บทที่ 1 พบกันครั้งแรก

ย้อนกลับไปเมื่อหนึ่งเดือนก่อน

ณ คลับหรูย่านใจกลางเมือง

น้ำฟ้าในชุดเดรสสั้นพอดีตัวกำลังนั่งปั้นหน้ายิ้มหวานทำหน้าที่เป็นพีอาร์ดูแลลูกค้า บริการชงเหล้าให้กับแขกคนสำคัญที่มาคุยงานในห้องวีไอพี

มือบางยกขวดวิสกี้เติมลงแก้วให้แขกตรงหน้า ท่าทางคล่องแคล่วจนดูเหมือนว่าคุ้นเคยกับงานนี้ดี ทั้งที่ความจริงแล้วเธอเพิ่งมาทำงานที่นี่ได้แค่สองเดือนเท่านั้น

รอยยิ้มหวานที่ประดับอยู่บนใบหน้า เสียงหัวเราะที่เปล่งออกมา ทุกประโยคที่ต้องพูดด้วยความสดใส มันคือการแสดงซึ่งเธอจำเป็นต้องเล่นให้สมบทบาท แม้จะต้องฝืนทนแค่ไหนก็ตาม

เพราะฐานะทางบ้านเริ่มสั่นคลอนนับตั้งแต่วันที่ครอบครัวสูญเสียบุคคลอันเป็นที่รัก พี่ชายซึ่งเป็นเสาหลักของบ้านเสียชีวิตกะทันหัน

ขณะเดียวกันพ่อของเธอก็มาป่วยด้วยอาการเส้นเลือดในสมองแตก สาเหตุอาจเพราะทำใจยอมรับกับการจากไปของลูกชายไม่ได้ และสุดท้ายก็นอนนิ่งไม่ได้สติกลายเป็นเจ้าชายนิทรามาสามเดือนแล้ว

เมื่อขาดเสาหลักไปถึงสองคน ครอบครัวที่เคยยืนหยัดอย่างมั่นคงเริ่มไม่มีทางออก มิหนำซ้ำผู้เป็นแม่ยังต้องลาออกจากงานประจำ มาทำหน้าที่เป็นแม่บ้านคอยดูแลสามีที่นอนป่วย สุดท้ายน้ำฟ้าเลยต้องพักการเรียนเพื่อเป็นเสาหลักให้ครอบครัวแทน

เพราะเป็นคนหน้าตาดี งานส่วนใหญ่จึงเป็นงานที่ใช้ความสวยเป็นจุดขาย ช่วงเช้าเป็นพริตตี้ตามงานมอเตอร์โชว์ กลางคืนทำงานเป็นพีอาร์ในคลับ

แม้งานกลางคืนจะเสี่ยงและอันตราย แต่เมื่อเทียบกับผลตอบแทนที่ได้รับมันก็ถือว่าคุ้มค่าอยู่ไม่น้อย

เวลาผ่านไปลูกค้ากำลังเมาได้ที่ มีผู้ชายคนหนึ่งคะยั้นคะยอให้เธอดื่มเหล้า หญิงสาวพยายามปฏิเสธทว่าพอเห็นแบงก์สีเทาหลายใบที่อีกฝ่ายยื่นมาล่อใจมันก็ทำให้ลังเล พอถูกรบเร้ามาก ๆ เข้าก็ยากจะปฏิเสธ

หญิงสาวยกเหล้าแก้วนั้นขึ้นมากระดกดื่มอย่างไม่ค่อยเต็มใจนัก ความร้อนจากเหล้ากระจายวาบในร่างกายแทบจะทันทีทันใด

“ดีมากคนสวย แบบนี้ค่อยน่ารักหน่อย”

เสียงหัวเราะอย่างพอใจของชายวัยกลางคนที่นั่งข้าง ๆ ดังขึ้น พร้อมฝ่ามือหยาบกร้านวางทาบลงบนหลังของมือเธออย่างจงใจ

