ログインเวลาสามปีผ่านไปไวเหมือนโกหก คฤหาสน์หลังงามของตระกูลวรโชติเมธีที่เคยเงียบเหงา เต็มไปด้วยชีวิตชีวาและเสียงเจื้อยแจ้วของเด็กชายตัวน้อย ‘น้องรัญชน์’ ในวัยสามขวบเศษ ผู้ซึ่งกลายเป็นหัวใจของคนทั้งบ้าน โดยเฉพาะคุณปู่คุณย่าและคุณตาคุณยายที่ขยันแวะเวียนมาหาหลานชายแทบทุกวันพลอยไพลินในวัยสามสิบปีเต็ม ดูมีน้ำมีนวลและเปล่งปลั่งขึ้นกว่าเดิมมาก ความประหม่าในรูปร่างของตัวเองหายไปเกือบหมด เธอกลายเป็นผู้หญิงที่เปี่ยมไปด้วยความมั่นใจ หลังจากที่ตัดสินใจเปิดแบรนด์เสื้อผ้าสำหรับสาวไซส์ใหญ่ภายใต้ชื่อ ‘Ploy’s Curve’ ซึ่งได้รับกระแสตอบรับอย่างล้นหลาม จนตอนนี้เธอกลายเป็นเจ้าของธุรกิจไฟแรงที่มีสามีอย่างคุณการันต์คอยเป็นที่ปรึกษาอยู่เบื้องหลัง"แม่พลอยครับ ดูรัญชน์วาดรูปสิครับ!" เสียงเล็กๆ ดังขึ้นพร้อมกับร่างป้อมๆ ที่วิ่งดุ๊กดิ๊กเข้ามาหาพลอยที่นั่งตรวจแบบเสื้อผ้าอยู่ในห้องนั่งเล่นพลอยวางปากกาลงแล้วอุ้มลูกชายตัวน้อยขึ้นมานั่งบนตักอวบอุ่น "ไหนดูสิลูก โห รัญชน์วาดใครครับเนี่ย?""นี่แม่พลอยครับ ตัวกลมๆ น่ารัก แล้วก็นี่รัญชน์ ส่วนคนตัวสูงๆ ที่หน้าดุๆ นี่คุณพ่อรันครับ" เด็กชายชี้ไปที่รูปวาดระบายสีเทียนที่ดูไม่ออกว่าเ
หนึ่งปีผ่านไปหลังจากงานฉลองครบรอบแต่งงาน ชีวิตคู่ของพวกเขายิ่งหวานชื่นจนใครๆ ต่างก็อิจฉา แต่ในช่วงสองสัปดาห์ที่ผ่านมา พลอยเริ่มรู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลงบางอย่างในร่างกาย เธอรู้สึกง่วงนอนบ่อยขึ้นอย่างประหลาด แม้จะนอนเต็มอิ่มแค่ไหนก็ตาม และเธอกินเก่งขึ้นกว่าเดิมมากพลอยค่อยๆ พยุงตัวลุกขึ้นพลางสำรวจรูปร่างตัวเองในกระจกบานใหญ่ ชุดนอนผ้าซาตินเนื้อนิ่มเน้นสัดส่วนที่อวบอัดของเธอให้ชัดเจนยิ่งขึ้น พลอยถอนหายใจเบาๆ เธอยังคงเป็นผู้หญิงร่างอ้วนเหมือนเดิม แม้คุณรันจะบอกเสมอว่าชอบที่เธอเป็นแบบนี้ แต่ลึกๆ เธอก็ยังกังวล‘ช่วงนี้เราดูตัวบวมขึ้นหรือเปล่านะ หรือจะเป็นเพราะเมื่อคืนทานมื้อดึกมากไป ไม่ได้การแล้ว ต้องรีบไดเอทจริงจังซะที เดี๋ยวคุณรันจะเบื่อเอา’ พลอยคิดในใจด้วยความกังวลตามประสาผู้หญิง“ตื่นเช้าจังครับพลอย ยังง่วงอยู่เลยไม่ใช่เหรอ” เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นจากบนเตียง รันลุกขึ้นมานั่งแล้วกวักมือเรียกเมียสาว พลอยเดินกลับไปหาเขาและถูกดึงลงไปกอดจนจมอกหนา“พลอยรู้สึกว่าตัวเองอ้วนขึ้นค่ะคุณรัน ดูสิ แก้มก็ยุ้ยขึ้น พุงก็นิ่มขึ้น พลอยว่าจะเริ่มลดน้ำหนักอย่างจริงจังแล้วนะคะ”รันขมวดคิ้วเล็กน้อย เขาใช้มือลูบไล้
