ยินดีด้วย...(2)

“อย่าบอกว่าป้องกันเหมือนวันนั้นเลยค่ะ เพราะการป้องกันแต่ละอย่างมันไม่มีอะไรการันตีได้ว่าได้100%”

หญิงสาวชะงักไปครู่หนึ่งแล้วพยักหน้ารับ ก่อนจะก้มหน้าลงกินของเปรี้ยวตรงหน้าต่อแม้ว่าภายในใจมันจะเกิดความกังวลขึ้นมามากมาย

ความกังวลทำให้เธอนอนไม่หลับ เช้าวันนี้จึงรีบออกจากบ้านด้วยรถสาธารณะและพาตัวเองมาหยุดอยู่หน้าโรงพยาบาลเอกชนแห่งหนึ่งย่านใจกลางเมือง

“เดี๋ยวเชิญคุณมนลิตาซักประวัติด้านนี้ค่ะ” พยาบาลสาวสวยผายมือเชิญไปนั่งอีกโต๊ะหนึ่ง เธอเดินตามไปเงียบ ๆ

คำถามแต่ล่ะอย่างทำเอาคนเจ้าเนื้ออายม้วนแต่ก็ยอมตอบเพราะไม่อย่างนั้นผลการวินิจฉัยอาจคาดเคลื่อนได้ ไม่นานพยาบาลสาวก็ยื่นกระปุกขนาดเล็กมาให้

“เดี๋ยวคนไข้ไปเก็บตัวอย่างฉี่มาวางไว้ตรงหน้าห้องตรวจนะคะ แล้วก็นำเอกสารไปยื่นตรงห้องตรวจหนึ่งได้เลยค่ะ”

รอยยิ้มหวานของพยาบาลสาวไม่ได้ช่วยให้ความกังวลใจของมนลิตาดีขึ้นเลย เธอได้แต่ภาวนาว่าขออย่าให้ตัวเองท้องเลย เพราะทุกอย่างมันจะยุ่งยากไปมากกว่านี้ พี่เวย์ไม่ได้อยากมีลูกกับเธอ

เวลาผ่านไปเกือบชั่วโมงพยาบาลคนเดิมก็เดินออกมาเรียกเธอให้เข้าไปพบคุณหมอด้านใน ความประหม่าทำให้เม็ดเหงื่อผุดขึ้นตามไรผมและฝ่ามือจนเปียกชื้น

“เชิญนั่งครับ”

หมอสูงวัยผ่ายมือเชิญนั่งโดยเปรยตามองผ่านกรอบแว่นกลม ก่อนจะหันไปพลิกชาร์ตคนไข้ดูเหมือนเดิม ก่อนมุมปากจะแย้มขึ้นแล้วเงยหน้ามองคนไข้ตรงหน้าอีกครั้ง

“จากอาการที่แจ้งแล้วก็ผลของการตรวจฉี่ออกมาแล้วนะครับ ยินดีด้วยนะครับ คนไข้ตั้งครรภ์ได้หกสัปดาห์แล้ว”

เหมือนฟ้าผ่าลงมากลางใจ คำขอและอ้อนวอนต่อสิ่งศักดิ์ไม่มีอยู่จริง ใบหน้ากลมซีดขึ้นมาทันทีเม็ด ปากแห้งผากได้ยินเพียงแค่นั้นก็เหมือนทุกอย่างรอบตัวดับวูบไปไม่ได้ยินว่าคุณหมอพูดอะไรต่อจากนั้น

“คนไข้ครับ คนไข้” เอื้อมมือไปสะกิด

“คะ คุณหมอ เมื่อกี้พูดว่าอะไรนะคะ” หญิงสาวดึงสติตัวเองกลับมา

“หมอถามว่าจะฝากครรภ์เลยไหมครับ จะได้ดำเนินเรื่องต่อให้”

“ฝากเลยก็ได้ค่ะ ขอบคุณนะคะ” เธอยกมือไหว้แล้วเดินเหมือนคนไร้เรี่ยวแรงออกจากห้องตรวจเพื่อไปรอรับยา

ท้องอย่างนั้นเหรอ ไม่อยากจะเชื่อเลย แล้วแบบนี้จะบอกกับพี่เวย์อย่างไรดี เขาคงคิดว่าเธอปล่อยตัวเองให้ท้องเพื่อจับเขาไว้

ไม่รู้ว่ามนลิตาเหม่อลอยไปนานเท่าไรจึงไม่ได้ยินเสียงพยาบาลเรียกชื่อให้ไปรับยา จนพยาบาลต้องเดินมาสะกิดถาม คนไม่ได้สติถึงกับสะดึง

“คุณมนลิตาหรือเปล่าคะ”

“ใช่ค่ะ”

“ตัวนี้เป็นยาบำรุงเลือด ส่วนนี้เป็นแคลเซียมบำรุงกระดูก อย่าลืมทานให้ครบตามหมอสั่งนะคะ ช่วงนี้คนไข้จะมีอาการแพ้ท้องหนัก รู้สึกเวียนหัวคลื่นไส้และมีอาการอ่อนเพลียรู้สึกง่วงนอนอยู่ตลอดเวลานะคะ คุณหมอได้สั่งจ่ายยาแก้แพ้มาให้ด้วย คุณแม่เองก็อย่าลืมพักผ่อนเยอะ ๆ นะคะ อย่าทำอะไรหนักเพราะยังท้องอ่อน ๆ อยู่”