หญิงสาวรีบชักมือหนี ก่อนจะส่งยิ้มฝืด ๆ ให้

“อีกแก้วนะจ๊ะ รอบนี้พี่ให้หมดหน้าตักเลย”

เสียงหัวเราะอย่างชอบใจดังขึ้นจากผู้ชายคนเดิม เขาขยิบตาส่งสัญญาณให้เด็กเสิร์ฟเติมเหล้าในแก้วของเธออีกครั้ง ก่อนจะวางปึกธนบัตรลงบนโต๊ะ

“แก้วนี้แลกกับทั้งหมดนี่เลย”

เขาเอ่ยพลางยิ้มเจ้าเล่ห์ สายตาเต็มไปด้วยแววหื่นกาม

น้ำฟ้ามองปึกเงินที่วางอยู่ตรงหน้าอย่างชั่งใจ มือที่ถือแก้วเหล้าไว้เริ่มสั่นเล็กน้อย

‘อีกแค่แก้วเดียวเอง เธอต้องทำได้สิน้ำฟ้า’

หญิงสาวสูดหายใจเฮือกหนึ่ง ก่อนจะยกแก้วขึ้นแนบริมฝีปาก กลิ่นแอลกอฮอล์ตีขึ้นแสบจมูก แต่สุดท้ายเธอก็กระดกมันจนหมด

เสียงเฮดังขึ้นพร้อมกับเสียงหัวเราะหยาบโลนของคนที่นั่งอยู่รอบโต๊ะ ทำให้ร่างเล็กรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นของเล่นก็ไม่ปาน

ผ่านไปเพียงไม่นานร่างกายของน้ำฟ้าก็เริ่มรู้สึกผิดปกติ ดวงตาหนักอึ้งราวกับมีบางอย่างถ่วงให้มันค่อย ๆ ปิดลง หัวสมองว่างเปล่าราวกับไม่อยากรับรู้อะไรต่อจากนี้ ก่อนที่แข้งขาจะเริ่มมีอาการอ่อนแรงจนแทบขยับไม่ได้

‘แบบนี้คืออาการของคนถูกวางยารึเปล่านะ’

‘แย่แล้ว’

ร่างเล็กลุกจากโซฟาแล้วเดินโซซัดโซเซไปทางประตู โดยมีผู้ชายคนนั้นเดินตามออกมาติด ๆ

เขาเข้ามาประชิดตัว ก่อนจะกำข้อมือเธอแน่น ดวงตาฉ่ำเยิ้มจากฤทธิ์แอลกอฮอล์จ้องมองหน้าอกเธออย่างหื่นกาม

“ไปดื่มต่อที่ห้องพี่ดีกว่านะจ๊ะ”

“ปล่อยหนูนะ”

ใบหน้าหวานสะบัดไปมาเรียกสติตัวเองให้กลับคืนพลางปฏิเสธคำชักชวนของคนเมา  ทว่าเรี่ยวแรงของคนถูกวางยาไหนเลยจะสู้แรงผู้ชายได้

“ไปเถอะน่า”

“หนูไม่ไป ปล่อยหนูนะ”

ขณะทั้งสองกำลังยื้อยุดกันอยู่หน้าห้องวีไอพีของคลับ ก็มีกลุ่มชายชุดดำเดินผ่านมาพอดี

ชายหนุ่มที่เดินนำหน้าดูโดดเด่นเหนือใครในกลุ่ม ผมสีดำตัดกับผิวขาวจัดอย่างชัดเจน นัยน์ตาสีเข้มดูดุดันอย่างน่าเกรงขาม ทั้งที่ดูอายุยังน้อย แต่ร่างสูงกลับเปล่งประกายไปด้วยอำนาจจนทุกคนที่อยู่รอบข้างต้องยำเกรง

“ช่วยด้วย!”

