บทที่ 4

บทที่4 บังเอิญ

เวลาเกือบหนึ่งเดือนผ่านไป...

หลังจากวันที่เมฆพาเธอไปคลินิก เขาก็หายไปจากชีวิตของลูกพลับอย่างเงียบงัน ไม่มีการติดต่อ ไม่มีแม้แต่ข้อความ

วันแล้ววันเล่า

จากที่เคยเผลอเหลียวมองประตูห้อง รอฟังเสียงเคาะ...

วันนี้เธอกลับเดินผ่านโดยไม่คิดอะไรอีกแล้ว

หรือพยายามไม่คิดต่างหาก...

เธอใช้ชีวิตแบบเดิม – ไปเรียน, ทำงานร้านกาแฟ และเมื่อมีเวลาว่างพิเศษ เธอก็รับงานเสิร์ฟอาหารตามร้านต่าง ๆ เพื่อเก็บเงินค่าหน่วยกิต

และคืนนี้…

เป็นอีกคืนที่เธอต้องรับงานเพิ่มชั่วคราวที่ “Shiro Hana”

ร้านอาหารญี่ปุ่นกึ่งบาร์สุดหรูใจกลางสุขุมวิท

เวลา 20:35 น. – Shiro Hana

บรรยากาศในร้านตกแต่งด้วยโคมไฟญี่ปุ่นสีอุ่น ผนังไม้ และเสียงดนตรีบรรเลงเบา ๆ เคล้ากลิ่นซุปดาชิและสาเก

ลูกพลับใส่ยูนิฟอร์มของร้าน และผ้ากันเปื้อนสีดำเรียบ เธอมัดผมขึ้นเป็นหางม้าเล็ก ๆ เพื่อความคล่องตัว

“โต๊ะวีไอพีจองไว้แล้วนะพลับ โต๊ะในสุด” ผู้จัดการร้านสาวกระซิบกับเธอเบา ๆ “ลูกค้าเก่าน่ะ”

“รับทราบค่ะ”

เธอหยิบเมนูพร้อมกระดาษจดออเดอร์ เดินไปยังโต๊ะสุดหรูติดผนังไม้ฉลุ

แต่เมื่อก้าวไปถึงโต๊ะ...

สายตาเธอก็ชะงัก

หัวใจเหมือนถูกกระชากวูบ

ร่างสูงในชุดสูทดำกำลังนั่งอยู่หัวโต๊ะ ดวงตาคมดุยังเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน

ชายหนุ่มตรงหน้า — เมฆ

และข้าง ๆ เขา มีหญิงสาวหน้าตาสะสวยสองคนในชุดราตรีนั่งแทรกอยู่

อีกสองฝั่งคือพวกลูกน้องคุ้นหน้า คนหนึ่งคือพี่คิง

เธอตัดใจ ก้มหน้าทันที

ก่อนจะยิ้มบาง ๆ ตามมารยาทพนักงาน แล้วส่งเมนูให้

“สวัสดีค่ะ ขออนุญาตรับออเดอร์ค่ะ”

เธอไม่สบตา ไม่พูดชื่อเขา ไม่แสดงท่าทีว่าเคยรู้จัก

ราวกับ... เขาเป็นเพียง ‘ลูกค้าคนหนึ่ง’

แต่สำหรับเมฆ... แค่เพียงเสียงของเธอ เขาก็รู้แล้ว

ใจเขาเต้นช้าลง ก่อนจะเร่งขึ้นอีกครั้งอย่างควบคุมไม่ได้

เมฆเบือนหน้ามาทางเธอทันที ดวงตาคมจ้องนิ่งไปยังใบหน้าที่เขาแสนคุ้นเคย

หญิงสาวในรัศมีความหรูหราของร้าน แต่กลับดูแตกต่างจากทุกคนในร้านนี้

แต่ลูกพลับไม่เงยหน้าขึ้น ไม่แม้แต่ชำเลืองมอง

เธอจดออเดอร์อย่างรวดเร็ว แล้วโค้งเล็กน้อย

“รอสักครู่นะคะ”

