ตอนที่ 5/1

ตอนที่ 5/1

เที่ยงวัน...

“นี่... เลิกเดินวนไปมาได้แล้วปลา พี่เวียนหัว” ตั้วแต่ขึ้นมาที่ห้องอาหารปราริณ สาวนักศึกษาฝึกงานคนนี้ก็เอาแต่เดินไปมา อยู่ตรงหน้าล็อบบี้ทั้งที่ยังไม่มีแขกโผล่มาเลยสักคน 

นันนลินทร์พอเดาได้ไม่ยากถึงสาเหตุบางอย่างที่ทำให้ปานชีวาเป็นปลาดิ้นใส่แหอยู่เช่นนี้ 

“พี่หนิงก็... จะไม่ให้ปลาหงุดหงิดได้ไงล่ะคะ ก็รู้อยู่ว่าวันนี้มีแขกคน 'สำคัญ' ของคุณทิมมาทานข้าวมื้อเที่ยง” 

“แล้วยังไงล่ะ พี่ก็พาเธอเตรียมทุกอย่างไว้รอคุณเขาหมดแล้ว จะเป็นกังวลอะไรอีก?”

“ก็ปลาไม่ชอบเขานี่”

'เขา' ที่ปานชีวาหมายถึงนั่นคือคุณศจี วจีสินธุ์ ลูกสาวคนเดียวของท่านทูต แถมยังพ่วงตำแหน่งเพื่อนสนิทของเจ้าของโรงแรมแห่งนี้อีกด้วย

ก็ไม่แปลกหากปานชีวาหรือพนักงานคนอื่นๆในโรงแรมจะไม่ชอบหน้าศจี หล่อนเป็นคนรวยคนดังย่อมมีความเรื่องมากเป็นธรรมดา ทว่านันนลินทร์กลับเข้าใจดีว่าหล่อนเติบโตมาด้วยความรักและความเอาใจใส่ตามแบบฉบับของคนมีอันจะกิน ย่อมรายล้อมด้วยคนรับใช้ 

จึงไม่แปลกที่หล่อนจะเอานิสัยจากที่บ้านของหล่อนมาใช้ข้างนอก 

“ไม่ชอบแล้วยังไง? เรามีหน้าที่ต้องดูแลแขกให้ดีที่สุดนะ ท่องไว้” 

สองสาวยืนพูดคุยกันอยู่สักพัก ธีรยุทธก็เดินมาสมทบ 

“หนิง ปลา แขกของคุณทิมจะลงมาแล้วนะเตรียมตัวได้เลย” 

จากนั้นนันลินทร์และปานชีวาก็แยกย้ายกันประจำจุด

ยืนรออยู่หน้าห้องอาหารได้สักพักไม่ถึง 10 นาที แค่คนสำคัญของธาฎาก็มาถึง ตามที่หัวหน้าแผนก f&b^[1] แจ้ง 

“สวัสดีค่ะคุณศจี ห้องอาหารปราริณยินดีต้อนรับค่ะ” 

เป็นหน้าที่ของนันลินทร์ที่เอ่ยต้อนรับแขก จากนั้นปานชีวาก็ทำหน้าที่ของตนเองเช่นกัน 

“เชิญทางนี้เลยค่ะ โต๊ะของคุณอยู่ด้านโน้นค่ะ” 

ปานชีวาเดินนำหน้าลูกสาวท่านทูตไปยังโต๊ะที่จัดเตรียมเอาไว้ ซึ่งเป็นโซนสำหรับแขก VIP โดยเฉพาะเลขาของศจีได้แจ้งกับทางโรงแรมว่าให้จัดเตรียมที่สำหรับ 1 ท่าน ทางห้องอาหารได้รับทราบเรื่องมาแบบนั้น 

ทว่าก่อนที่หล่อนจะนั่งเก้าอี้ที่พนักงานได้จัดเตรียมไว้ ก็ไม่วายต้องมีคำถามขึ้นมาให้ปวดหัวกันทั้งแผนก 

“เดี๋ยวก่อน! ใครเป็นคนแจ้งให้เธอจัดที่นั่งให้แค่ฉันคนเดียว?” 

ปานชีวาทำท่าสะอึกกับปัญหาร้อยแปดอย่างที่กำลังจะเกิดขึ้น หล่อนเองก็ได้รับข้อมูลมาแบบนี้ว่าให้จัดเตรียมที่สำหรับ 1 ที่นั่งเฉพาะศจี 

“ทางห้องอาหารเราได้รับเรื่องมาตามที่คนของคุณผู้หญิงแจ้งมาค่ะ”

“รับเรื่องมาจากไหนใครเป็นคนแจ้งเธอกัน?” 

