เหม็นขี้หน้า...(2)

“คุณอินคะ วันนี้ลงอ่านข่าวคนเดียววันแรกพร้อมใช่ไหมคะ ข่าวที่ต้องอ่านมีทั้งหมดแปดข่าวค่ะ เริ่มจากข่าวลูกทำร้ายแม่ก่อนเลย”

โปรดิวซ์เซอร์สาวเดินเข้ามาบรีฟข่าวช่วงเย็น อินทุภาพยักหน้ารับด้วยรอยยิ้มหวาน แล้วเหลือบไปเชื่อมสายตาให้กับเวทัศที่ลงมาดูงานวันนี้ด้วยตัวเอง

การที่รับอินทุภาเข้ามาเป็นผู้ประกาศข่าวคนใหม่ไม่ได้มาจากความรู้สึกส่วนตัว แต่เพราะเห็นผลงานจากช่องข่าวต่างประเทศและ

เธอสามารถพูดได้หลากหลายภาษา มันเพียงพอแล้วกับตำแหน่งผู้ประกาศข่าวคนใหม่ของช่อง

“ได้เวลาเลิกงานแล้วไม่ใช่เหรอคะ ทำไมคุณยังอยู่อีก”

หลังจากอ่านข่าวและเปลี่ยนชุดเสร็จอินทุภาเดินออกมาเจอเวทัศ

ดักรออยู่ด้านนอกพอดี เขาส่งยิ้มให้

“เวย์มารออินน่ะ ว่าจะชวนไปทานข้าวสักหน่อย”

“ไปทานกับอิน เมียไม่ว่าเหรอคะ” หยั่งเชิงถาม

“ว่าสิทำไมจะไม่ว่า แต่บางทีผู้ชายก็คือผู้ชายก็ต้องไปหาเศษหาเลยกับพวกผู้หญิงง่าย ๆ บ้าง ”

เวทัศยังไม่ทันได้ตอบเสียงของมนลิตาดังขึ้นทำลายความฝันมื้อค่ำของอินทุภาลงทันที สายตาของสองสาวเชือดเฉือนกันไปมาทว่าปากกลับฉีกยิ้มให้กันเหมือนเป็นมิตร

“ถ้าเวย์จะไปหากินนอกบ้านก็คงไม่แปลก เพราะกับข้าวที่บ้านจืดชืดและไม่น่ามอง”

เป็นคำพูดตอบกลับได้เจ็บแสบแต่มีหรือคนอย่างมนลิตาจะยอม เรื่องงานเธอเองก็เก่งไม่แพ้ใคร เรื่องฝีปากก็เหมือนกัน

“ขนาดกับข้าวที่บ้านจืดชืด ไม่น่ามองยังกินทุกวันแถมยังทั้งคืนอีกไม่ยอมคายทิ้งเลยแม้แต่คำเดียว ต่างจากกับข้าวข้างนอกแค่อยากก็ไป”

ตุลย์ธรมองสลับสองสาวไปมาแล้วเริ่มประติดประต่อเรื่องราวผู้หญิงฝั่งตรงข้ามเขาจำได้ว่าเป็นแฟนเก่าของเวทัศ งั้นก็หมายความว่ามนลิตาคือภรรยาของเวทัศอย่างนั้นเหรอ

ชายหนุ่มมองสลับไปมาระหว่างคู่สามีภรรยาด้วยความประหลาดใจว่าทั้งสองคนแต่งงานได้อย่างไรทั้งที่ต่างกันสุดขั้วและดูท่าแล้วเวทัศน่าจะรักอินผู้หญิงคนนั้นมากเหมือนกัน

อินทุภาสังเกตเห็นว่ามีผู้ชายคนหนึ่งอยู่ด้านหลังของมนลิตาเธอจำได้ทันทีว่าเป็นใคร

...หนึ่งในผู้ชายที่เคยตามจีบเธอแข่งกับเวทัศ

ทำไมวันนี้ถึงได้มาอยู่ที่นี่?

“พอได้แล้วมน เลิกพูดเรื่องน่าเกลียดต่อหน้าคนอื่นได้แล้ว” มือหนาคว้าไปยังต้นแขนอวบออกแรงบีบจนหญิงสาวมีสีหน้าเหยเก

“คุณต่างหากที่ต้องพอ ไม่เห็นหรือไงว่าคุณมนไม่สบายหน้าซีดยิ่งกว่าไก่ต้มเสียอีก”

คราวนี้คนออกโรงปกป้องเป็นตุลย์ธร เขาเอื้อมไปดึงมือของเวทัศ

แล้วออกแรงสะบัดทำเอาคนเจ้าเนื้อเซเล็กน้อยเพราะรู้สึกหน้ามืดอยู่ก่อนหน้านี้แล้ว โชคดีเหลือเกินที่ตุลย์ธรคว้าเอวเอาไว้ได้ทันแล้วดึงเข้าหาตัวเอง