แล้วหมุนตัวจากไป...โดยไม่หันกลับ

เมฆมองแผ่นหลังนั้นเงียบ ๆ ราวกับโลกทั้งร้านหายไปหมด

เสียงหัวเราะของผู้หญิงข้างตัว เสียงเพลง เสียงแก้วกระทบกัน — ทุกอย่างจางลงในหูเขา

พี่คิงขยับตัวเล็กน้อย โน้มตัวกระซิบใกล้หูเขา

“พี่เมฆ... จะทักมั้ยครับ?”

เมฆไม่ตอบ

มือเขากำแก้วสาเกแน่น

ก่อนจะพูดเสียงแผ่ว...แทบจะไม่ใช่คำสั่ง

“เดี๋ยวนี้เธอเดินหนีฉันได้เร็วเหมือนกันนะ...”

แม้จะเจ็บเล็กน้อยในใจ แต่ลูกพลับก็ยังตั้งหน้าตั้งตาทำงานของเธออย่างมืออาชีพ

เธอไม่แม้แต่จะเผลอมองโต๊ะวีไอพีอีกครั้ง — ทั้งที่รู้ว่า เขายังอยู่ตรงนั้น

เธอรู้ดี... ผู้หญิงที่นั่งข้างเขาไม่ใช่เพื่อน หรือแค่คนรู้จัก

ท่าทางแนบชิด สายตา หัวเราะเบา ๆ แบบ “คนกำลังคบกัน” — บอกทุกอย่างชัดเจน

‘ก็แน่อยู่แล้ว... คนอย่างเขา จะจำอะไรกับฉันได้’

เธอคิด ขณะเดินถือถาดเครื่องดื่มไปเสิร์ฟอีกโต๊ะ

แววตานิ่งเยือก ทั้งที่ภายในสั่นไหว

เวลาผ่านไปเกือบครึ่งชั่วโมง ร้านยังครึกครื้น ลูกค้าทยอยกันเข้ามาเพิ่ม

และในมุมมืดใกล้บาร์ มีโต๊ะของชายไฮโซกลุ่มหนึ่งที่เริ่มดื่มหนัก

ลูกพลับได้รับมอบหมายให้ดูแลโต๊ะนั้น เพราะเธอสุภาพ พูดจาดี ลูกค้าจึงชื่นชอบ

...แต่สิ่งที่ตามมาคือ “มากเกินไป”

“น้องงง~ มาเสิร์ฟพี่อีกแก้วสิครับ”

เสียงผู้ชายอายุราวสี่สิบในชุดสูทเน้นแบรนด์เรียกเสียงยาน ๆ

“ค่ะ รอสักครู่นะคะ” ลูกพลับพยักหน้านอบน้อม แล้วหันไปหยิบขวดวิสกี้

ขณะเธอเทลงแก้ว เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นอย่างจงใจ

“น้องชื่ออะไรเหรอ... มาทำงานแบบนี้ไม่น่าเบื่อเหรอ?”

“ไม่ค่ะ หนูโอเคดีค่ะ” เธอยิ้มจาง ๆ

มือของชายอีกคนเอื้อมมาจับเบา ๆ ที่ข้อมือเธอ

“แล้วมีแฟนหรือยังล่ะ?”

ลูกพลับชะงักทันที แววตาเริ่มเปลี่ยน

“ขอโทษนะคะ รบกวนอย่าแตะตัวหนูค่ะ”

ชายไฮโซหัวเราะ

“เฮ้ยยย ใจเย็นสิ เราก็ลูกค้าอะเนอะ~”

“แต่ร้านนี้ก็มีระเบียบค่ะ” เธอพูดนิ่งขึ้น

“โห ดุด้วย... น่ารักแล้วซ่าอีก อย่างนี้ยิ่งชอบเลย”

ชายคนหนึ่งลุกขึ้น ทำท่าจะเดินมาชิดอีกฝั่งโต๊ะ

โครม!

