกเพียงก้าวเดียว เขาไม่มั่นใจว่าจะยังควบคุมตัวเองได้ เขาไม่อาจยอมให้ผู้หญิงที่แสดงออกว่ารักเขามากว่าสองปีเห็นสภาพย่ำแย่ของเขาไม่ได้เด็ดขาด

และยิ่งให้เมียที่ตนหมางเมินมานานทั้งที่เขาก็รู้สึกกับเธอมากกว่าใครได้เห็นภาพตนทำร้ายผู้หญิงเช่นเว่ยฉิงซวงไม่ได้ยิ่งกว่า เขาให้เมียตัวดีเห็นด้านร้ายของตนไม่ได้เด็ดขาด!

"ไม่ใช่เวลานี้"

"ทำไมจะไม่ใช่!"

เพ่ยหรงอวี้สะบัดมือออกจากการเกาะกุมอย่างแรง

"ผู้หญิงคนอื่น ฉันทนได้"

เธอชี้หน้าเว่ยฉิงซวง มือทั้งสองข้างสั่นไม่หยุด อันที่จริงเธอสั่นไปทั้งกายนั่นแหละ มันสั่นระริกไปด้วยเพลิงโทสะ ความเสียใจ และความรู้สึกว่าทั้งโลกกำลังพังทลายลงต่อหน้าต่อตา

"แต่คนนี้คือเพื่อนของฉัน!"

คำว่า ‘นี่คือเพื่อนของฉัน’ แทบถูกเค้นออกมาจากหัวใจที่แตกสลาย เขาไม่รักเธอก็ช่างเถอะ ทำไมต้องเย้ยหยัดเยียบย้ำกันด้วยการแอบคบกับเพื่อนสนิทของเธอด้วย

เพ่ยหรงอวี้ไม่เข้าใจจริงๆ

ไม่ว่าจะคิดอย่างไร เธอก็หาเหตุผลมารองรับการทรยศครั้งนี้ไม่ได้เลย แต่คนมันจะเลวยังต้องมีเหตุผลหรือ?

"ฉันเป็นคนขอร้องสามีทั้งที่ไม่เคยขอร้องอะไรเขามาก่อน เพราะฉันเชื่อใจเธอมากนะฉิงซวง แต่เธอกลับแทงข้างหลังฉันได้ลงคอ หึ เธอมันสานดานนังงูพิษ!"