เกริ่นนำ

กลิ่นควันบุหรี่เจือปนกับกลิ่นน้ำหอมราคาแพงลอยคลุ้งไปทั่วห้องทำงานขนาดใหญ่ที่ถูกตกแต่งอย่างหรูหรา

โต๊ะไม้สีดำสนิทตั้งตระหง่านอยู่กลางห้อง ข้างหลังโต๊ะคือเก้าอี้หนังทรงสูงซึ่งมีชายหนุ่มคนหนึ่งกำลังนั่งไขว่ห้างด้วยท่าทางผ่อนคลาย ทว่านัยน์ตาสีน้ำตาลนั้นกลับแฝงไปด้วยอำนาจมหาศาล

‘อคิราห์’ ชายหนุ่มวัยสามสิบห้าปี เจ้าของรูปร่างสูงโปร่งเกือบแตะหนึ่งร้อยเก้าสิบเซนติเมตร ผิวขาวสว่างส่งให้เส้นผมสีดำเข้มดูโดดเด่น สีหน้าเคร่งขรึมบ่งบอกชัดเจนว่าเขาไม่ใช่คนที่ใครจะมาล้อเล่นด้วยได้

ด้านซ้ายมือของเขาคือ ‘อำพล’ ผู้ช่วยคนสนิทที่คอยทำหน้าที่เป็นสมองในทุกภารกิจ ส่วนด้านขวามือคือ ‘เอริกส์’ บอดี้การ์ดร่างใหญ่อดีตทหารรับจ้าง

รอบห้องมีชายชุดดำยืนเรียงเป็นแถวนับได้เกินสิบคน ทุกคนต่างยืนก้มหน้าคางชิดอกสงบนิ่งราวกับร่างไร้วิญญาณ

ตรงกลางห้องมีชายคนหนึ่งกำลังนั่งคุกเข่า ลมหายใจรวยรินราวกับชีวิตใกล้ดับสูญ มือทั้งสองข้างถูกมัดด้วยเคเบิลไทร์ ใบหน้าบวมปูดจนไม่เหลือเค้าโครงเดิมให้เห็น

อคิราห์ปรายตามองคนที่นั่งคุกเข่าอยู่เบื้องหน้าก่อนจะเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ พ่นควันบุหรี่ออกมาอย่างใจเย็น

“กูไม่ได้อยากให้มันจบแบบนี้หรอกนะ”

น้ำเสียงราบเรียบแต่บาดคมราวกับมีดเฉือนเข้าไปในเนื้อ นัยน์ตาเข้มเพ่งมองคนตรงหน้าราวกับเสือร้ายที่เล็งเหยื่อ

“ผะ...ผม...ผมขอโทษครับ ผมไม่ได้ตั้งใจจะหักหลังเจ้านายจริง ๆ นะครับ แต่ถ้าผมไม่ทำพวกมันขู่จะฆ่าลูกกับเมียผม ผมไม่มีทางเลือกจริง ๆ”

คนถูกมัดพูดแก้ตัวพลางเบิกตากว้าง ตะลีตะลานคลานเข่าเข้ามาใกล้ ชายชุดดำรีบกันเขาออกไป

อคิราห์หันไปพยักหน้ากับผู้ช่วย อำพลขยับเข้าใกล้คนถูกมัด จากนั้นก็โยนเอกสารบางอย่างลงตรงหน้า

“ไม่ได้ตั้งใจอย่างนั้นเหรอ งั้นช่วยอธิบายให้ฟังหน่อยว่าเงินห้าล้านที่โอนเข้าบัญชีมึงมันมาจากไหน”

คนคุกเข่าเริ่มสะอื้นไห้ ในขณะที่อคิราห์ยังไม่ขยับแม้แต่น้อย เขายังคงนั่งนิ่งเหมือนราชสีห์ที่มองเหยื่ออย่างหมดความสนใจ เพราะรู้ว่ายังไงเหยื่อตัวนี้ก็คงไม่รอดจากเงื้อมมือของเขา

“ผมขอโทษครับ ผมไม่ได้ตั้งใจจริง ๆ”

“แค่คำขอโทษ มึงคิดว่ากูจะยอมจบง่าย ๆ งั้นเหรอ”

