Episode3

ฉันยืนนิ่งอยู่ตรงนั้นครู่หนึ่งเมื่อเจอการกระทำอันแสนเย็นชาของธานินทร์ที่ฉันไม่เคยเจอมาก่อนเข้าไป เมื่อตั้งสติได้ฉันก็รีบสาวเท้าเดินตามหลังอีกคนไปติด ๆ ธานินทร์กำลังยืนถอดเสื้ออยู่พอดีและฉันที่กำลังยืนมองทุกอริยาบทของเขาอยู่ก็ได้เห็นรอยข่วนที่แผ่นหลังของเขา 

"หลังไปโดนอะไรมาอะ" ฉันถามพลางมองสบตาเขานิ่งพยายามเหลือเกินที่จะควบคุมน้ำเสียงไม่ให้มันสั่นในตอนที่ถามเขา 

ธานินทร์หันมามองหน้าฉันนิ่ง ๆ เขาดูไม่ได้ตกใจไม่ได้วิตกหรือกังวลอะไรสักนิดกับสิ่งที่ฉันถาม 

"ไม่รู้ครับ ธาไปอาบน้ำก่อนนะทำงานมาทั้งวันมันเหนื่อย" ไม่รอให้ฉันได้พูดอะไรธานินทร์ก็คว้าผ้าขนหนูเข้าห้องน้ำไปทันที 

ฉันยืนนิ่งอยู่แบบนั้นสมองของฉันกำลังทำงานอย่างหนักกับสิ่งที่ประสบพบเจออยู่ตรงหน้ากับความเฉยชาที่อีกคนมอบให้ไหนจะรอยแดงจ้ำ ๆ ที่เขาอ้างว่ายุงกัด รอยข่วนที่หลังที่เขาบอกว่าไม่รู้มันเกิดขึ้นเพราะอะไร 

เหตุการณ์มันเกิดขึ้นเร็วเกินไปเร็วมากจนฉันตั้งรับไม่ทันทั้ง ๆ ที่เมื่อเช้าก่อนออกจากบ้านธานินทร์ยังดีอยู่แท้ ๆ อะไรกันที่ทำให้เขาเปลี่ยนไปได้ขนาดนี้กัน 

"ทำไมยังไม่นอน" ธานินทร์ที่เพิ่งเดินออกมาจากห้องน้ำเอ่ยถามฉันที่ยังยืนอยู่ที่เดิมไม่ไปไหน 

"รักรอนอนพร้อมธา" 

"จะมานอนรอด้วยกันทำไมง่วงก็นอนสิรัก" ฉันสะอึกกับคำพูดของเขาขอบตาฉันร้อนผ่าวคล้ายว่าน้ำตามันกำลังจะไหลออกมา

"รักก็รอธาแบบนี้ตลอดนะ เรานอนพร้อมกันทุกคืน แล้วคืนนี้ถ้ารักจะรอนอนพร้อมธาอีกมันจะแปลกอะไร" 

"ก็ไม่แปลก แต่ถ้ารักง่วงรักก็ควรจะนอนนะครับ" 

"........" ฉันเงียบไม่ตอบแต่ก็ยอมเดินไปขึ้นเตียงนอนตะแคงมองธานินทร์ที่ยืนใส่เสื้อผ้าอยู่ปลายเตียงพลางคิดอะไรบางอย่าง 

เมื่อธานินทร์แต่งตัวเสร็จเขาก็ปีนป่ายขึ้นมานอนข้าง ๆ ฉันก่อนจะล้มตัวลงนอนธานินทร์ไม่ลืมที่จะก้มลงมาหอมแก้มกันอย่างเฉกเช่นทุกวันที่เขาทำประจำก่อนจะนอนหลับ

"ฝันดีนะครับ" 

"รักรักธานะ" 

"ครับ" แต่ทว่าไม่มีคำบอกรักเหมือนอย่างเช่นทุกคืน แถมคืนนี้เขายังนอนหันหลังให้ฉันอีก

