บทที่ 11 แค่เมียปลอม ๆ

เพียงแค่เสียงหวานดังเข้ามาในสายเจ้าของโทรศัพท์ก็ถึงกับชะงักค้าง ดวงตาคมเบิกกว้างอย่างเลิ่กลั่ก หัวใจเต้นรัวราวกับกำลังจะหลุดออกมา

เขารีบคว้าโทรศัพท์มาปิดเสียง ก่อนจะลุกขึ้นแล้วเดินหนีออกไปนอกห้องเพื่ออยู่ห่างจากอนาวินให้มากที่สุด

ไม่รู้ว่าหญิงสาวมีธุระอะไร แต่จะให้ไอ้หมอมันได้ยินด้วยไม่ได้เด็ดขาด ไม่อย่างนั้นคงถูกมันแซวยับ

“เฮ้ย! จะรีบหนีทำไมวะ”

คนเป็นน้องตะโกนตามหลัง ก่อนจะหลุดเสียงหัวเราะออกมาดังลั่น

เมื่อเดินออกมาจากห้องได้ชายหนุ่มก็พ่นลมหายใจโล่งอก เขายกโทรศัพท์ขึ้นมาดู ก่อนจะเอาแนบหูแล้วเอ่ยเสียงเข้ม

“มีอะไร”

[คุณอำพลบอกหนูว่าคุณต้องการให้หนูย้ายเข้าไปอยู่กับคุณวันพรุ่งนี้เลย หนูก็เลยจะขอเลื่อนไปอีกสักสองสามวันได้ไหมคะ คือหนูยังไม่ได้เตรียมของแล้วก็ยังไม่ได้คุยกับแม่เลยค่ะ]

อคิราห์เงียบไปครู่หนึ่ง หัวคิ้วกระตุกขึ้นนิด ๆ ลูกจ้างไม่มีสิทธิ์มาต่อรอง

ทว่าตอนนี้เขาไม่คิดจะพูดอะไรให้มากความ หากอนาวินได้ยินเข้าจะเข้าใจว่าเขากำลังร้อนรนอยากให้เธอย้ายมาอยู่ด้วยเร็ว ๆ

“ได้ ฉันให้เวลาเธอจัดการเรื่องส่วนตัวสามวัน แต่หลังจากนี้ห้ามมาต่อรองอีก”

[รับทราบค่ะ ขอบคุณนะคะ]

เมื่อหญิงสาวพูดจบอคิราห์ก็เป็นฝ่ายกดตัดสาย เขาพ่นลมออกจากปากแล้วเปิดประตูเข้าไปในห้อง ตอนนี้ไอ้น้องชายจอมแสบกำลังนั่งหัวเราะเขาอยู่

“ว่าที่เมียโทรมาต้องตกใจเบอร์นี้เลย? ฮ่ะ ฮ่ะ ฮ่า”

“แค่เมียปลอม ๆ เว้ย! พูดให้มันถูกด้วย”

อนาวินยังหัวเราะคิกคักไม่หยุด แต่พอเห็นพี่ชายตวัดสายตาคมดุใส่ เจ้าตัวก็ยกมือขึ้นเหมือนยอมแพ้ทันที

“เออ ๆ ไม่กวนก็ได้วะ เดี๋ยวบ่ายกูมีผ่าตัดเคสใหญ่ ต้องรีบไปเตรียมตัวแล้ว ไปล่ะ”

พูดพลางลุกจากเก้าอี้ เดินไปจนเกือบจะถึงประตูอยู่แล้ว แต่ยังมีกะใจหันกลับมามองพี่ชายที่นั่งหน้าตึงอยู่หลังโต๊ะทำงานอีกครั้ง

รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ฉายชัดบนใบหน้าของหมอหนุ่ม ก่อนเขาจะเดินย้อนกลับมาแล้วยื่นมือไปแตะที่แก้มของอคิราห์เบา ๆ ทำเอาคนเป็นพี่ถึงกับสะดุ้งโหยง

“ไปก่อนนะคะ…คุณอคิราห์”

อนาวินจงใจลากเสียงหวาน ๆ เลียนแบบเสียงผู้หญิง ก่อนจะหัวเราะร่วนยียวน

คนเป็นพี่สะบัดหน้าหนีแทบจะทันทีทันใด อยากจะตวาดคนตรงหน้าแต่ยังไม่ทันได้อ้าปาก คนกวนประสาทก็เดินออกจากห้องไปเสียแล้ว ทิ้งให้เขานั่งกัดฟันแน่นพยายามระงับอารมณ์โมโหปนรำคาญอยู่คนเดียว

“กวนตีน”

..

..

..