รันดูแลพลอยอย่างดีจนแทบจะกลายเป็นทาสรัก เขาไม่ได้แค่หลงใหลในร่างกายของเธอเท่านั้น แต่เขายังรักในความอ่อนโยนและความซื่อสัตย์ของพลอยที่คอยอยู่เคียงข้างเขาแม้ในวันที่เขาทำตัวงี่เง่าที่สุดช่วงบ่ายของวันครบรอบ รันพาพลอยกลับเข้าห้องนอนอีกครั้ง คราวนี้เขาไม่ได้ต้องการแค่พักผ่อน แต่เขาต้องการ ‘ฉลอง’ วันครบรอบในแบบของเขา รันจัดเตรียมช่อดอกกุหลาบสีแดงสดวางไว้บนเตียงกว้างที่ปูด้วยผ้าปูที่นอนสีดำสนิทเพื่อขับผิวขาวผ่องของภรรยาให้ดูโดดเด่นยิ่งขึ้น“พลอยถอดชุดออกสิ ผมอยากเห็นคุณท่ามกลางดอกกุหลาบพวกนี้” รันออกคำสั่งเสียงพร่า สายตาของเขาวาววับไปด้วยตัณหาและความรักที่ผสมปนเปกันพลอยทำตามอย่างเอียงอาย เธอค่อยๆ ปลดเปลื้องอาภรณ์ออกจนเหลือเพียงร่างกายอวบอัดเปลือยเปล่า ผิวขาวจัดตัดกับสีแดงของกลีบกุหลาบและสีดำของผ้าปูที่นอนทำให้เธอดูราวกับนางในวรรณคดีที่แสนเย้ายวนรันจัดการถอดเสื้อผ้าของตัวเองออกอย่างรวดเร็ว ร่างกายที่สูงใหญ่และเต็มไปด้วยมัดกล้ามสีเข้มทาบทับลงบนความนุ่มนิ่มของเมียสาวทันที“อา... พลอย คุณรู้ไหมว่าหนึ่งปีที่ผ่านมา ผมไม่เคยคิดเสียใจเลยที่ได้แต่งงานกับคุณ” รันซุกหน้าลงกับหน้าอกอวบใหญ่ กระซิบคำร
แสงแดดสีทองยามเช้าทอประกายผ่านม่านโปร่งแสงเข้ามาภายในห้องนอนที่อบอวลไปด้วยกลิ่นอายของความรัก วันนี้เป็นวันครบรอบหนึ่งปีพอดีที่ทั้งคู่แต่งงานกัน ตามข้อตกลงเดิมที่พลอยไพลินเคยเสนอไว้บนโต๊ะอาหารเมื่อหลายเดือนก่อน วันนี้ควรจะเป็นวันที่เธอเซ็นใบหย่าเพื่อคืนอิสระให้กับการันต์ ทว่าความเป็นจริงในวันนี้กลับห่างไกลจากคำว่า ‘หย่าร้าง’ ไปมากโขร่างอวบอัดของพลอยไพลินยังคงจมอยู่ในอ้อมกอดที่แสนจะเอาแต่ใจของสามีเด็ก รันนอนตะแคงโอบกอดเธอจากทางด้านหลัง ขาแกร่งข้างหนึ่งพาดทับขาอวบขาวของเธอไว้ราวกับจะพันธนาการไม่ให้หนีไปไหน ส่วนมือหนายังคงทำหน้าที่อย่างซื่อสัตย์ด้วยการสอดเข้าไปใต้ชุดนอนผ้าไหมลื่นมือ เพื่อบีบเคล้นพุงนิ่มๆ ของเมียสาวอย่างเพลิดเพลิน“อือ รัน ตื่นแล้วก็ลุกสิคะ พลอยหนักนะ” พลอยพึมพำเสียงหวาน เธอขยับกายเล็กน้อย แต่กลับทำให้สะโพกดินระเบิดบดเบียดเข้าหาใจกลางความแกร่งกร้าวของชายหนุ่มเข้าอย่างจัง“ไม่ลุก จะกอดเมียแบบนี้ไปทั้งวัน” รันพึมพำเสียงทุ้มพร่าข้างใบหู ก่อนจะขบเม้มติ่งหูเธอเบาๆ “พลอย จำได้ไหมว่าวันนี้วันอะไร?”