ตอนที่ 2/3

เสียงของเพ่ยหรงอวี้เริ่มแหบพร่า ดวงตาแดงก่ำ แต่ไม่มีน้ำตาสักหยด ราวกับน้ำตาทั้งหมดเหือดแห้งไปพร้อมหัวใจที่แตกสลาย ในปากของคุณหมอสาวมีเพียงกลิ่นคาวเลือด ไม่รู้ว่าเธอกัดลิ้นตัวเองแรงเกินไป หรือแค้นจนเลือดลมตีขึ้นมาจริง ๆ ปลายลิ้นรับรู้รสเลือดชัดเจน แต่ความเจ็บเพียงเท่านั้นกลับเทียบไม่ได้กับความเจ็บในอก

"ส่วนนาย ลู่จิ่นเฉิง ผู้หญิงมีทั้งโลก จะเว้นเว่ยฉิงซวงไม่ได้เหรอ ไอ้เลว!"

ทุกคำที่หลุดออกจากปากจิ้มลิ้มเหมือนถูกเค้นออกมาจากหัวใจที่ถูกเหยียบย่ำจนแหลกละเอียด เสียงของเธอสั่นทั้งความโกรธ ความคับแค้น และความผิดหวัง

ลู่จิ่นเฉิงสูดหายใจลึก หน้าอกกระเพื่อมถี่ ความอดทนใกล้ถึงขีดจำกัดเต็มที พิษยาที่แล่นพล่านอยู่ในร่างทำให้เส้นเลือดบนลำคอปูดนูน เหงื่อเม็ดใหญ่ไหลลงจากขมับอย่างต่อเนื่อง เขาพยายามรวบรวมสติทุกส่วนที่ยังหลงเหลืออยู่ ร่างสูงขยับมายืนบังเว่ยฉิงซวงโดยไม่รู้ตัว เป็นเพียงสัญชาตญาณที่เกิดขึ้นในเสี้ยววินาที แต่ภาพนั้นกลับเหมือนคมมีดที่กรีดหัวใจของเพ่ยหรงอวี้ซ้ำอีกครั้ง

ในสายตาของเธอ... เขากำลังยืนปกป้องหญิงชู้อย่างออกหน้าออกตา

ทั้งที่ความจริง ลู่จิ่นเฉิงไม่ได้ห่วงเว่ยฉิงซวงแม้แต่น้อย เขาเพียงไม่อยากให้มือที่ใช้จับมีดผ่าตัด ใช้รักษาชีวิตผู้คน ต้องแดงช้ำเพราะผู้หญิงอย่างเว่ยฉิงซวง

"จิ่นเฉิง...นี่นาย..."

หญิงสาวเรียกชื่อสามีเสียงแผ่วเบา สายตาที่เคยมองเขาด้วยความรัก ความศรัทธา และความเชื่อใจค่อย ๆ ดับลงทีละน้อย หลงเหลือเพียงความผิดหวัง ความเสียใจ และความเหนื่อยล้าที่สะสมมาตลอดสองปี สุดท้ายคงเป็นความรู้สึกหมดแรงที่จะรักเขาอีกต่อไป

"ฉันขอเตือนให้นายหลบไปจะดีกว่า จิ่นเฉิง"

น้ำเสียงของเพ่ยหรงอวี้สงบนิ่งกว่าทุกครั้ง แต่ยิ่งสงบเท่าไร กลับยิ่งทำให้คนฟังรู้สึกหนาวเย็น เพราะตอนนี้เธอตัดสินใจแล้ว เธอจะชำระบัญชีกับนังงูพิษให้สาสม ส่วนลู่จิ่นเฉิง... เธอไม่คิดปล่อยเขาไว้เหมือนกัน แต่ยังไม่ใช่ตอนนี้

ลู่จิ่นเฉิงไม่ขยับ เขายืนหยัดอยู่ที่เดิม ไม่ถอยแม้แต่ก้าวเดียว เพียงมองแววตาของภรรยา เขาก็รู้แล้วว่า หากปล่อยให้ผ่านไปได้ เว่ยฉิงซวงต้องถูกตบจนไม่เหลือสภาพแน่ซึ่งเขาไม่สนใจสักนิดเดียว ชายหนุ่มหลุบสายตามองมือของเมีย ฝ่ามือขาวที่เคยนุ่มนวลแดงช้ำไปหมด ข้อนิ้วเริ่มบวมเพราะออกแรงตบหลายครั้ง เพียงเห็นรอยแดงนั้น คิ้วเข้มก็ขมวดแน่น ความโกรธที่มีต่อเว่ยฉิงซวงพุ่งขึ้นมาทันที

ทนไว้ก่อน...

ขอแค่เมียของเขาออกไปจากห้องนี้ได้อย่างปลอดภัย นังแพศยาคนนี้ต้องชดใช้แน่ โทษฐานทำให้มือเมียเขาเป็นแผล

อีเวรนี่...

เขาดูแลเพ่ยหรงอวี้มาอย่างดี ตลอดสองปีที่ผ่านมา แม้จะไม่เคยพูดคำหวาน ไม่เคยแสดงความรัก แต่เขาไม่เคยปล่อยให้มือคู่น้อยนี้ต้องทำงานหนักเกินจำเป็น มือคู่นี้มีไว้รักษาคน ไม่ใช่มีไว้ตบผู้หญิงอย่างเว่ยฉิงซวง แล้วนังนี่เอาความกล้ามาจากไหน ถึงกล้าทำให้มือเมียเขาโมโหจนขาดสติ

เดี๋ยวมึงโดนแน่!