เภสัชจ่ายยาร่ายสรรพคุณตัวยาและข้อควรระวังในการตั้งครรภ์ให้มนลิตาฟัง เธอได้แต่พยักหน้ารับทราบ ก่อนจับถุงยายัดลงในกระเป๋า

แม้จะพอเดาอาการตัวเองออกอยู่บ้างแต่ก็ยังคิดเข้าข้างตัวเองว่าน่าจะโรคกระเพาะกำเริบเพราะเธอได้โรคนี้เป็นโรคประจำตัวเมื่อตอนมาทำงานเป็นนักข่าว กินข้าวไม่ตรงเวลาเลยเกิดอาการนี้อยู่บ่อย ๆ

เท้าอวบเดินออกมาถึงหน้าโรงพยาบาลสูดอากาศเข้าปอดลึก ๆ สายตามองไปยังสนามหญ้าหน้าโรงพยาบาลซึ่งออกแบบมาให้คล้ายกับสวนสาธารณะ มีศาลาขนาดเล็ก รายล้อมตรงสระน้ำหลายหลัง

คนตัวอ้วนทรุดตัวลงม้านั่ง ทอดสายตามองไปยังเบื้องหน้าและได้ยินเสียงหัวเราะต่อกระซิกของเด็กและผู้ใหญ่อยู่ไม่ไกล เธอหันไปเห็นครอบครัวพ่อแม่ลูกกำลังหยอกล้อกัน

คนเป็นแม่อยู่ในชุดคนไข้นั่งอยู่บนรถเข็นวีลแชร์ ขาถูกใส่เฝือกเอาไว้ บนพื้นหญ้ามีสามีกำลังนั่งคุกเข่าส่งสายตาหวานเชื่อมโดยมีลูกชายวิ่งล้อมหน้าล้อมหลังเพื่อหยอกเย้า

ภาพนั้นมันช่างสะท้อนอยู่ในอกเธอยามนี้เหลือเกิน ครอบครัวนั้นต้องรักกันมากแค่ไหนนะ ถึงดูมีความสุขและอยู่ด้วยกันจนลูกชายโตมาน่ารักขนาดนั้น

หญิงสาวเริ่มวาดฝันตัวเองว่ามีลูกและอยู่ด้วยกันกับเวทัศอย่างมีความสุข และหวังว่าเขาจะหันกลับมารักเธอบ้าง มืออวบยกขึ้นกุมท้องน้อยตัวเอง “แม่จะบอกพ่อว่ามีลูกเกิดมานะคะ”

“กลับมาแล้วเหรอมน พี่ขอข่าววัยรุ่นทะเลาะกันตรงถนนอักษะหน่อย”

“มนส่งให้พี่ท้อปไปแล้วนะคะ” เธอย่นคิ้วเพราะจำได้ว่ากดส่งทางอีเมล์เองกับมือ

“อ้าวเหรอ พี่หาแล้วนะทั้งในกล่องข้อความและถึงขยะ”

พี่ท้อปยกแท็บเล็ตขึ้นมาเปิดอีเมล์แล้วยื่นให้ดูก็เห็นว่าไม่มีอย่างที่พูดจึงหยิบไอแพตตัวเองขึ้นมาเปิดดูแล้วก็อยากจะยกมือเขกหัวตัวเองสักสิบทีดาวน์โหลดไว้แต่ลืมส่ง

“มนส่งไปแล้วนะพี่ท้อป” บอกพร้อมกับก้าวขาเดินออกไปนอกห้องทำงาน

“แล้วนั้นเพิ่งมา เองจะไปไหนอีก ช่วงนี้หายหัวบ่อยนะ”

“มนขอไปเข้าห้องน้ำก่อน แล้วจะรีบกลับมาเขียนข่าวต่อ”

ยิ้มด้วยใบหน้าอิดโรย ความจริงแล้วเธอไม่ได้จะไปเข้าห้องน้ำหรอกตั้งใจว่าจะขึ้นไปหาพ่อของลูก แต่แล้วก็ต้องผิดหวังเมื่อเลขาฯแจ้งว่าเขาออกไปด้านนอก ไม่ได้แจ้งไว้ว่าจะไปไหนกับใคร

“ไม่เป็นไรค่ะ ถ้าเขากลับมารบกวนบอกเขาด้วยนะคะว่ามนขึ้นมาพบ”

พี่แป๋วพยักหน้ารับได้แต่มองตามหลังคนเจ้าเนื้อไป ความสงสัยนับวันมันยิ่งจะเพิ่มมากขึ้นว่าเจ้านายกับคุณมนลิตาเป็นอะไรกัน ถึงเทียวไปมาหาสู่กันอยู่บ่อย ๆ

“พ่อเขาไม่อยู่ เราค่อยบอกตอนเย็นก็ได้เนาะ”

มนลิตายกมือขึ้นลูบท้องอีกครั้ง พูดเสร็จก็รีบเดินกลับไปทำงานโดยไม่รู้เลยว่าความเสียใจกำลังจะคืบคลานเข้ามาหาอีกครั้ง...