Episode9

ฉันได้แต่เก็บงำความสงสัยไว้ก่อนจะเดินออกจากบ้านมาขึ้นรถของตัวเอง

ฉันขับรถมาซุปเปอร์มาร์เก็ตที่อยู่ใกล้บ้านเดินเลือกซื้อของเข้าครัวและขนมขบเคี้ยวที่ฉันกับธานินทร์ชอบกินเป็นประจำไปตุนเก็บไว้

ใช้เวลาอยู่ห้างนานพอสมควรเลยค่ะแล้วในจังหวะที่ฉันกำลังเข็นรถไปคิดเงินฉันเห็นนิ่มกำลังเดินยิ้มเข้ามาหาฉัน

"ไม่คิดว่าจะเจอรักที่นี่" เป็นโยคแรกที่นิ่มพูดกับฉันทันทีที่เธอเดินมาหยุดยืนอยู่ตรงหน้า "บังเอิญจัง"

"นั่นสิ" ฉันครางรับอย่างเห็นด้วยไม่คิดเลยว่าฉันจะบังเอิญเจอเธอที่นี่ทั้งที่คอนโดนิ่มไกลจากที่นี่พอสมควร

"แล้วแกซื้อของเสร็จยัง"

"เสร็จแล้วกำลังไปคิดเงินน่ะ"

"งั้นดีเลย เสร็จจากนี่เราไปกินข้าวกัน" นิ่มไม่รอให้ฉันได้เอ่ยพูดอะไรเข็นรถเข็นที่มีของมากมายตรงไปยังเคาน์เตอร์คิดเงินทันที

เมื่อจ่ายเงินเสร็จก็พากันออกมาจากซุปเปอร์มาร์เก็ตเอาของที่ซื้อมาจัดเรียงใส่รถ

"แกจะไปกินข้าวร้านไหมอะนิ่ม แกไปรอฉันที่ร้านได้เลยนะเสร็จจากนี่เดี๋ยวฉันตามไป" ฉันหันไปบอกนิ่มที่ยืนรอฉันจัดของใส่รถอยู่ด้วยความเกรงใจ

"ร้านภาภัคอะ"

"ภาภัคเหรอ" ฉันทำหน้านึกนิดหน่อย "โอเคเดี๋ยวฉันตามไปแกล่วงหน้าไปก่อนเลย" บอกนิ่มที่ยืนอยู่ข้าง ๆ

"โอเค เดี๋ยวฉันสั่งของที่แกชอบไว้รอ"

นิ่มโบกมือบ๊ายบายฉันก่อนที่จะเดินกลับไปที่รถของตัวเองที่จอดอยู่อีกฟากหนึ่ง

เมื่อจัดของใส่รถเสร็จฉันก็ขับรถตรงมายังร้านอาหารที่นิ่มบอกไว้ เดินเข้ามาในร้านฉันกวาดสายตามองหานิ่มก่อนจะเห็นเธอนั่งอยู่คนเดียวพร้อมกับอาหารมากมายวางอยู่บนโต๊ะ

"สั่งไปเลี้ยงแขกที่ไหนเนี่ย" ฉันเอ่ยแซวอีกคนอย่างไม่จริงจังมากนักเพราะอาหารที่นิ่มสั่งมามันเยอะจนจะล้นโต๊ะอยู่แล้ว

"เลี้ยงแกนั่นแหละ"

"ฉันกินไม่หมดหรอกนะ" ฉันว่าพลางกลั้วหัวเราะก่อนจะหย่อนก้นนั่งลงตรงเก้าอี้ตรงข้ามกับอีกคน

"ไม่เป็นไรฉันอยากเลี้ยงแก"

"น่ารัก" ฉันยื่นมือหยิกแก้มเพื่อนรักเบา ๆ อย่างนึกหมั่นเขี้ยว

"เอ่อ ว่าแต่นิ่มมาทำอะไรแถวนี้เหรอ แถวนี้มันไกลจากคอนโดนิ่มหนิ"

"ฉันมากับแฟนน่ะ ตอนนี้แฟนฉันไปทำธุระอยู่"

"อ๋อ" ฉันพยักหน้ารับอย่างเข้าใจ ก่อนเอามือท้าวคางมองหน้านิ่มแล้วยิ้มอย่างมีเลศนัย "แฟนแกคือใครฉันชักจะอยากรู้แล้วสิเมื่อไหร่แกจะพาเขามาเจอฉัน"

"อีกไม่นานหรอกน่าแกได้รู้แน่ว่าแฟนฉันคือใคร ถึงวันนั้นแกอาจจะช็อกจนพูดไม่ออกเลยก็ได้"

"หืม" ฉันร้องออกมาด้วยความแปลกใจกับคำพูดของนิ่มเรียวคิ้วขมวดเข้าหากันยุ่งเป็นปมด้วยความสงสัย "ทำไมฉันต้องช็อกด้วยอ่า"