ภาพตรงหน้ามันสร้างความไม่พอใจให้กับเวทัศอย่างบอกไม่ถูก ถึงเขาจะไม่ได้รู้สึกอะไรกับเมีย แต่ก็ไม่ได้ชอบใจสักเท่าไรหากมีชายอื่นมาถูกเนื้อต้องตัวโดยที่เขายังไม่ได้หย่า

ชายหนุ่มเดินไปจับมือของตุลย์ธรแยกออกแล้วเป็นฝ่ายเข้าไปประคองแทน สายตาดุนั้นหันไปถามด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ

“ไม่สบายเหรอ ทำไมไม่บอก วันนี้ก็ห้ามแล้วว่าไม่ให้มาทำงาน”

แม้ท่าทีจะมีเชิงตำหนิอยู่บ้างทว่าแววตาที่อินทุภาเห็นมันกลับเต็มไปด้วยความห่วงใยอย่างแปลกประหลาด ไหนเขาเคยบอกว่าไม่ได้รักผู้หญิงที่แต่งงานด้วยไง

“พี่เวย์ ปล่อยมือ มนเหม็น อุ๊บ...แหวะ”

พูดยังไม่ทันขาดคำอาการคลื่นไส้ก็ตีย้อนกลับขึ้นมาบริเวณคอหอย สองมือดันวงแขนผู้เป็นสามีออกแล้ววิ่งหนีเข้าห้องน้ำไปท่ามกลางความตกใจของทุกคน

“เวย์คะ อินว่าเอาไว้วันหลังก็ได้นะคะ ไปดูคุณมนเถอะ ดูท่าแล้วน่าจะไม่สบาย วันนี้เดี๋ยวอินกลับบ้านเองก็ได้ค่ะ”

สาวสวยรีบรับบทคนดีขึ้นมาทันที ตุลย์ธรถึงกับส่ายหน้าเมื่อสามปีที่แล้วเจ้าตัวเคยเป็นคนยังไง ปัจจุบันก็ยังคงเป็นอย่างนั้น โชคดีเหลือเกินที่ตอนนั้นเขาตาสว่างและเห็นอีกด้านของเธอเสียก่อน หากมนลิตาไม่มาเบิกเนตรป่านนี้เขาก็คงตกเป็นเหยื่อของเธออีกคน

“เอาอย่างนั้นก็ได้ เวย์ขอโทษด้วยนะมน”

“อือ ไม่เป็นไร”

พออินทุภาพยักหน้าให้ขายาวของเวทัศก็รีบกึ่งเดินกึ่งวิ่งตามมนลิตาเข้าไปในห้องน้ำโดยไม่ได้สนใจเลยว่า นั่นมันคือห้องน้ำหญิง

“เมื่อก่อนยังไง ปัจจุบันก็อย่างนั้น”

ขาเรียวกำลังจะขยับเดินต้องหยุดลงกับคำพูดเหน็บแนม เธอหันไปช้าๆ โดยที่ตุลย์ธรเดินเข้ามาใกล้แค่คืบ มุมปากนั้นหยักโค้งขึ้นเหมือนเย้ยหยัน ไม่นานก็หุบลง

“ที่พูดเมื่อกี้ คุณได้หมายถึงฉันหรือเปล่า”

“ยืนกันอยู่สองคน คุณคิดว่าผมจะว่าให้ใคร” ใบหน้าหล่อเปลี่ยนเป็นเรียบนิ่ง

“เมื่อก่อนฉันเป็นคนยังไง รู้จักฉันดีหรือไง”

“คนทำเลวก็มักจะไม่รู้ตัวว่าสิ่งที่ตัวเองทำไปมันเลวแค่ไหน”

“แล้วคุณมาว่าฉันทำไม...หรือว่ายังโกรธที่ฉันเคยปฏิเสธคุณเมื่อหลายปีก่อน” อินทุภายังคงคิดเข้าข้างตัวเอง

“เลิกคิดว่าตัวเองสวยและแสนดีจนคนต้องแย่งกันสักทีได้ไหม ที่ผู้ชายเขาเข้าหาก็เพราะเห็นว่ามันง่ายกว่าผู้หญิงทั่วไปก็เท่านั้น...แต่สำหรับผมเหม็นหน้าคุณเต็มทน”

“นี่คุณ!”

อินทุภาได้แต่ชี้หน้าอีกฝ่ายทว่าชายหนุ่มไม่ได้สนใจเลือกเดินชนเรียวแขนนั้นแล้วจากไปทันที

เมื่อก่อนยอมรับว่าเขาชอบเธอมากแต่เพราะบางเรื่องที่เกิดขึ้นหลังจากนั้นมันทำให้เขานึกเกลียดเธอมาจนถึงทุกวันนี้

ต้นเหตุของการตายน้องชายเขาคือเธอ...ผู้หญิงที่ชื่ออินทุภา