เสียงเก้าอี้ขยับดังลั่น คนในร้านบางส่วนเริ่มหันมอง

พนักงานเสิร์ฟอีกคนที่เห็นเหตุการณ์เริ่มเดินเข้ามา

และในอีกมุม...

พี่คิง ที่นั่งอยู่โต๊ะเมฆรีบลุกขึ้นทันที เขาขยับตัวอย่างว่องไว เดินผ่านผู้หญิงที่นั่งอยู่ข้างเจ้านายก่อนจะก้มลงกระซิบเบา ๆ

“พี่เมฆครับ... โต๊ะมุมนั้น มีเรื่องกับเด็กเสิร์ฟ ดูเหมือนจะเป็นพลับครับ”

เมฆที่ก่อนหน้านี้ยังคุยกับผู้หญิงข้างตัว แม้จะไม่มีสมาธิก็ตาม —

ตอนนี้ดวงตาคมจัดของเขาเงยขึ้นทันที

“ว่าไงนะ?”

“พวกไฮโซลวนลามครับ จับข้อมือ ถามเรื่องส่วนตัว ผมเห็นพลับพยายามเลี่ยงแล้วครับ แต่คนพวกนั้นไม่ฟังเลย”

เมฆเงียบไปเพียงวินาทีเดียว ก่อนจะลุกพรวดจากเก้าอี้

ผู้หญิงข้างตัวรีบจับแขนไว้

“จะไปไหนคะคุณเมฆ?”

เขาไม่ได้ตอบอะไรแม้แต่น้อย

แค่ปรายตามองอย่างเฉยชา แล้วสะบัดแขนออกเบา ๆ

ก่อนจะเดินตรงไปยังโต๊ะด้านหลังร้าน...ที่ตอนนี้กลายเป็นจุดสนใจของครึ่งร้านแล้ว

“น้องงงง~ มานั่งกับพี่หน่อยเถอะน่า~”

ลูกพลับพยายามเบี่ยงตัวถอยหลังเมื่อชายไฮโซในชุดสูทลายแบรนด์ดังขยับตัวเข้าหา

สายตาของเขามันวาวด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์ มือหนาเอื้อมคว้าแขนเธอเต็มแรง

“อย่าค่ะ—!”

เธอขืนตัวสุดแรง มือหนึ่งพยายามดันออก

แต่ไม่ทันขาดคำ ร่างของเธอก็ถูกดึงเข้าไปหาแรง ๆ

ฟึบ!

แขนหนากอดรัดจากด้านหลัง กลิ่นเหล้าหึ่งทะลุเสื้อผ้า

“มานั่งตักพี่หน่อย อย่าดื้อเลยนะ...”

“ปล่อยค่ะ!!”

ลูกพลับตะโกนพร้อมถีบสุดแรงเกิดเข้าที่หน้าแข้งของชายคนนั้น

ผลั่ก!!

“โอ๊ย!!”

ร่างเขาผงะล้มไปชนขอบเก้าอี้ แต่ยังไม่ทันจะได้ตั้งตัว

พลับรีบถอยหลัง แต่ไม่ทันหลบ

มือหยาบกระชากผมเธอแล้ว ตบเต็มแรงเข้าแก้มซ้าย

เพี๊ยะ!!!

เสียงดังลั่นร้าน...

ร่างของลูกพลับเซถลา ล้มลงไปกับพื้น หัวกระแทกขอบโต๊ะจนหน้าหงาย

เธอหน้าชา รู้สึกเลือดซึมที่มุมปาก

เสียงคนในร้านเริ่มแตกตื่น พนักงานรีบวิ่งเข้ามา แต่ยังไม่มีใครกล้าเข้าใกล้โต๊ะไฮโซนั้นตรง ๆ

...ก่อนที่เสียงฝีเท้าหนัก ๆ จะดังขึ้น

และทุกอย่างก็ เงียบลงราวกับหยุดหายใจ

“ปล่อยมือจากเธอเดี๋ยวนี้”