“ขอโอกาสให้ผมได้แก้ตัวอีกครั้งนะครับ จะให้ผมทำอะไรก็ได้ ผมยอมทั้งนั้น”

“ทำไมกูต้องให้โอกาสคนทรยศอย่างมึงด้วย”

เสียงสะอื้นปนหอบหายใจหนักดังสะท้อนอยู่ในห้องใหญ่ อคิราห์ไม่แม้แต่จะปรายตาอีกครั้ง เขายกบุหรี่มวนใหม่ขึ้นมาแนบริมฝีปาก แสงสีแดงวูบขึ้นจากไฟแช็กที่ยื่นเข้ามาโดยคนที่ยืนอยู่ด้านข้าง

ชายหนุ่มสูบควันเข้าเต็มปอดแล้วปล่อยให้มันพวยพุ่งออกจากปากอย่างเนิบช้า แววตาของเขายังคงเรียบนิ่ง ไม่สะทกสะท้านต่อสิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้า ก่อนร่างสูงจะลุกขึ้นแล้วเดินเข้าไปหาคนที่ยังนั่งคุกเข่า ปลายรองเท้าหนังขัดเงาเขี่ยคางคนก้มหน้าให้เงยขึ้น

“ช่วยไม่ได้ มึงเสือกทรยศกูเอง”

นิ้วเรียวยาวยกขึ้นเป็นสัญญาณสั้น ๆ โดยไม่ต้องใช้คำพูด

ชายชุดดำพยักหน้าอย่างรู้หน้าที่ รีบลากคนคุกเข่าออกไปจากห้องนั้น ก่อนเสียงปืนจะดังก้องขึ้นสามนัด

ปัง! ปัง! ปัง!

แล้วความเงียบก็กลับคืนมาอีกครั้ง

ตั้งแต่วันที่เขาก้าวขึ้นมาอยู่ในตำแหน่งว่าที่ผู้นำ แทนอดีตผู้นำอย่างผู้เป็นพ่อที่เพิ่งจะเสียชีวิตไปได้ไม่นาน ในหัวสมองก็ไม่มีพื้นที่สำหรับความลังเลหรือความเมตตาสำหรับพวกทรยศอีกต่อไป

โลกของธุรกิจที่มีแต่การแก่งแย่งชิงดี ไม่มีทางเดินสำหรับคนอ่อนแอ ทุกการตัดสินใจจึงต้องเด็ดขาด ไม่เว้นแม้กระทั่งการตัดสินชีวิตของใครสักคน

การให้อภัยเป็นสิ่งสวยงามก็จริง แต่ไม่ใช่สำหรับเขา เพราะในโลกใบนี้คนที่ใจอ่อนมักจะตายก่อนเสมอ

เสียงถอนหายใจดังขึ้นแผ่วเบาหลังจากแผ่นหลังกว้างสัมผัสกับพนักพิงเก้าอี้ เขายกมือกุมศีรษะ ปลายนิ้วบีบขมับแน่นหวังให้ความเครียดจางหาย เปลือกตาค่อย ๆ ปิดลงอย่างคนเหนื่อยล้า

“ผมว่าเจ้านายกลับไปพักผ่อนก่อนดีไหมครับ เดี๋ยวผมจะโทรบอกคุณน้ำฟ้าให้เตรียมน้ำอุ่นไว้รอ”

เสียงทุ้มต่ำของผู้ช่วยคนสนิทเอ่ยอย่างรู้ใจ

ทันทีที่ได้ยินชื่อหญิงสาว เปลือกตาคู่หนาก็เบิกขึ้นอย่างฉับพลัน ก่อนชายหนุ่มจะหยัดกายลุกขึ้นยืนเต็มความสูง

เขามุ่งหน้าไปยังประตูทางออก ก่อนจะเอ่ยอย่างรู้ทันเมื่อเห็นว่าบอดี้การ์ดร่างใหญ่ตั้งท่าจะเดินตามมา

“ไม่ต้องตาม”

“ครับ”