หลังวางสายน้ำฟ้าก็เรียกรถให้ไปส่งที่บ้าน

เพราะต้องขายบ้านหลังเก่าเพื่อนำเงินมารักษาพ่อ ครอบครัวเลยต้องย้ายมาอยู่บ้านเช่าที่อยู่ในตรอกแคบ ๆ จนรถยนต์แทบขับสวนกันไม่ได้

ตัวบ้านด้านบนสร้างจากไม้ด้านล่างเป็นปูน หลังคาสังกะสีมีรอยสนิมกินเป็นดวง ๆ เวลาฝนตกจะได้ยินเสียงน้ำกระทบดังเปาะแปะไม่ขาดสาย

หน้าบ้านมีรั้วเหล็กต่ำ ๆ เพียงเอาไว้กั้นเขต สนามหญ้าเล็ก ๆ แทบไม่มีพื้นที่ว่างเพราะถูกใช้วางกระถางต้นไม้ที่แม่ของเธอปลูกไว้เพื่อเพิ่มความสดชื่น

ร่างเล็กหยุดยืนหน้ารั้ว เธอสูดหายใจลึกก่อนจะออกแรงผลักประตูรั้วเข้าไป

ตอนนี้เธอยังคิดไม่ออกเลยว่าจะบอกกับผู้เป็นแม่เรื่องงานใหม่อย่างไร

‘เอาไว้พรุ่งนี้ค่อยคิดละกัน ยังเหลือเวลาอีกตั้งสามวันนี่นา’

เสียงเปิดประตูดังเอี๊ยดพร้อมกับร่างเล็กที่ก้าวเข้ามาในบ้าน กลิ่นกับข้าวหอม ๆ โชยมาแตะจมูกแทบจะทันที ก่อนจะมีเสียงแม่ดังมาจากทางห้องครัว

“กลับมาแล้วเหรอลูก เมื่อคืนค้างกับเพื่อนอีกแล้วล่ะสิ”

น้ำฟ้ายกยิ้มบาง ๆ แล้วตอบกลับเสียงแผ่ว

“ใช่จ้ะแม่”

จะให้ผู้เป็นแม่รู้ไม่ได้เด็ดขาดว่าเมื่อคืนเธอไปนอนค้างอ้างแรมบ้านผู้ชาย ครั้งก่อนที่ถูกวางยาเธอก็ต้องโกหกว่าค้างห้องเพื่อน

เมื่อวางกระเป๋าลงบนโต๊ะ หญิงสาวก็เดินตรงดิ่งเข้าไปในห้องเล็ก ๆ ที่ตลบอบอวลไปด้วยกลิ่นยา

เตียงไม้ที่วางอยู่กลางห้องมีร่างของชายอายุห้าสิบกว่า ๆ ซึ่งนอนนิ่งมาสามเดือนแล้ว

หญิงสาวทรุดนั่งข้างเตียง มือบางแตะลงบนแขนแห้งกร้านของผู้เป็นพ่อ

“ฟ้ากลับมาแล้วนะจ๊ะพ่อ วันนี้เป็นยังไงบ้างจ๊ะ ดื้อกับแม่รึเปล่า”

แม้รู้ดีว่าจะไม่ได้ยินคำพูดใด ๆ ตอบกลับมา แต่น้ำฟ้าก็ยังอยากพูดทักทายเช่นนี้ทุกครั้ง เธออยากให้พ่อได้ยินเสียงเธอเผื่อว่าท่านจะฟื้นขึ้นมาในสักวัน

คนที่ยืนแอบมองอยู่ตรงประตูเผยรอยยิ้มอ่อนโยน ดวงตาที่เต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าแฝงความตื้นตันใจอย่างเห็นได้ชัด

คนเป็นแม่รู้ดีว่าลูกสาวของเธอเป็นเด็กดีและรักครอบครัวมาก บางครั้งที่เห็นน้ำฟ้าทำงานกลับมาเหนื่อย ๆ มันก็ทำให้อดคิดไม่ได้ว่า หากไม่เกิดเรื่องกับลูกชายคนโต ผู้เป็นสามีคงไม่ต้องมานอนป่วยติดเตียงอยู่แบบนี้ และลูกสาวก็คงได้เรียนหนังสืออย่างที่เธอใฝ่ฝัน

เมื่อคิดขึ้นมาพลันน้ำตาก็เอ่อคลอล้นเบ้า คนเป็นแม่ใช้หลังมือปาดเช็ดใต้ตาเบา ๆ จะให้ลูกสาวเห็นถึงความอ่อนแอไม่ได้เด็ดขาด

เธอสูดหายใจลึกก่อนจะเดินเข้าไปโอบไหล่ลูกสาว

“กลับมาเหนื่อย ๆ ขึ้นไปอาบน้ำเถอะลูก จะได้ลงมากินข้าว”

“จ้ะแม่”

น้ำฟ้าหันมาส่งยิ้ม ก่อนจะลุกขึ้นแล้วเดินออกจากห้องนั้น

ก่อนขึ้นบันไดเธอไม่ลืมหันไปส่งยิ้มให้กับรูปถ่ายของ ‘นที’ พี่ชายของเธอ ซึ่งวางอยู่บนตู้ไม้เก่า ๆ ที่ตั้งอยู่ข้างบันได