"เรื่องนี้เป็นเรื่องระหว่างฉันกับฉิงซวง เธอกลับไปพักที่โรงแรมก่อน"

ลู่จิ่นเฉิงพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา พยายามสะกดอาการหอบหายใจเอาไว้ เขาต้องรีบให้เธอออกไป ก่อนที่พิษยาจะทำให้เขาจะควบคุมตัวเองไม่ได้ เผลอถีบเว่ยฉิงซวงออกไป ภาพนั้นในสายตาเมียคงไม่ดีเท่าไหร่ แต่ที่ชายหนุ่มไม่รู้ก็คือคำพูดที่ออกจากปากเขา กลับยิ่งผลักเมียเข้าใจผิดไปไกลกว่าเดิม

เพราะยิ่งลู่จิ่นเฉิงพูดอย่างนั้น เพ่ยหรงอวี้ก็ยิ่งเข้าใจผิด แต่จะโทษใครได้ ตลอดสองปีที่ผ่านมา เขาไม่เคยแสดงความรู้สึกใดให้เมียเห็นเลย นอกจากความเย็นชา นอกจากการหมางเมิน จนวันนี้ ต่อให้เขามีเหตุผล เธอก็ไม่เหลือความเชื่อใจให้เขาอีกแล้ว

“ไม่กลับ”

เพ่ยหรงอวี้ตอบด้วยท่าทางมั่นคง แม้หัวใจจะเจ็บจนแทบหยุดเต้น แต่แผ่นหลังของเธอยังคงเหยียดตรง ศักดิ์ศรีของเธอไม่ยอมให้ถอยอีกแล้ว ก่อนจะก้าวเข้าไปอีกก้าว เตรียมจะยื่นมือออกไปจิกผมของเว่ยฉิงซวง หรือหากเขายังไม่หลบ... เธอก็จะหยุมหัวผัวตัวดีนี่แหละ

แต่ลู่จิ่นเฉิงกลับก้าวมาขวางอีกครั้ง ไม่ลังเลแม้แต่น้อย

"ฉันบอกให้ออกไปไง ทำไมเธอไม่ฟัง!"

เสียงตวาดดังสนั่นไปทั่วห้อง น้ำเสียงแข็งกร้าวจนเพ่ยหรงอวี้ชะงักงัน ร่างทั้งร่างแข็งค้าง น้ำตาเม็ดหนึ่งค่อย ๆ ไหลอาบแก้มอย่างเชื่องช้า หยดน้ำตานั้นเหมือนประกาศจุดจบของความรักที่เธอเฝ้าประคองมาตลอดสองปี

หญิงสาวมองผู้ชายตรงหน้าสลับกับเพื่อนรักที่กลายเป็นเพื่อนแค้นนิ่งอยู่ครู่ใหญ่ ก่อนหัวเราะเยาะตัวเองออกมาเบา ๆ เสียงหัวเราะนั้นทั้งแห้งแล้ง ทั้งขมขื่น และเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง

ตลอดสองปีที่ผ่านมา เธออดทนกับความเย็นชา อดทนกับการถูกเมินเฉย อดทนกับข่าวลือเรื่องผู้หญิงนับไม่ถ้วน เพราะคิดว่าสักวันหนึ่ง... หัวใจของเขาอาจเปิดรับเธอบ้าง

แต่วันนี้...

เธอเพิ่งรู้ว่า สิ่งที่เธอเฝ้ารอมาโดยตลอด เป็นเพียงความหวังของคนโง่คนหนึ่งเท่านั้น

“ได้สิ หึ หึ หึ”

กล่าวรับปากแล้วหัวเราะตบท้าย โดยสายตายังคงจับจ้องชายหนุ่มหญิงสาวตรงหน้าไม่วาง คนหนึ่งคือผู้ชายที่เธอรักจนหมดหัวใจ อีกคนคือเพื่อนที่เธอไว้ใจยิ่งกว่าพี่น้อง สุดท้ายทั้งสองกลับร่วมกันทำลายหัวใจของเธอจนไม่เหลือชิ้นดี

“ฉันไปเอง จากนี้ฉันจะไปจากนายเอง ลู่จิ่นเฉิง”

คำพูดนั้นเบาเหลือเกิน แต่หนักแน่นยิ่งกว่าคำสาบาน เธอพอแล้ว วิ่งตามผู้ชายที่ไม่เคยเห็นคุณค่าของความรักที่หญิงสาวมอบให้มานานมากพอแล้ว จากนี้ เธอขอหัวใจของตัวเองคืน

ลู่จิ่นเฉิงม่านตาหดวูบ หัวใจเหมือนถูกมือที่มองไม่เห็นบีบแน่น เขาอยากรั้งเธอไว้ อยากอธิบายทุกอย่าง อยากบอกว่าไม่ใช่อย่างที่เธอคิด แต่สุดท้ายกลับทำได้เพียงยืนกำหมัดแน่น ปล่อยให้เธอเดินจากไปทั้งที่ความจริงไม่อาจเอื้อมมือรั้งไว้ได้

“ส่วนแก นังงูพิษ ชาตินี้เราขาดกัน!”

กล่าวจบ ร่างเล็กของคุณหมอสาวก็หันหลังจากไป แม้แผ่นหลังจะยังเหยียดตรง แต่ทุกย่างก้าวกลับหนักอึ้งราวกับแบกหัวใจที่แตกสลายเอาไว้ทั้งดวง เธอทิ้งหญิงร้ายชายชั่วเอาไว้เบื้องหลัง

เธอไม่เอาใครทั้งนั้น เพราะเพื่อนก็ชั่ว และผัว แม่งก็โคตรจะเลว พอทันที

ทุกอย่างจบเท่านี้!