"ทำไมต้องนอนหันหลังให้กันด้วยอะธา" ฉันมองแผ่นหลังหนาพร้อมกับน้ำตาที่เริ่มคลอเบ้า 

"วันนี้ธารู้สึกไม่ค่อยสบายตัวอะรัก" คำแก้ตัวที่ฟังไม่ขึ้นเอื้อนเอ่ยออกมา 

"อ๋อ" ฉันครางรับเสียงแผ่วพร้อมกับน้ำตาที่ไหลลงมาเป็นสายนอนมองแผ่นหลังของอีกคนแล้วร้องไห้เงียบ ๆ ในตอนที่ฉันตวัดวงแขนไปสวมกอดธานินทร์กลับปัดมือฉันทิ้งอย่างไม่ใยดี 

เช้าแล้วแต่ทว่าหนังตาบนและหนังตาล่างของฉันยังไม่ได้ประกบกันสักนิดเมื่อคืนฉันเอาแต่คิดเรื่องของธานินทร์ทั้งคืนคิดย้ำ ๆ อยู่แบบนั้นว่าตัวฉันทำอะไรผิดพลาดไปใครอีกคนถึงได้เปลี่ยนไปถึงขนาดนั้น 

 หลังจากเกิดเหตุการณ์วันนั้นเรียกได้ว่าทุกวันธานินทร์ไม่เคยกลับบ้านตรงเวลาอีกเลยไม่เที่ยงคืนก็ตีหนึ่งตีสองเขาถึงจะกลับมา และแน่นอนว่าตามร่างกายของเขามันเต็มไปด้วยรอยแดงจ้ำ ๆ และรอยข่วนเป็นทางยาวที่แผ่นหลัง 

ฉันพยายามหลอกตัวเองว่ามันไม่มีอะไรธานินทร์ไม่มีทางนอกใจนอกกายฉันไปมีคนอื่น แต่ทว่าร่องรอยตามเนื้อตัวเขาก็ตอกย้ำฉันอยู่ทุกวัน

ว่าบัดนี้นั้นร่างกายของอีกคนไม่ได้มีแค่ฉันคนเดียวเป็นเจ้าของ 

"กลับบ้านดึกอีกแล้วนะธางานที่บริษัทยุ่งอะไรหนักหนาธาถึงได้กลับบ้านเที่ยงคืน ตีหนึ่ง ตีสองทุกวัน" ฉันยิงคำถามใส่คนที่เพิ่งก้าวขาลงมาจากรถ

".........." ธานินทร์ไม่ตอบเขามองหน้าฉันด้วยใบหน้าเบื่อหน่ายเต็มทน 

"หรือจริง ๆ แล้วธาไม่ได้ติดงานแบบที่ปากว่าแต่ธากำลังติดอย่างอื่นใช่ไหม ธานอกใจรักใช่ไหมห้ะธา" ฉันเข้าไปเขย่าตัวอีกคนอย่างบ้าคลั่ง

"หยุดบ้าสักทีเหรอะรัก รักไม่ได้ทำงานรักจะเข้าใจอะไรว่างานมันยุ่งแค่ไหน คนที่อยู่อย่างสบายรอแต่ใช้เงินอย่างรักจะไปเข้าใจอะไร แล้วธาก็ไม่ได้มีใครเลิกใส่ร้ายกันสักที แค่ทำงานมาก็เหนื่อยฉิบหายแล้วต้องมาเจออะไรแบบนี้อีกมันใช่เหรอวะ" ธานินทร์ตวาดเสียงใส่ฉันเสียงดังลั่นพลางผลักฉันออกหากจากกาย 

"น่าเบื่อ" ทิ้งถ้อยคำร้ายกาจไว้ก่อนที่เขาจะเดินหนีฉันไปอย่างไม่ใยดี 

ไม่คิดที่เหลียวแลคนที่กำลังยืนร้องไห้แทบขาดใจอยู่ตรงนี้สักนิดเดียว