ยินดีด้วย...(1)

มลลิตาโก่งคออ้วกจนหมดเรี่ยวแรง รอบที่สองของวันแล้วกับอาการคลื่นไส้อาเจียนและมันก็เป็นหนักขึ้นเมื่ออยู่ใกล้กับเวทัศ ไม่รู้ว่ามันมีสาเหตุมาจากอะไร

“เดินไหวไหม” ยื่นมือไปให้จับเพื่อพยุงตัวเองให้ลุกขึ้น

“ไหวค่ะ”

“ถ้ารู้ว่าตัวเองป่วยจะมาทำงานทำไม”

“ก็เมื่อช่วงบ่ายมันดีขึ้นแล้วนี่คะ”

ขณะพูดเสียงอู้อี้ขึ้นจมูก เขารับรู้ได้ทันทีว่าคนตัวกลมกำลังกลั้นหายใจอยู่ เมื่อเดินมาถึงรถเขาจึงเลือกดึงแขนเธอมานั่งเบาะหลังรถตัวเอง

“มนกลับรถตัวเองได้ค่ะ”

“จะกลับเองได้ยังไง คนร้ายก็ตามขู่ฆ่าแถมไอ้ตุลย์ เอ้ย คุณตำรวจก็กลับไปแล้ว เกิดมันมาปาดคอเธอคุณแม่ได้เอาฉันตายพอดี”

ประโยคสุดท้ายยังคงเอาหน้าแม่มาอ้างเหมือนเดิม ไม่มีสักครั้งหรอกที่พี่เวย์จะทำอะไรให้เธอด้วยความเต็มใจ ก็อย่างว่าแหละเธอไม่ใช่อินทุภาผู้หญิงที่เขารักปานจะกลืนกินสักหน่อยมันก็ไม่แปลก

มนลิตาย้ายตัวเองไปนั่งยังเบาะหลังตามคำสั่ง ก็ดีเหมือนกันเพราะขืนอยู่ใกล้พี่เวย์ไปมากกว่านี้เธอได้อ้วกใส่รถเขาเป็นแน่ รถเคลื่อนตัวยังไม่พ้นบริษัทเสียด้วยซ้ำหญิงสาวก็ผล็อยหลับไปอีกเหมือนเคย

เสียงบีบแตรดังขึ้นหนึ่งครั้งป้ามาลัยวางมือจากการปอกมะม่วงและรีบวิ่งออกไปรับผู้เป็นนายทันที เมื่อเดินออกไปเห็นสีหน้าซีดเซียวของมนลิตาจึงรีบวิ่งไปพยุง

“เดี๋ยวผมพามนเข้าบ้านเอง ป้าไปหยิบของหลังรถและก็เตรียมมื้อค่ำให้หน่อยนะครับ ทานข้าวแล้วผมจะให้เธอทานยา”

ระหว่างทางกลับแม้จะหลับอยู่แต่ก็รู้สึกว่ามีบางช่วงเหมือนรถจอดสนิทอยู่ค่อนข้างนาน คงเป็นเพราะว่าเขาจอดซื้อยาให้เธอนี่เอง หญิงสาวเงยหน้ามองผู้เป็นสามีแล้วเดินประคองกันเข้าบ้าน

หากใครมาเห็นคงคิดว่าเห็นคงคิดว่าเป็นครอบครัวอบอุ่น ทั้งที่จริงมันไม่ใช่อย่างนั้นเลยสักนิด เขาทำเพราะหน้าที่ที่ถูกบังคับและไม่เคยมีใจให้เธอเลยสักนิด

ดวงตากลมจ้องอาหารที่ป้ามาลัยเอามาวางไว้ให้แล้วกลืนน้ำลายลงคงไม่ใช่เพราะอาหารมันน่ากินนะ แต่มันรู้สึกเหม็นคาวจนต้องรีบยกมือขึ้นอังจมูก ฝืนตักกินได้แค่สองสามคำก็วางลงเหมือนเดิม

“ทำไมกินน้อยจัง ปกติเห็นกินทีเป็นหม้อ”

“มนไม่ค่อยหิวค่ะ”

“ไม่หิวก็ต้องกิน จะได้กินยา อย่ามาทำตัวเหมือนเด็ก” ขี้นิ้วไปยังช้อนแกมบังคับให้กิน

ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่พอจะตักข้าวเข้าปากไอ้ที่กลืนเข้าไปเมื่อครู่ก็ตีคืนกลับมาทางเก่า จนต้องรีบวางช้อนแล้วยกมือขึ้นปิดปาก

“มนกินต่อไม่ไหวแล้วค่ะ”

“ช่วงนี้เป็นอะไรเอาแต่อ้วก อยู่ใกล้ฉันก็บอกแต่ว่าเหม็น” เริ่มรู้สึกหงุดหงิดใจแต่พอเห็นใบหน้าซีด ดูไม่มีเรี่ยวแรงตอบโต้เขาก็อ่อนเสียงลง

“ถ้าอย่างนั้นก็กินยาเถอะ อันนี้ยาแก้คลื่นไส้”

ซองยาถูกเลื่อนมาตรงหน้า ก่อนชายหนุ่มจะลุกขึ้นจากโต๊ะทานข้าวแล้วเดินกลับขึ้นห้องนอน ปกติแล้วพี่เวย์เป็นคนกินข้าวไวมาก บางครั้งไม่ถึงสิบนาทีเสียด้วยซ้ำ วันนี้คงรำคาญเธอมากจึงใช้เวลาแค่ห้านาทีเท่านั้น

มนลิตากำลังจะลุกขึ้นบ้างแต่สายตาเหลือบไปเห็นป้ามาลัยถือจานมะม่วงเดินออกมาพลางส่งยิ้มให้ ราวกับรู้ว่าอาการนั้นคืออะไร

หญิงสาวลอบกลืนน้ำลายลงคอ รู้สึกเปรี้ยวปากขึ้นมาทันทีพอวางจานเท่านั้นแหละรีบหยิบเข้าไปโดยไม่ต้องจิ้มพริกเกลือเลยสักนิด

ป้ามาลัยยืนมองแล้วส่ายหน้าเธอมั่นใจเหลือเกินว่านายหญิงของบ้านนี้น่าจะกำลังมีข่าวดีแต่ยังไม่รู้ตัวก็เท่านั้น ผู้ผ่านประสบการณ์ชีวิตมาเกือบ

ห้าสิบปีย่อมรู้ดีว่าอาการแพ้ท้องเป็นอย่างไร ยิ่งเหม็นสามีตัวเองจนโก่งคออ้วกยิ่งการันตีว่าท้องแน่นอน

“คุณมนคะ ป้าว่าไปตรวจร่างกายสักหน่อยดีไหม”

“ไม่จำเป็นหรอกค่ะป้า มนแข็งแรงดีถึงจะอ้วนไปหน่อยก็เถอะ” เธอยิ้มกว้างจนดวงตาหยี

“ป้าไม่ได้หมายถึงไปตรวจสุขภาพแบบนั้นค่ะ แต่หมายถึงไปตรวจว่าตัวเองท้องหรือเปล่า...”

ขยับปากจะโต้คืนว่าไม่มีทางเป็นไปได้เด็ดขาดเพราะเธอป้องกันเป็นอย่างดีแม้จะรู้ดีแก่ใจก็ตามว่าตัวเองพลาดไปตั้งหลายครั้ง

ป้าแม่บ้านยกนิ้วมือแตะไปยังปาก เมื่อรู้ว่ามนลิตากำลังจะตอบแบบเดิมเหมือนวันนั้น