“เอ่อคือ...” ปานชีวาเป็นแค่เด็กฝึกงานไม่อาจรู้รายละเอียดนอกจากนี้ได้หล่อนและนันนลินทร์ก็ได้รับโทรศัพท์จาก reception มาตามข้อมูลเท่านี้ 

ยืนนิ่งหาคิดคำตอบอยู่ 2 นาที กระทั่งนันนลินทร์เดินเข้ามาช่วยเหลือ 

“ขอโทษนะคะคุณศจี ไม่ทราบว่ามีปัญหาอะไรให้ทางเราช่วยเหลือไหมคะ?” นันนลินทร์พยายามพูดด้วยความสุภาพให้มากที่สุด เพื่อลดปัญหาการคอมเพลนจากแขก 

“เธอเป็นพนักงานประจำของที่นี่ใช่ไหม?”

“ค่ะ”

“ดี ถ้าอย่างนั้นหล่อนช่วยบอกหน่อยว่าพวกเธอรับเรื่องกันมายังไงถึงได้มาจากที่นั่งให้ฉันแค่หนึ่งที่”

“ทางเราเพิ่งได้รับเรื่องจากฟร้อนท์หลัง 10 โมงค่ะ ทางนั้นก็แจ้งว่าเป็นเลขาของคุณศจีเองที่แจ้งมาแบบนั้น” 

“เหอะ! นี่เธอจะอ้างว่าเลขาฉันทำงานบกพร่องนั้นเหรอ?” 

“เปล่านะคะ ดิฉันไม่ได้หมายความว่าแบบนั้นค่ะ”

“แล้วมันยังไง!? ก็ในเมื่อตอนนี้ อีกไม่ถึง 10 นาที เจ้าของโรงแรมของเธอ เขาก็จะมาถึงแล้ว และวันนี้ที่ฉันมา ก็เพราะนัดทานข้าวด้วยกันกับนายของพวกเธอ แล้วพวกเธอไม่เห็นความสำคัญว่าฉันเป็น VIP ก็เลยจะจัดที่ให้ฉันนั่งแบบไหนก็ได้อย่างนั้นเหรอ?” 

ที่แท้ก็มีนัดกับธาฎาอย่างนั้นหรือ

นันนลินทร์และปานชีวาต่างมองหน้ากัน พอจะนึกขึ้นได้สาเหตุที่ทำให้แขกวีนใส่ เป็นเพราะพวกหล่อนได้ข้อมูลมาผิด ซึ่งก็ไม่รู้ว่าต้นปลายสาเหตุเป็นแบบไหน แต่อย่างไรเสียตอนนี้แขกก็วีนใส่พวกหล่อนเสียแล้ว ซึ่งสิ่งที่จะทำต่อไปก็ควรจะเป็นการทำให้แขกกลับมาพึงพอใจในการบริการให้ได้มากที่สุด เพื่อลดปัญหาการคอมเพลนจากแขก 

นันนลินทร์คิดว่าหล่อนคงจะจำได้ว่าคราวที่แล้ว โต๊ะที่หลังเคยนั่งไม่ใช่โต๊ะเล็กขนาดนี้แต่กลับเป็นอีกมุมนึงซึ่งจะเห็นวิวโค้งของแม่น้ำเจ้าพระยาได้ชัด หล่อนควรจะได้โต๊ะมุมนั้นไม่ใช่ที่มุมอับไร้การมองเห็นวิวทิวทัศน์อย่างตอนนี้ 

“ถ้าอย่างนั้นดิฉันต้องขอโทษคุณศจีจริงๆ นะคะที่เราได้รับข้อมูลผิดพลาด เอาเป็นว่าดิฉันจะเปลี่ยนตัวให้คุณเดี๋ยวนี้ค่ะรออีกไม่เกิน 2 นาทีนะคะ รับรองว่าทันนัดของคุณแน่นอนค่ะ” 

“งั้นก็รีบเช็ดโต๊ะให้ทันสิย๊ะ!” 

“ค่ะๆ” 

จากนั้นนันนลินทร์และปานชีวาก็รีบเช็ดหน้าโต๊ะปูผ้าให้เรียบร้อยเสร็จสิ้น ไม่ถึง 2 นาทีเลยด้วยซ้ำ 

“เสร็จแล้วค่ะคุณศจี เชิญนั่งเลยค่ะ”

“เอ๊ะ! แต่ฉันว่ามุมนี้มันก็ยังไม่ใช่นะ เหมือนฉันจะบอกให้เลขาฯ ของฉันจองไว้เป็นโต๊ะนั้น เธอเปลี่ยนให้ฉันได้ไหม?” 