"ฉันก็พูดไปเรื่อยไม่มีอะไร" นิ่มไหวไหล่อย่างไม่แยแสก่อนที่เธอจะตักอาหารมาใส่จานของฉัน "เลิกคุยเรื่องของฉันแล้วกินข้าวกันดีกว่าฉันสั่งแต่ของชอบแกทั้งนั้นแกกินเยอะ ๆ นะคงเครียดมากสิท่าแกดูผอมลงไปเยอะเชียว"

"อืม"

ใช่ผอมลงจริง ๆ จากน้ำหนักห้าสิบกว่าเจอเรื่องของธานินทร์เข้าไปตอนนี้น้ำหนักฉันลดลงเหลือแค่สี่สิบสามเองค่ะ

"มันไม่ดีขึ้นเหรอ"

ฉันส่ายหน้าแทนคำตอบ

"แล้วแกจะทนอยู่ทำไม"

"........" เป็นคำถามที่ฉันเองก็ไม่สามารถจะตอบได้เหมือนกัน

ฉันก็ไม่รู้กันว่าทำไมฉันต้องทนทั้งที่ธานินทร์ทำฉันเสียใจซ้ำ ๆ ซาก ๆ อยู่ทุกวัน

"งั้นก็ช่างมัน"

ฉันกับนิ่มเราหยุดบทสนทนาของเราไว้แค่นั้นก่อนที่เราทั้งสองจะลงมือจัดการกับอาหารตรงหน้าโดยที่ไม่มีใครพูดอะไรต่อ ในจังหวะที่นิ่มยกมือขึ้นทัดผมไปไว้ข้างหูทำให้ฉันเห็นแหวนที่นิ้วนางข้างซ้ายของเธอ

"แหวนของนิ่มสวยจัง" นิ่มที่ได้ยินดังนั้นก็ชะงักกับคำพูดของฉัน ก่อนที่เธอจะระบายยิ้มออกมายื่นมือข้างซ้ายมาตรงหน้าฉัน

"สวยเหรอแฟนฉันซื้อให้น่ะ"

"สวยมาก"

"แพงมากด้วย" นิ่มเชิดหน้าขึ้นอย่างภูมิใจกับราคาของแหวนที่เธอสวมใส่อยู่

"จะมีข่าวดีเร็ว ๆ นี้รึเปล่าน้า" ฉันกระเซ้าเย้าแหย่อย่างไม่จริงจังมากนัก

"......." นิ่มไม่ตอบแต่ยิ้มให้ฉันแทน

มีแวบหนึ่งที่ฉันเห็นว่าสายตาที่นิ่มใช้มองฉันมันดูแปลกไปแต่แค่แวบเดียวเท่านั้นแววตาของเธอก็กลับมาเป็นปกติฉันเลยคิดว่าตัวเองคงตาฝาดไป นิ่มไม่มีทางมองฉันด้วยสายตาสมเพชเหยียดฉันท์แบบนั้นแน่

"ขอบคุณที่เลี้ยงข้าวรักนะนิ่ม" ก่อนจะแยกกันฉันไม่ลืมที่จะหันไปขอบคุณนิ่มที่เป็นเจ้ามือเลี้ยงข้าวฉันในวันนี้

"ยินดีมาก"

"งั้นฉันกลับก่อนนะไว้เจอกัน"

"ขับรถดี ๆ "

ฉันกับนิ่มร่ำลากันอีกหน่อยก่อนจะแยกย้ายกัน กลับมาถึงบ้านฉันยังเห็นรถของธานินทร์จอดอยู่ซึ่งมันแปลกมาก ๆ เพราะเวลานี้เขาไม่น่าจะอยู่บ้านนะน่าจะอยู่กับสาว ๆ ของเขาที่ไหนสักที่

"ช่วย" ฉันที่กำลังจะยกของที่ซื้อมาลงจากรถก็ต้องชะงักเมื่อธานินทร์เดินมาหยุดยืนอยู่ข้าง ๆ เขาแย่งของจากมือฉันไปโดยที่ไม่ได้พูดอะไรมากกว่านั้นแล้วหิ้วของเขาบ้านไปทันที

"เฮ้อ" ฉันถอนหายใจออกมาเบา ๆ แล้วเดินตามอีกคนเข้าบ้านมาบ้าง

ปล่อยของที่ซื้อมาให้แม่บ้านจัดการแล้วตัวฉันก็เดินขึ้นห้องมาเปิดประตูห้องเข้าไปก็เจอธานินทร์นอนเล่นโทรศัพท์อยู่บนเตียงนอนเขาปรายตามองฉันเพียงนิดแต่ไม่พูดอะไร

"ไม่คิดว่าจะอยู่บ้าน"

