ตอนที่ 4/2

ตอนที่ 4/2

“อื้ออ เบาหน่อยค่ะ” 

สองร่างยังคงกอดรัดฟัดเหวี่ยงกันอยู่บนเตียงคิงไซส์ ตั้งแต่ตรงโซฟาห้องนั่งเล่นจนมาถึงตรงนี้ก็ปาไปยกที่ 3 แล้ว 

ไม่รู้ว่าเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ฉูบฉีดเลือดในกายของเขาหรืออย่างไร ถึงได้แรงดีไม่มีตกเช่นนี้ 

ตึกๆๆ 

เสียงหัวเตียงกระทบกับผนังห้องนอน จนมือบางต้องยกเกาะเตียงด้วยแรงอิดโรย ขณะที่สะโพกสอบยังคงถาโถมความแรงเข้าใส่ไม่ยั้ง 

“ฉันว่าจะซื้อเตียงใหม่” เขาพูดจริง เพราะตั้งแต่มีนันนลินทร์เข้ามาในชีวิต มาอยู่ด้วยกันที่เพนท์เฮ้าส์หลังนี้ เตียงคิงไซส์แบบมาตรฐานโรงแรมของเขาก็ยังเอาไม่อยู่ สงสัยคงต้องหาซื้อเจ้าอื่นบ้างแล้ว 

“อ๊ะ! อ๊าาาส์” 

ตับๆๆๆ ~ 

เสียงเนื้อกระทบเนื้อแทบไม่เป็นจังหวะ เมื่อเขารู้ว่าอีกฝ่ายใกล้ถึงจุดสุดยอดจนร่องเนื้อของหล่อนบีบรัดลำกายแกร่งของเขาอย่างหนัก 

ยิ่งบีบเร้ากระชากความเสียวจากตัวเขาได้ดี จนต้องเร่งจังหวะให้ได้ถึงจุดหมายพร้อมกัน 

นันนลินทร์แอ่นก้นรับลำกายแท่งใหญ่อย่างเอาใจ สองมือจับขอบเตียงใช้เป็นที่ค้ำยันประคองท่า 

หัวเข่าหล่อนแทบช้ำทั้งสองข้าง เมื่อยังอยู่ในท่วงท่าเดิมให้เขาตอกเสาเข็มแทงใหญ่เข้าใส่ 

ธาฎามักจะไม่ปราณีเรื่องเซ็กส์ เขาเสพเรือนร่างหล่อนอย่างหิวกระหาย 

เขาถาโถมความแรงใส่ร่องกลีบงามหล่อนแทบขาดใจ ก่อนจะพ่นใส่น้ำขาวขุ่นลงกลีบร่องงาม ขาวแช่ลำกายของตนเองเอาไว้อยู่แบบนั้น ตอกย้ำเน้นความเสียวเข้าไปอีกเน้นๆ อยู่ 3-4 รอบ ก่อนจะพอใจในผลงานของตนเองแล้วดึงลำกายออก น้ำเหนียวข้นค่อยๆ ไหลออกมาตามทาง จนมันล้นทะลักออกมาไหลเยิ้มไล่ลงขาอ่อน 

สายตาคู่คมยังคงจดจ้องที่ผลงานศิลปะชั้นดี มี่ตนเองสร้างขึ้น ร่องจีบงามขมิบตอดตุบๆ บีบน้ำขาวขุ่นไหลออกมาเลอะเรียวขาสวย 

ไม่เพียงแค่กลีบร่องของหล่อนที่กระตุกเกร็งจากการสำเร็จความใคร่ ทว่ารวมทั้งเรือนร่างสวยงามของหล่อนอีกด้วย แรงกระตุกของหล่อนยิ่งสร้างอารมณ์เร้าให้เขาได้ดี เขาต้องคว้าลำกายตนเองถอกขึ้นลงเพื่อรีดเอาน้ำออกมาให้หมด 

ส่วนมืออีกข้างที่ว่างอยู่ก็จิ้มสอดเข้าไปช่วยรีดน้ำขาวขุ่นที่เข้าทิ้งเอาไว้ในกลีบร่องงามออกมาให้หมด 

“อื้ออส์ มะไหวค่ะ ฮึก!” หล่อนแทบควานหาเสียงตัวเองไม่เจอ ยอมรับว่าธาฎาเก่งกาจในเรื่องอย่างว่าที่สุด 

เขาเปรียบดั่งม้าเวลาที่หล่อนขึ้นควบขี่ แรงและจังหวะของเขาที่ส่งเข้ามาในร่องของหล่อนมันถึงอกถึงใจจนต้องร้องขอชีวิต 

เพลีย! มือสากหวดเข้าที่ก้นงอนเด้ง เห็นแล้วช่างน่าขยี้ 

“อ๊าาาส์”

“เธอนี่มันสุดยอดจริงๆ หนิง” 

“อื้ออ คุณทิม” 

พรึ่บ!! 