เสียงเข้มต่ำ เย็นยะเยือก

ทุ้มต่ำจนทำให้หัวใจของทุกคนในร้านสั่นสะเทือน

ชายหนุ่มในสูทดำ เดินตรงเข้ามาพร้อมแววตาดุดันที่ไม่เคยปรากฏมาก่อน

เมฆก้าวเท้าเข้ามาอย่างไม่ลังเล ไม่มีคำพูดฟุ่มเฟือย

“ใครวะ? มายุ่งไรกับ—”

ผัวะ!!!

หมัดแรกของเมฆกระแทกเข้าเต็มหน้า

ร่างไฮโซร่วงลงกับพื้นทันที เลือดกำเดาทะลักออกปากออกจมูก

เสียงแก้วตกแตก เงียบงันทั้งร้าน

“มะ...มึงเป็นใคร!?”

ชายอีกคนลุกขึ้นเตรียมจะเข้าไปหา

แต่ พี่คิง ตามมาติด ๆ พร้อมลูกน้องอีก 2 คน และทันใดนั้น

เสียงหนึ่งดังขึ้นพร้อมวางบางสิ่งลงบนโต๊ะ

แถบตะเข็บปืน + ป้ายสัญลักษณ์ "เมฆา" สีเงิน

ทุกคนในร้านชะงักโดยอัตโนมัติ

โดยเฉพาะชายกลุ่มไฮโซที่เริ่มหน้าถอดสี

“จะให้ฉันทวนคำถามมั้ย?” เมฆพูดเสียงเย็น

“ฉันบอกให้ปล่อยเธอ”

ชายที่โดนต่อยตอนนี้ไม่มีแรงแม้แต่จะยันตัวขึ้น

“พะ...พี่เมฆ! ผมไม่รู้จริง ๆ ครับว่าเธอเป็นคนของพี่”

พี่คิงพูดเร็ว รีบเข้าห้าม

แต่สายตาเมฆยังจับจ้องไปที่ลูกพลับที่นั่งพิงขอบโต๊ะอยู่

เธอเลือดซึมที่ริมฝีปาก หน้าแดงเป็นปื้น

เสื้อยูนิฟอร์มมีรอยยับจากแรงกระชาก แต่เธอกลับไม่ได้ร้องไห้ ไม่ได้แสดงความอ่อนแอเลยสักนิด

เมฆเดินเข้าไปนั่งย่อตรงหน้าเธอ

สายตาแข็ง ๆ ที่เขาเคยใช้กับโลกทั้งใบ... ตอนนี้อ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด

“เจ็บตรงไหน?” เขาถามเสียงต่ำ

ลูกพลับส่ายหน้าเบา ๆ หอบหายใจน้อย ๆ

“ไหวค่ะ…”

เมฆหันขวับไปทางพนักงานร้าน

“น้ำแข็งกับผ้าเย็น มาเดี๋ยวนี้”

“คะ...ค่ะ!”

จากนั้นเขาหันกลับมามองเธอ

“ทำไมไม่ร้อง?” เขาถามอีก

ลูกพลับเงยหน้าขึ้นสบตาเขา

“ร้องไป...มันช่วยอะไรเหรอคะ?”

เธอยิ้มบาง ๆ เจือเลือดที่มุมปาก “ไม่มีเวลาให้มาเสียใจร้องไห้หรอกค่ะ”

เมฆเงียบไป ก่อนพูดเบา ๆ ชัดถ้อยชัดคำ

“จำคำนี้ไว้นะลูกพลับ”

“ตั้งแต่วินาทีนี้ไป...เธอไม่ได้อยู่คนเดียวอีกแล้ว”

หลังเหตุการณ์ในร้านสงบลง

ลูกพลับไม่พูดอะไรสักคำ เธอลุกขึ้นเงียบ ๆ แม้จะรู้สึกเจ็บจี๊ดที่ขมับและมุมปาก

ไม่มีคำกล่าวขอบคุณ

ไม่มีคำอธิบาย

เธอเพียงแค่เดินเลี่ยงหลังร้าน

ไปยังห้องเปลี่ยนเสื้อผ้าอย่างเงียบงัน

…

ทุกย่างก้าวของเธอในตอนนั้น

หนักขึ้นเหมือนแบกก้อนหินเอาไว้ในอก

แม้ไม่มีใครเอ่ยไล่

แต่เธอรู้ดี — ว่าต่อให้ไม่ถูก "ไล่ออกทันที" วันพรุ่งนี้ก็คงไม่มีชื่อเธอในตารางงานอีกต่อไป

มันไม่ใช่เพราะเธอผิด

แต่เพราะเธอเป็นแค่เด็กเสิร์ฟธรรมดา — ที่ไม่ควร “สร้างเรื่อง” กับลูกค้าระดับวีไอพี

…

เธอถอดยูนิฟอร์มของร้านออกอย่างระวัง

เปลี่ยนกลับเป็นเสื้อยืดธรรมดากับยีนส์ขาสามส่วน

แล้วหยิบกระเป๋าผ้าของตัวเองขึ้นพาดไหล่

ก่อนจะเดินออกจากหลังร้าน — ไม่มองใคร ไม่พูดอะไร

...

ฝนตกปรอย ๆ ตอนที่เธอเดินออกมา

เธอไม่มีร่ม มีเพียงผ้าขนหนูผืนเล็กในกระเป๋าที่เอาขึ้นมาคลุมหัวไว้

ถนนในยามค่ำแสงไฟส่องแฉลบผิวถนนเปียกน้ำ

เสียงฝนกระทบพื้นเหมือนคอยกลบเสียงสะอื้นที่เริ่มหลุดออกมาโดยไม่รู้ตัว

ลูกพลับเดินเรื่อย ๆ

พยายามก้มหน้าให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ เพื่อไม่ให้ใครเห็นน้ำตา

แต่สุดท้าย...

ก็ห้ามไม่ไหว

หยดน้ำตาไหลลงมาพร้อมเม็ดฝน

เธอกัดริมฝีปากแน่น ฝืนกลืนเสียงสะอื้นไว้ในอก

“เราต้องไม่ร้อง...”

“แค่นี้เอง เคยแย่กว่านี้มาก็ผ่านมาแล้ว…”

แต่มันก็ไม่ช่วยอะไรเลย

หัวใจมันเหนื่อยเกินไป เหมือนทุกอย่างถาโถมเกินรับไหว

อีกด้านฝั่งถนน – ภายในรถยนต์สีดำ

พี่คิงขับรถเบา ๆ ตามเธอมาเงียบ ๆ ไฟหน้ารถส่องต่ำเพื่อไม่ให้สะดุดตา

ส่วนเมฆนั่งนิ่งอยู่เบาะหลัง มองออกไปทางหน้าต่างฝั่งเดียวกับที่ลูกพลับเดิน

เขาเห็นเธอเปียกปอน

เห็นผ้าขนหนูเล็ก ๆ ที่แทบไม่ช่วยอะไร

เห็นเธอก้มหน้า... แต่กลับสังเกตได้ชัด — ว่าเธอกำลังร้องไห้

เขานิ่งงัน

ไม่มีคำพูด ไม่มีคำสั่งใด ๆ ออกจากปาก

แค่เพียงกำหมัดแน่น... และสายตาคม ๆ ที่เคยเย็นชา

กลับสั่นเล็กน้อยราวกับอารมณ์กำลังขัดแย้งกันภายใน

พี่คิงเหลือบตามองกระจกมองหลัง แล้วถามเบา ๆ

“จะให้ผมจอดรับมั้ยครับ?”

เมฆไม่ตอบในทันที

ก่อนจะพูดเสียงเบา… ช้า และเรียบนิ่งกว่าปกติ

“ไม่ต้อง...”