"ก็นี่มันบ้านธา" ฉันเงียบเมื่อโดนเขาตอกกลับมาแบบนั้น

"รักอยากคุยเรื่องความสัมพันธ์ของเรา" คราวนี้ฉันหันไปเผชิญหน้ากับเขา "ธาจะเอายังไงกับเรื่องของเรา"

"ไม่เอาไง" ธานินทร์ตอบกลับทันทีแทบไม่ต้องคิดอะไรไม่ใช่แค่นั้นเขายังไหวไหล่อย่างไม่แยแสให้ฉันอีก

"ธาช่วยพูดให้มันเคลียร์ ๆ หน่อยได้ไหมนี่มันสามเดือนแล้วนะธาที่ความสัมพันธ์ของเรามันแย่ลงไปทุกวัน ธาจะปล่อยให้มันเป็นแบบนี้จริง ๆ เหรอ"

"รักจะซีเรียสอะไรนักหนาที่เป็นอยู่ตอนนี้มันไม่ดีหรือไงกัน"

"กล้าพูดเนอะธา กล้าพูดมาได้ยังไงว่าที่เป็นอยู่ตอนนี้มันดี การที่ธาไปนอนเอากับคนนู้นคนนี้ทั้งที่มีรักอยู่แล้วมันดียังนั้นเหรอ" ฉันเค้นเสียงถามเขาอย่างเหลือซึ่งอีกคนก็แสดงท่าทีหงุดหงิดฉันออกมาอย่างชัดเจน" จะเลิกจะเอาไงยังไงธาก็พูดมาดิ พูดมาให้เคลียร์รักจะได้รู้ว่าตัวเองควรทำยังไงต่อไป" ฉันพูดความรู้สึกของฉันที่มีออกมาด้วยความอัดอั้นแต่ดูเหมือนว่าคำพูดของฉันจะทำให้ธานินทร์เขารำคาญ ธานินทร์ลุกขึ้นนั่งพลางจ้องมองมาทางฉันด้วยความไม่พอใจ

"จะเอายังไงก็พูดมา"

"จะพล่ามอะไรนักหนาถามหน่อย วันนี้ธาอุตส่าห์อารมณ์ดีแล้วดูรักพูดแต่ละเรื่องแม่งน่าเบื่อว่ะ"

"รักต้องการให้เราเคลียร์กันไงธา อยู่กันแบบนี้มันไม่มีความสุขหรอกนะในเมื่อธาไม่ได้รักรักแล้วอะ "

"หยุดพูดสักทีเถอะมาพูดเรื่องลงเรื่องเลิกอยู่นั่นถามหน่อยเถอะถ้าเกิดเราเลิกกันขึ้นมาจริง ๆ รักคิดว่ารักจะมีปัญญาดูแลตัวเองเหรอลืมไปแล้วหรือไงกันว่าเงินที่รักใช้อยู่ทุกวันใครเป็นคนหา" ธานินทร์ตวาดใส่ฉันเสียงดังลั่น ซึ่งคำพูดของเขาก็ทำให้ฉันนิ่งลงไปเลยเหมือนกัน ไม่รู้ว่าสิ่งที่เขาพูดออกมาเขาตั้งใจพูดหรือพูดเพราะความโกรธแต่ทว่าฉันที่ได้ฟังใจมันแตกสลายไปแล้ว

ผ่านไปอีกหนึ่งอาทิตย์กับความสัมพันธ์ที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออกของฉันกับธานินทร์ เขาก็ใช้ชีวิตของเขาแบบเดิมแบบไม่แคร์ว่าใครจะเป็นยังไง บ้านไม่กลับ โทรหาไม่รับ ไลน์ไปไม่ตอบ ดูเหมือนว่าความสัมพันธ์ของฉันกับธานินทร์ดำเนินมาถึงจุดแตกหักแล้วจริง ๆ

ฉันที่นั่งปอกผลไม้พร้อมกับดูข่าวบรรเทิงในทีวีไปด้วยอยู่ที่ห้องรับแขกก็ต้องชะงักตัวฉันชาวาบกับข่าวที่ฉายอยู่ตรงหน้า

'หนุ่มนักธุรกิจไฟแรงประกาศลั่นวิวาห์สายฟ้าแลบกับลูกสาวนักการเมืองชื่อดังหลังจากคบหาดูใจกันได้เพียงสองเดือน'

ฉันจับใจความประโยคที่นักข่าวรายงายได้แค่นั้นก่อนที่หูของฉันมันจะอื้อไม่รับรู้สิ่งใด ขนาดโดนมีดบาดฉันยังไม่รู้สึกเจ็บเลยสักนิด

และฉันจะไม่อะไรเลยถ้าคนที่ประกาศแต่งงานกันออกสื่อไม่ใช่สามีของฉันอีกทั้งเจ้าสาวของเขายังเป็นเพื่อนรักของฉันอีก

ตอนนี้ฉันไม่รู้เลยว่าระหว่างเลือดกับน้ำตาอะไรมันไหลออกมามากกว่ากัน