มือหนาใช้เรี่ยวแรงทั้งหมดพลิกตัวร่างอรชรให้นอนอยู่ให้ท่านอนหงาย เขาถกเอาชุดนอนซาตินบางๆ ออกจากเรือนร่างของหล่อนให้หมด ตอนนี้ปราศจากปราการปกคลุม มีเพียงเรือนร่างขาวเนียนเท่านั้นที่เขาต้องการสัมผัส 

“ฉันอยากเอาเธออีกยก”

ขาสองข้างถูกจับแยกออกจากกันอีกครั้ง ใจกลางร่องกุหลาบงามไร้ขน เนื้อเนียนกริบดั่งดอกไม้วัยแรกแย้ม นันนลินทร์ดูแลตัวเองได้ดีและยังดูแลในส่วนนี้เป็นพิเศษ สาเหตุเป็นเพราะคำสั่งจากเขา เขามีค่าสปาและค่าเข้าคลินิกเสริมความงามให้หล่อนต่างหากในทุกๆ เดือน เขาชอบผู้หญิงเกลี้ยงเกลาดูสะอาดสะอ้าน โดยเฉพาะในส่วนที่เขาจะต้องลงลิ้นสำรวจ 

“เธอดูแลมันได้ดีจริงๆ นันนลินทร์” ยกยิ้มมุมปากอย่างพอใจ

จากนั้นบทรักจากทั้งคู่ก็ดำเนินกันต่อ กว่าจะพอใจเขาก็ปาเข้าไปดึกดื่น นันนลินทร์ไร้เรี่ยวแรงจนไม่สามารถลุกขึ้นมาหากับข้าวกับปลาให้ธาฎาได้กิน 

จนต้องเป็นเขาเองที่จำใจลุกขึ้นมาจัดการตัวเอง

มาม่าก็กึ่งสำเร็จถูกนำมาใส่ภาชนะตามขั้นตอนในซองที่เขาเขียนระบุ ธาฎาทำตามแบบนั้น พร้อมกดน้ำร้อนใส่ตามที่คิดว่าตัวเองเข้าใจถูก กว่าจะเสร็จสิ้นในการประกอบอาหารง่ายๆ นี้ ก็เหนื่อยเอาเรื่องอยู่เหมือนกัน เขาดวาดตามองไปรอบๆ เคาท์เตอร์ครัวแล้วยังต้องปาดเหงื่อ เพียงแค่มาม่าซองห่อกับไข่ลวกหนึ่งฟองทำไมมันยากนัก เล่นเอาเสียครัวเขารกกันไปหมด  

“รู้งี้น่าจะแค่สองยกพอ” 

บ่นพึมพำกับตัวโตไปก็แค่นั้น สุดท้ายแล้วก็เป็นตัวเองอีกนั่นแหละที่คุมเกม แค่นิดเดียวเคยมีที่ไหนกัน ที่ผ่านมาก็เคยเห็น แต่ไม่จำต่างหาก 

คนนอนหลับไปแล้วคงไม่เห็นภาพหายากเช่นนี้ แต่หากตื่นเช้ามาแน่นอนว่าต้องเป็นหล่อนที่ลำบากจัดการความสะอาดด้านในครัว

ธาฎายกฝาครอบชามออกเมื่อเขาคิดว่ามันสุดได้ที่แล้ว รวมทั้งไข่ลวกที่เขาเอามันตอกใส่ในชามพร้อมกับมาม่านั้น 

แต่เหนือสิ่งอื่นใด เมื่อเปิดฝาครอบออกมาดูแล้วกลับต้องสบดคำหยาบเข้าให้ เพราะในชามมีเพียงเส้นบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปเท่านั้นที่สุกพร้อมทาน ทว่าไข่ลวกที่เขาวาดฝันมันเอาไว้ว่าจะทำได้ แต่แล้วฝันต้องดับสลายลง เพราะมันไม่ใช่แค่ไม่เป็นไข่ลวกให้ได้ทาน แต่มันยังเป็นไข่ดิบอยู่เฉกเช่นเดียวกันกับตอนที่ตอกมันลงในชาม 

“โถ่เว้ย!!” 

สุดท้ายแล้วก็เลือกไม่ได้ จึงทำได้เพียงค่อยๆ ตักไข่ดิบในชามนั้นออก แล้วทานเพียงส่วนที่เหลือ 

นึกอยากจะส่งสารตัวเองทั้งขำในโชคชะตาที่เกิดมามีเพียงห้องครัวหนูหราเอาไว้ประดับเล่น พอนึกย้อนกลับไปในอดีต หากไม่มีนันนลินทร์ป่านนี้เขาคงอดตาย วันนี้จึงรู้สึกสำนึกในใจอยู่บ้างแล้ว