ศจีชี้นิ้วไปอีกมุมหนึ่งซึ่งถัดจากโต๊ะหล่อนไปอีก 1 โต๊ะ 

ปานชีวาได้แต่นึกกร่นด่าหล่อนในใจ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ทำได้เพียงแค่เก็บสีหน้าอาการของตัวเอง 

“แต่โต๊ะนั้นมีลูกค้าจองแล้วนะคะ” ซึ่งตรงหน้าโต๊ะที่ศจีรีอยากได้นั้นก็มีป้ายคำว่า reserved ตั้งอยู่เอาไว้แล้ว หล่อนควรรู้ว่าไม่ได้ 

“ฟังนะยัยเด็กฝึกงาน ฉันคือ VIP ของที่นี่ เป็นเพื่อน owner ฉันมีสิทธิ์....//แต่มะ!!...”

“เกิดอะไรขึ้นกัน?” 

ขณะที่ยังมีพนักงาน 2 สาวยืนคุยกับแขก VIP กระทั่งเจ้าของโรงแรมตัวจริงเดินเข้ามาในจังหวะนั้นพอดี 

พนักงานเสิร์ฟ 2 คนยกมือไหว้ทักทายธาฎา 

แต่ก็ยังมีสีหน้าของศจีที่แสดงออกถึงความไม่พอใจอย่างมาก 

“ทิม... มาพอดีเลย” เจ้าหล่อนรีบกระโดดคล้องแขนธาฎาด้วยความดีใจ 

การกระทำเกินหน้าเกินตาและเกินงามของหล่อน ทำให้พนักงานตำแหน่งน้อยอย่างปานชีวาถึงกับแอบเบะปากในใจ 

ส่วนพนักงานอีกคนไม่แสดงออกทางสีหน้าหรือการกระทำแต่อย่างไร จนมิอาจดูว่าภายในใจของหล่อนกำลังอะไรอยู่ 

ชั่วครู่เพียงเสี้ยววินาทีธาฎาแอบเผลอสบตากับนันนลินทร์ ถ้าว่าหญิงสาวกลับผละสายตาหลบหนี

“ทิมดูพนักงานของคุณสิ จีให้เลขาฯ ของจีแจ้งเอาไว้ล่วงหน้าแล้วว่าต้องเป็นโต๊ะตรงนี้มุมนี้เท่านั้นสำหรับ 2 ที่แต่ดูพนักงานของคุณจัดที่นั่งให้เราสองคนสิ ตอนแรกจัดที่นั่งไว้ให้แค่โต๊ะเดียวด้วยซ้ำ คือที่แจ้งมามันไม่ใช่แบบนี้เลยนะ แล้วเปลี่ยนก็ไม่ได้ ไปปล่อยโต๊ะให้ลูกค้าคนอื่นอีก”

“คือทางเราต้องขอโทษจริงๆ นะคะ” นันนลินทร์ยกมือขึ้นกล่าวขอโทษแขก 

ศจีมองหน้านันนลินทร์ สาวเสิร์ฟคนนี้หล่อนเห็นอยู่บ่อยครั้ง รูปร่างหน้าตาก็พอใช้ได้ ใช้คำว่าสวยเลยทีเดียวล่ะ แต่ทำไมหล่อนกลับรู้สึกไม่ถูกชะตากับคนนี้เลย

“ทำพลาดแบบนี้ควรจะหักเงินเดือนหน่อยนะ จะได้ไม่กล้าทำพลาดกันอีก” 

ธาฎาสังเกตสีหน้าของคนที่กำลังโดนศจีวีนใส่ เขาแอบรู้สึกอึดอัดจากข้างในอก หาสาเหตุไม่ได้ว่าทำไมถึงได้ไม่ชอบสถานการณ์แบบนี้นัก

 เขาคิดว่าทางเลขาของศจีก็คงแจ้งกับทางแผนกห้องอาหารมาบ้างแล้ว คุณชาญคงไม่บกพร่องขนาดนั่น และเขาเองก็มีนัดกับศจีจริงๆ 

“ใจเย็นๆ หน่อยสิศจี ที่นั่งก็มีเยอะแยะ”

F&B^[1] ย่อมาจาก Food and Beverage หมายถึง แผนกอาหารและเครื่องดื่ม ภายในห้องอาหารของโรงแรม