เสียงหญิงสาวที่แว่วเข้ามาในหูท่ามกลางเสียงเพลงจากคลับหรูดึงดูดให้เขาหันไปมอง

ทันทีที่น้ำฟ้าเห็นชายหนุ่ม คนที่แทบจะทรงตัวไม่อยู่ก็เบิกตากว้างอย่างมีความหวัง

เธอรวบรวมเรี่ยวแรงทั้งหมดพาตัวเองพุ่งเข้าไปหาชายหนุ่มในชุดสูทหรูหราราวกับนักวิ่งที่กำลังคว้าเส้นชัย

“ช่วยหนูด้วยค่ะ”

นัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มทอดมองร่างเล็กที่วิ่งเข้ามาหาเขาอย่างไม่คิดชีวิตด้วยแววเรียบนิ่ง ก่อนจะเหลือบมองผู้ชายวัยกลางคนท่าทางเมามายที่กำลังมีอาการลนลาน

“กูเป็นผัวมัน วันนี้มันหนีมาเที่ยวกับชู้กูเลยมาตามมันกลับบ้าน กูว่าพวกมึงอย่ามายุ่งเรื่องผัวเมียจะดีกว่า”

อคิราห์หันกลับมามองคนในอ้อมแขนอีกครั้ง ร่างเล็กสั่นเทาน้ำตาไหลคลอเบ้าไม่หยุด

“เธอเป็นเมียมันเหรอ”

เขาเอ่ยถามเสียงเรียบสีหน้าไม่แสดงอารมณ์ใด ๆ ออกมา

น้ำฟ้าส่ายหน้ารัว ๆ แม้สติจะเลือนรางแต่เธอก็รู้สึกได้ว่าคนตรงหน้าคือความปลอดภัยเดียวที่เธอมีในเวลานี้

“ไม่ใช่ค่ะ หนูไม่รู้จักเขา”

เสียงสั่นเครือเปล่งออกมา นัยน์ตาสวยสั่นระริก เขาเชื่อเธอแบบสนิทใจโดยไม่ต้องมีเหตุผลรองรับ

เมื่อหญิงสาวพูดจบชายหนุ่มก็หันไปสั่งลูกน้องเสียงเย็น

“ลากมันออกไป”

ชายชุดดำสองคนก้าวออกมาจากแถวอย่างไม่ลังเล จากนั้นก็เข้าไปประชิดตัวคนเมา คนหนึ่งจับแขนอีกคนรวบไหล่

เสียงร้องโวยวายของชายวัยกลางคนดังขึ้นทันทีที่ถูกลากออกไปจากบริเวณนั้น

“เฮ้ย! ปล่อยกูนะเว้ย! พวกมึงเป็นใครวะ มาจับกูไว้ทำไม”     

“เจ้านายกู คือคนที่มึงไม่ควรยุ่งด้วย จำเอาไว้”

ลูกน้องคนหนึ่งเอ่ยเสียงแข็งพลางผลักอีกฝ่ายให้พ้นจากทางเดินของเจ้านาย

อคิราห์ไม่แม้แต่จะเหลียวไปสนใจ เขายังคงก้มมองหญิงสาวในอ้อมแขนแกร่งอย่างไม่ละสายตา คนตรงหน้าดูหวานละมุน ใบหน้าอ่อนเยาว์ราวกับเด็กมัธยม แต่ทำไมถึงมาทำงานในคลับได้

ขณะชายหนุ่มกำลังเพ่งพิจารณา จู่ ๆ ร่างเล็กก็ทรุดฮวบลงกับพื้นราวกับแข้งขาอ่อนแรง วงแขนแข็งแกร่งจึงรีบประคองเธอเอาไว้

“อาการแบบนี้น่าจะถูกวางยานะครับ”

เสียงผู้ช่วยคนสนิทเอ่ยขึ้นจากทางด้านหลัง ชายหนุ่มสำรวจใบหน้าสวยของคนในอ้อมแขนอย่างละเอียดอีกครั้งจากนั้นก็พูดขึ้น

“ฉันจะกลับ รีบให้คนไปเตรียมรถ”

“ครับ”