Episode4

ฉันหย่อนก้นนั่งลงโซฟาอย่างคนหมดอาลัยตายอยากถ้อยคำร้ายกาจของธานินทร์ยังดังก้องอยู่ในโสตประสาท 

'น่าเบื่อ' 

เสียงตวาดยังคงติดหู 

ฉันเลือกที่จะหลบเข้ามานั่งเงียบ ๆ อยู่ที่ห้องรับแขกแทนที่จะตามธานินทร์ขึ้นห้องไปบอกตามตรงว่าตอนนี้ฉันไม่พร้อมจะเจอหน้าเขาจริง ๆ 

ฉันนั่งร้องไห้เงียบ ๆ พลางคิดทบทวนตัวเองว่าฉันทำอะไรผิดไป ฉันทำพลาดตรงไหนใครอีกคนถึงได้เปลี่ยนไปราวกับคนละคนขนาดนี้ 

เขาขึ้นเสียงใส่ฉันทั้งที่ไม่เคยทำ 

ไหนจะท่าทีเย็นชาและเรื่องนอกกายฉันอีก 

ความสัมพันธ์ของฉันกับธานินทร์มาถึงจุดนี้ได้ยังไงกัน เมื่อไหร่กันที่ความสัมพันธ์ของเรามันแตกร้าวขนาดนี้ 

"คุณรักคะ คุณรัก"

"อือ" เสียงเรียกชื่อฉันที่ดังแว่วทบกับโสตประสาทส่งผลให้ฉันที่กำลังนอนหลับปรือตามอง "แยม" เอ่ยเรียกแม่บ้านที่โน้มหน้าลงมามองฉันผะแผ่ว 

"ทำไมคุณรักมานอนอยู่ตรงนี้คะ ทำไมไม่ขึ้นห้องไปนอนบนห้องดี ๆ " 

ฉันหยัดตัวลุกขึ้นนั่งขยี้ตาอย่างงัวเงียก่อนจะกวาดสายตามองไปรอบ ๆ 

เมื่อคืนฉันกะว่าจะนั่งอยู่ห้องนั่งเล่นรอจนธานินทร์หลับแล้วค่อยขึ้นห้องไปนอน แต่ทว่าไม่รู้ว่าฉันเผลอหลับไปตอนไหนตื่นเช้ามาก็พบว่าตัวเองยังนอนอยู่ที่โซฟา

ถึงตรงนี้ฉันทำหน้าเศร้าโดยอัติโนมัติคิดน้อยใจธานินทร์ทั้งที่ฉันหายไปเขาก็ไม่คิดจะตาม

เขาคงเบื่อฉันแบบที่ปากเขาว่าแล้วจริง ๆ 

"ธานินทร์ล่ะคะเขาลงมาหรือยัง" 

"คุณธาไปทำงานแล้วค่ะคุณรัก" 

"อ๋อ" ฉันพยักหน้ารับอย่างเข้าใจก่อนจะหยัดตัวลุกขึ้นยืน "มีอะไรก็ไปทำเถอะค่ะรักขอขึ้นห้องไปอาบน้ำหน่อย" 

"คุณรักทะเลาะกับคุณธาเหรอคะ" 

เท้าที่กำลังก้าวเดินชะงักกึกฉันหันหน้ากลับมามองแม่บ้านที่มองหน้าฉันอยู่ 

"แยมไม่ได้ตั้งใจจะแอบฟังนะคะคุณรักแต่เมื่อคืนแยมออกมาดื่มน้ำแล้วเผลอได้ยินตอนคุณรักกับคุณธาทะเลาะกัน" เธอเอ่ยพลางก้มหน้างุด 

"ไม่มีอะไรหรอกค่ะ" 

"แยมเป็นห่วงคุณรักนะคะ" คราวนี้เธอเงยหน้าขึ้นมาสบตากับฉันสายตาที่เธอมองมาสื่อชัดว่าเธอเป็นห่วงฉันแบบที่ปากเธอว่าจริง ๆ 

"ขอบคุณนะแยมแต่รักกับธาไม่ได้ทะเลาะกัน" ฉันยิ้มบาง ๆ ให้กับแม่บ้านที่ยืนส่งสายตาห่วงใยมาให้ฉัน

แยมเธอน่ะเป็นลูกสาวของคนงานที่ไร่ของพ่อฉันเองค่ะ พ่อฉันให้เธอมาคอยดูแลฉันหลังจากที่ฉันแต่งงานและย้ายบ้านมาอยู่กับธานินทร์แค่สองคนเลยไม่แปลกที่แยมจะเป็นห่วงฉันขนาดนั้น และที่ฉันบอกเธอไปแบบนั้นก็เพราะไม่อยากให้เธอเป็นห่วงและไม่อยากให้เธอเอาเรื่องที่ฉันกับธานินทร์ทะเลาะกันไปเล่าให้พ่อของฉันฟังฉันไม่อยากให้พ่อของฉันไม่สบายใจ 

ครอบครัวของฉันไม่ได้ร่ำรวยอะไรในชีวิตฉันมีแค่พ่อคนเดียวเพียงเท่านั้นพ่อกับแม่ของฉันแยกทางกัน ตอนนี้แม่ของฉันไปเป็นเมียฝรั่งอยู่เมืองนอกเมืองนาโดยที่แม่พาแฝดพี่ของฉันไปด้วย ส่วนฉันก็อยู่กับพ่อ พ่อฉันเป็นเพียงกำนันธรรมดาธรรมดามีไร่ส้มเล็ก ๆ ไว้คอยทำกิน 

เพราะชีวิตนี้มีแค่พ่อฉันเลยไม่อยากให้เรื่องของฉันกับธานินทร์ไปทำให้พ่อต้องไม่สบายใจ

"ช่วงนี้คุณธากลับบ้านดึกแยมเห็นคุณรักยืนรอคุณธาทุกคืน" 

"งานธาเขายุ่งน่ะค่ะแล้วที่รักยืนรอเพราะรักอยากให้ธาเห็นหน้ารักเป็นคนแรกเขาจะได้รู้สึกหายเหนื่อย" คำพูดของฉันฟังไม่ขึ้นเลยสักนิดทั้งที่ความเป็นจริงก็เห็น ๆ กันอยู่ว่าใครอีกคนรำคาญฉันมากขนาดไหน 

"ถ้าคุณรักยืนยันว่าไม่มีอะไรแยมก็โอเคค่ะ แต่ถ้าเมื่อไหร่ที่คุณธาทำคุณรักเสียใจแยมคงต้องบอกกำนันสน" 

"ธาเขาไม่มีวันทำรักเสียใจหรอกค่ะ ธาเขารักรักจะตาย" 

หมายถึงเมื่อก่อนอะนะ 

เพราะตอนนี้ฉันเองก็เริ่มไม่แน่ใจแล้วเหมือนกันว่าใครอีกคนจะยังรักฉันอยู่ไหม

คืนนี้ก็เป็นอีกคืนที่ฉันรอธานินทร์กลับบ้านแต่ไม่ได้ออกไปยืนรออยู่หน้าบ้านอย่างเช่นทุกคืน 

เข็มนาฬิกาเดินไปช้า ๆ แต่ทว่าไม่วี่แววว่าใครอีกคนจะกลับบ้านมาทั้งที่เวลาก็ปาไปตีสามแล้ว 

ฉันส่งไลน์ไปหาธานินทร์ก็แค่เปิดอ่านแต่ไม่ตอบกลับโทรหาเขาก็ไม่ยอมรับแถมยังปิดเครื่องหนีฉันอีก