เอริกส์ก้มหน้าน้อมรับอย่างทันควัน ก้าวถอยหลังกลับไปยืนจุดเดิม

อำพลมองหน้าเพื่อนร่วมงานแล้วหัวเราะเย้ยหยัน แววตาฉายแววรู้ทันจนไม่ต้องเอ่ยอะไรออกมาให้เปลืองคำพูด

ผู้ช่วยคนสนิทรู้ดีว่าในยามที่เจ้านายจะกลับไปหาน้ำฟ้า เขาไม่เคยต้องการคนติดตาม ไม่ต้องการให้ใครเข้าไปยุ่ง ไม่ต้องการแม้แต่เงาของลูกน้องเดินตามหลัง เพราะทุกครั้งที่เขาเลือกกลับไปหาหญิงสาว นั่นคือพื้นที่ส่วนตัวของเขา

พื้นที่ที่แม้แต่คนอย่างอำพลผู้ซึ่งรู้ความลับมากมายในอาณาจักรวราฤทธิ์ ยังไม่กล้าเข้าไปก้าวก่ายถ้าไม่ได้รับคำสั่ง

ผู้ช่วยหนุ่มยิ้มน้อย ๆ อย่างเข้าใจดีว่าในเส้นทางธุรกิจที่เต็มไปด้วยศัตรูและการทรยศหักหลัง น้ำฟ้าคือสิ่งเดียวที่สามารถดึงปีศาจอคิราห์ให้กลับมาเป็นคนได้

..

..

ภายในเพนต์เฮาส์หรูบนชั้นสูงสุดของคอนโดติดแม่น้ำเจ้าพระยาถูกตกแต่งอย่างมีรสนิยม โทนสีดำพาดทองสะท้อนตัวตนเจ้าของห้องอย่างชัดเจน  

ผนังกระจกบานใหญ่ทำให้เห็นวิวกรุงเทพฯ ยามค่ำคืนได้อย่างกว้างไกล แสงไฟนับหมื่นกะพริบระยิบระยับราวกับดวงดาวที่ร่วงลงมาเกลื่อนพื้นโลก

กลิ่นอ่อน ๆ จากเทียนหอมที่จุดไว้ตรงมุมห้องช่วยขับให้บรรยากาศดูอบอุ่นและผ่อนคลาย

ร่างเล็กในชุดนอนสีขาวสะอาดนั่งอยู่บนโซฟารับแขก เนื้อผ้าบางเบาเผยให้เห็นเรือนร่างระหง เส้นผมยาวสลวยถูกรวบไว้ด้านข้างอย่างหลวม ๆ เพิ่มเสน่ห์เย้ายวนนิด ๆ

ริมฝีปากบางแต้มสีระเรื่อ ดวงตาคู่สวยทอดมองไปทางประตูราวกับรอคอยใครบางคน

‘เจ้านายกำลังกลับ คุณน้ำฟ้าช่วยเตรียมน้ำอุ่นไว้ด้วยนะครับ’

คำพูดของอำพลปลุกให้เธอต้องลืมตาฝ่าความง่วง ลุกมาจัดเตรียมน้ำอุ่นไว้ให้เจ้าของห้อง ทั้งที่ตอนนี้มันควรเป็นเวลาพักผ่อนมากกว่า

แม้จะยังรู้สึกง่วงนอนแต่ ‘น้ำฟ้า’ ก็ปฏิบัติตามคำไหว้วานโดยไม่อิดออด เพื่อเขาแล้วไม่ว่าจะต้องลำบากแค่ไหน คนอย่างเธอก็พร้อมทำให้ด้วยความเต็มใจ

ความสัมพันธ์ระหว่างน้ำฟ้ากับอคิราห์ไม่มีชื่อเรียกชัดเจน เธอมีสถานะเป็นเพียงผู้หญิงที่เขาเลี้ยงดูในฐานะเมียปลอม ๆ เท่านั้น ห้ามผูกพัน ห้ามรู้สึกเกินกว่าเจ้านายกับลูกจ้าง

แม้จะรู้อย่างนั้นแต่น้ำฟ้าก็อดที่จะหวั่นไหวไม่ได้

หากให้ย้อนไปยังจุดเริ่มต้นของความสัมพันธ์แสนซับซ้อนนี้ เรื่องราวทั้งหมดมันเกิดขึ้นเมื่อเดือนก่อน