“พี่นที ฟ้ากลับมาแล้วนะ วันนี้ฟ้ามีเรื่องอยากเล่าให้พี่นทีฟังตั้งเยอะแน่ะ แต่ตอนนี้ฟ้าเหนื่อยมากเลย ขอขึ้นไปอาบน้ำก่อนนะ”

พูดจบเธอก็ส่งยิ้มปิดท้าย จากนั้นก็ก้าวขึ้นบันไดมุ่งหน้าไปทางห้องนอนเล็ก ๆ ที่อยู่ด้านหน้าตัวบ้าน

ประตูไม้บานเก่าถูกผลักเข้าไปเกิดเสียงเอี๊ยดเบา ๆ ร่างเล็กทิ้งกายลงบนเตียงนอนขนาดสามฟุตอย่างคนหมดแรง เปลือกตาคู่สวยค่อย ๆ ปิดลงทีละนิดเพื่อพักสายตาครู่หนึ่ง ก่อนจะลืมขึ้นมาอีกครั้ง นัยน์ตาเหม่อมองขึ้นไปบนฝ้าขณะหัวสมองกำลังคิดถึงสัญญาจ้างงานที่เพิ่งลงนามไป

‘ผู้ว่าจ้างจะไม่ล่วงเกินหรือแตะต้องผู้รับจ้างในขณะที่หนังสือสัญญาฉบับนี้ยังมีผล’

“ความจริง คุณอคิราห์ก็ไม่ได้น่ากลัวอย่างที่คนเขาพูดสักหน่อย”

เวลาต่อมา

บนโต๊ะไม้เล็ก ๆ ที่มีรอยขีดข่วนตามกาลเวลา มีกับข้าวเรียบง่ายวางอยู่สองสามอย่าง กลิ่นหอมของมันลอยอบอวลไปทั่วห้องเล็ก แม่กับน้ำฟ้านั่งกินข้าวเงียบ ๆ กันสองคน มีแค่เสียงช้อนกระทบจานดังแผ่วเบาเป็นจังหวะ

คนเป็นแม่มองหน้าลูกสาวด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความกังวล ก่อนจะวางช้อนลงแล้วเอ่ยขึ้น

“แม่บอกตรง ๆ เลยนะ ตั้งแต่ฟ้าไปทำงานที่คลับแม่รู้สึกไม่ค่อยสบายใจเลย ทำแต่งานพริตตี้อย่างเดียวไม่ได้เหรอลูก”

น้ำฟ้าชะงักไปนิด ก่อนจะยกยิ้มเล็กน้อย ตอนแรกกะจะพูดเรื่องงานกับแม่พรุ่งนี้ แต่ไหน ๆ แม่ก็พูดเรื่องนี้ขึ้นมาแล้ว เธอพูดวันนี้เลยละกัน

“แม่จ๋า ฟ้าได้งานใหม่แล้วนะจ๊ะ มีคนจ้างฟ้าให้ไปทำงานเป็นแม่บ้านอยู่ที่เพนต์เฮาส์ เงินดีกว่าที่คลับอีก”

เธอเลือกที่จะโกหกเพราะไม่อยากให้แม่เป็นกังวล

“จริงเหรอ”

“จริงจ้ะ แต่ฟ้าต้องย้ายไปอยู่ที่นั่นด้วย ช่วงนี้ฟ้าคงไม่ค่อยมีเวลามาช่วยดูแลพ่อเหมือนเมื่อก่อนนะจ๊ะ”

คนเป็นแม่เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย สีหน้าประหลาดใจปนเป็นห่วง

“แล้วอย่างนี้ยังต้องทำงานที่คลับอยู่ไหมลูก”

น้ำฟ้าส่ายหน้าเบา ๆ แววตาแสดงออกถึงความลังเล ถ้าเธอลาออกจากงานในคลับ แล้วจู่ ๆ อคิราห์เปลี่ยนใจเลิกจ้างเธอขึ้นมา เธอต้องกลายเป็นคนตกงานน่ะสิ

“ฟ้ายังไม่แน่ใจเลยจ้ะ ช่วงนี้อาจต้องทำควบคู่กันไปก่อน”

คนฟังถอนหายใจยาว สายตาที่มองลูกเต็มไปด้วยความเป็นห่วง ก่อนมือเหี่ยวย่นจะยื่นไปกุมมือลูกสาว

“ยังไงฟ้าก็ต้องพักผ่อนบ้างนะลูก อย่าหักโหมมาก เดี๋ยวจะไม่สบายเอา”

ถ้อยคำของผู้เป็นแม่สร้างความอบอุ่นใจให้กับหญิงสาวมหาศาล เธอคลี่ยิ้มเล็กน้อยก่อนจะพยักหน้าแล้วเอ่ยตอบ

“จ้ะ แม่ไม่ต้องเป็นห่วงนะ”