“วันครบรอบหนึ่งปีไงคะ วันที่พลอยเคยบอกว่าจะเซ็นใบหย่าให้รัน”“อย่าพูดชื่อกระดาษแผ
รันวางพลอยลงบนเตียงกว้างอย่างเบามือ แสงไฟสลัวจากโคมไฟหัวเตียงขับให้ผิวขาวจัดของเธอโดดเด่นท่ามกลางความมืด รันจัดการถอดเสื้อผ้าของตัวเองออกอย่างรวดเร็ว เผยให้เห็นร่างกายแกร่งสีเข้มที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามและหยดเหงื่อจางๆ จากความตื่นเต้นเขาทาบทับลงมาบนร่างอวบนุ่ม สัมผัสระหว่างความแข็งแกร่งกับความอ่อนนุ่มสร้างกระแสไฟฟ้าแล่นพล่านไปทั่วกาย“คืนนี้ฝนตกหนักจังนะ ฟังเสียงฝนสิ มันเหมือนเสียงหัวใจผมที่เต้นแรงเพื่อคุณเลย” รันพึมพำเสียงพร่า ก่อนจะปิดปากอิ่มด้วยจูบที่ดูดดื่มมือหนาซุกซนเริ่มสำรวจความนุ่มนิ่มที่เขาหลงใหล รันเลิกชุดนอนสายเดี่ยวขึ้นไปกองที่อก เผยให้เห็นหน้าท้องอวบนิ่มและขาอ่อนขาวผ่อง เขาจัดการบีบเคล้นพุงกะทิน้อยๆ ของพลอยอย่างมันมือ“พลอยรู้ไหมว่าผิวคุณเวลาเย็นเพราะแอร์แต่ข้างในมันร้อนระอุแบบนี้เนี่ย มันกระตุ้นอารมณ์ผมที่สุดเลย” รันพ่นคำลามกออกมาพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ เขาจูบไปตามรอยพับของหน้าท้องและขาอ่อนอย่างเทิดทูน“รัน อื้อ อย่าทำรอยเยอะนะคะ พรุ่งนี้ต้องไปทำงาน...”“ทำเยอะๆ แหละดีแล้ว ใครเห็นจะได้รู้ว่าคุณเป็นของผม” รันครางฮึมในลำคอ เขาครอบครองยอดอกอวบอิ่มที่สั่นระริก ละเลียดลิ้นชิมควา
ท้องฟ้าเหนือกรุงเทพมหานครในคืนนี้ถูกปกคลุมด้วยเมฆครึ้ม ก่อนที่สายฝนห่าใหญ่จะตกลงมาอย่างไม่ลืมหูลืมตา เสียงเม็ดฝนกระทบกระจกบานยักษ์ของคอนโดมิเนียมหรูดังก้องเป็นจังหวะสม่ำเสมอ สร้างบรรยากาศที่ทั้งโดดเดี่ยวและเย็นฉ่ำในเวลาเดียวกัน ภายในห้องนั่งเล่นที่เปิดไฟสลัว พลอยไพลินนั่งกอดเข่าอยู่บนโซฟาตัวยาว เธอมองออกไปนอกหน้าต่าง พลางคิดถึงเรื่องราวตลอดหลายเดือนที่ผ่านมาจากผู้หญิงที่ถูกบังคับให้แต่งงานกับชายหนุ่มรุ่นน้องที่เย็นชาและผลักไสเธอทุกลมหายใจ ใครจะคิดว่าวันนี้เธอจะกลายเป็น ‘ยอดดวงใจ’ ที่เขาหวงแหนยิ่งกว่าไข่ในหินเสียงประตูห้องเปิดออกเบาๆ ตามด้วยร่างสูงใหญ่ของการันต์ที่เดินเข้ามา เขาอยู่ในชุดลำลองสบายๆ หลังจากกลับจากคุยงานกับเพื่อนในกลุ่ม ที่ตอนนี้กลายเป็นสมาคมคนรักเมียอวบไปเสียแล้ว รันหยุดชะงักเมื่อเห็นภรรยาสาวนั่งเหม่อมองสายฝน เขาเดินตรงเข้าไปหาเธอช้าๆ ก่อนจะสวมกอดจากทางด้านหลัง“คิดอะไรอยู่ครับพลอย นั่งเงียบเชียว” รันซุกหน้าลงกับไหล่มน สูดดมกลิ่นแป้งเด็กที่เขาหลงใหล ผิวขาวจัดของพลอยภายใต้ชุดนอนผ้าซาตินสายเดี่ยวสีมุกดูนุ่มนวลและน่าสัมผัสจนเขาอดใจไม่อยู่ที่จะขบเม้มเบาๆ“พลอยแค่... คิดถึง
พลอยไพลินตื่นขึ้นมาในตอนสาย เธอพบว่าเตียงนอนอีกฝั่งยังคงเรียบตึง ส่วนโซฟาของรันนั้นถูกเก็บกวาดจนเรียบร้อยและเจ้าของร่างสูงใหญ่ก็หายออกไปจากห้องนานแล้ว เขาดูเหมือนจะไม่เคยเหน็ดเหนื่อยจากการทำงานหรือการออกไปสังสรรค์ ต่างจากเธอที่รู้สึกเหนื่อยล้าทางใจจนแทบไม่อยากลุกจากที่นอนร่างอวบอัดในชุดนอนสีขาวสะอ
เกือบเที่ยงคืน พลอยเดินเข้ามาในห้องนอนอย่างเงียบเชียบที่สุด เธอเห็นรันนอนอยู่บนโซฟาขนาดใหญ่ที่เขาให้คนมาส่งเมื่อบ่าย เขาคงตั้งใจจะแยกนอนอย่างจริงจังตั้งแต่วันแรกเธอเดินไปที่เตียงกว้าง ทิ้งตัวลงนอนอย่างระมัดระวัง พยายามไม่ให้เกิดเสียงรบกวน ทว่าในขณะที่เธอกำลังจะหลับ เสียงของรันก็ดังขึ้นท่ามกลางความ
ความเงียบเชียบภายในคอนโดมิเนียมหรูใจกลางเมืองที่มีพื้นที่กว้างขวางกว่าสองร้อยตารางเมตร กลับกลายเป็นสิ่งที่น่าอึดอัดที่สุดสำหรับพลอยไพลิน หลังจากที่เสียงประตูห้องปิดลงเมื่อช่วงเช้า เธอก็ใช้เวลาทั้งวันอยู่กับการจัดข้าวของที่เพิ่งถูกขนย้ายมาจากบ้านเดิมของเธอมือขาวอวบหยิบเสื้อผ้าเนื้อนิ่มขึ้นมาแขวนเข้
เขาใช้นิ้วแข็งๆ เชยคางมนของเธอขึ้นมา บีบเบาๆ จนแก้มยุ้ยๆ นั้นเบียดกัน “อย่าพยายามทำตัวน่าสงสาร เพราะมันไม่ได้ช่วยให้ผมอยาก ‘กิน’ คุณขึ้นมาเลยสักนิด ผู้หญิงตัวนุ่มนิ่มแบบคุณไม่ใช่สเปกผมเลย”รันสะบัดหน้าหนีแล้วเดินไปทิ้งตัวลงนอนบนโซฟา หันหลังให้เธออย่างเย็นชา ทิ้งให้พลอยยืนเคว้งคว้างอยู่กลางห้องที่เง




![คุณหมอจองจำรัก [นิยายชุด จำยอมรัก 1]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)


