บทที่ 10 ข้อตกลง

วันต่อมา

“นี่คือสัญญาว่าจ้างที่คุณอคิราห์ให้ผมเอามาให้คุณน้ำฟ้าครับ”

เสียงทุ้มของอำพลเอ่ยขึ้นอย่างสุภาพ

น้ำฟ้ากวาดตาไปรอบห้องหรูเพื่อมองหาคนบางคน ตั้งแต่ตื่นนอนเธอก็ไม่เห็นเจ้าของห้องแล้ว เห็นเพียงกระดาษโน้ตใบหนึ่งที่วางไว้ข้างเตียงเหมือนอย่างครั้งนั้น

‘ช่วงสาย ๆ จะมีคนเอาเอกสารมาให้เซ็น’

ไม่รู้ว่าเขาไปไหนตั้งแต่เช้า

หญิงสาวมองเอกสารตรงหน้าอยู่ครู่หนึ่ง เธอค่อย ๆ เอื้อมมือไปหยิบมันขึ้นมาอ่าน สายตากวาดมองตัวอักษรบนกระดาษด้วยใจที่เต้นรัว

“เจ้านายบอกว่าถ้าไม่เข้าใจหรือมีข้อสงสัยตรงไหนให้ถามได้เลยครับ”

“ค่ะ”

เธอพยักหน้าตอบรับ ก่อนจะเริ่มอ่านข้อตกลงในสัญญาทีละข้อ

ผู้รับจ้างตกลงจะแสดงบทบาทภรรยาของผู้ว่าจ้างในทุกกรณีที่จำเป็น

ผู้ว่าจ้างตกลงจะมอบค่าตอบแทนให้ผู้รับจ้างเป็นเงินเดือน เดือนละสามแสนบาทให้แก่ผู้รับจ้าง

ผู้รับจ้างต้องย้ายเข้ามาพักอาศัยกับผู้ว่าจ้างหลังเซ็นสัญญาทันที

บิดาของผู้รับจ้างจะได้รับการรักษาจากโรงพยาบาลในเครือวราฤทธิ์โดยไม่เสียค่าใช้จ่ายแม้แต่บาทเดียว

ผู้รับจ้างห้ามหวั่นไหว หรือมีความรู้สึกพิเศษกับผู้ว่าจ้างเด็ดขาด หากผู้ว่าจ้างพิสูจน์ได้ว่าผู้รับจ้างหวั่นไหวหรือรู้สึกกับผู้ว่าจ้าง สัญญาจะถูกยกเลิกทันที และผู้รับจ้างจะต้องคืนเงินทุกบาททุกสตางค์แก่ผู้ว่าจ้าง

6.ผู้ว่าจ้างจะไม่ล่วงเกินหรือแตะต้องผู้รับจ้างในขณะที่หนังสือสัญญาฉบับนี้ยังมีผล

7.เรื่องสัญญาจ้างงานฉบับนี้จะต้องเก็บเป็นความลับ ห้ามแพร่งพรายให้ผู้อื่นทราบเป็นอันขาด หากผู้ว่าจ้างสืบทราบได้ว่าผู้รับจ้างเอาเรื่องสัญญาจ้างงานนี้ไปบอกแก่บุคคลอื่น สัญญาจ้างงานจะถูกยกเลิกทันที และทางผู้รับจ้างจะต้องชดเชยค่าเสียหายให้แก่ผู้ว่าจ้าง

เมื่ออ่านจบน้ำฟ้าก็รู้สึกตื้นตันใจจนพูดไม่ออก ไม่คิดเลยว่านอกจากเงินเดือนสามแสน พ่อของเธอยังได้รับสิทธิ์รักษาฟรีกับโรงพยาบาลในเครือของวราฤทธิ์อีกด้วย

ยิ่งได้อ่านข้อหก น้ำฟ้ายิ่งรู้สึกเหมือนได้ยกภูเขาออกจากอกเลยทีเดียว

‘ที่แท้เขาก็ไม่ได้หมายถึงเรื่องนั้น ค่อยโล่งใจหน่อย’

เรียวปากบางคลี่ยิ้มด้วยความซาบซึ้ง ก่อนรอยยิ้มนั้นจะหุบลงอย่างฉับพลันเมื่ออ่านมาถึงหมายเหตุท้ายกระดาษ

‘หมายเหตุ : ผู้รับจ้างไม่มีสิทธิ์ขอยกเลิกสัญญาจ้างเอง ผู้ที่มีอำนาจยกเลิกสัญญาได้คือฝ่ายผู้ว่าจ้างเท่านั้น หากผู้รับจ้างต้องการยกเลิกสัญญากลางคัน ผู้รับจ้างต้องชดใช้ค่าเสียหายเป็นจำนวนเงินสิบเท่าของเงินเดือนที่ได้รับ’

ดวงตากลมโตที่เมื่อครู่ยังเปล่งประกายไปด้วยความตื้นตัน ค่อย ๆ แปรเปลี่ยนเป็นขุ่นมัว น้ำฟ้าขมวดคิ้วเข้าหากันแน่น

“สิบเท่า!”

เธออุทานขึ้นมาขณะอ่านตัวหนังสือบรรทัดนั้นอีกครั้ง สิบเท่าของสามแสนมันเท่ากับสามล้านเลยนะ

“คิดจะขูดเลือดขูดเนื้อกันรึไง”

เสียงบ่นพึมพำดังเล็ดลอดไรฟันแว่วไปถึงหูของอำพล

ผู้ช่วยหนุ่มอมยิ้มขำขันก่อนจะเอ่ยขึ้นอย่างสุภาพ

“ถ้าคุณน้ำฟ้ายังลังเลอยู่ อยากจะพิจารณาให้ละเอียดก่อนก็ได้นะครับ”

ได้ยินอย่างนั้นน้ำฟ้าก็รีบส่ายหน้าอย่างพัลวัน ดวงตาทั้งสองข้างที่ยังขุ่นมัวเพราะความไม่พอใจเมื่อครู่ แปรเปลี่ยนเป็นเด็ดเดี่ยวในเสี้ยววินาที

ไม่กล้าลังเลหรอก เกิดเขาเปลี่ยนใจขึ้นมาเธอได้เสียโอกาสกันพอดี

“ไม่ค่ะ ไม่ต้องพิจารณาอะไรแล้วค่ะ ให้เซ็นตรงไหนคะ”

“ตรงนี้ครับ”

อำพลเอ่ยพลางชี้นิ้วลงบนท้ายกระดาษซึ่งเป็นช่องว่างสำหรับให้ผู้รับจ้างเซ็นชื่อ พร้อมยื่นปากกาด้ามหนึ่งให้หญิงสาว

น้ำฟ้ารับปากกามาไว้ก่อนจะสูดลมหายใจเข้าปอดลึก ไม่รู้ทำไมหัวใจเต้นตึกตักไม่หาย

ปลายปากกาจรดลงบนแผ่นกระดาษ เพียงไม่นานชื่อของเธอก็ปรากฏตรงช่องผู้รับจ้าง เหลือแค่ลายเซ็นของผู้ว่าจ้างถึงจะถือว่าหนังสือสัญญานี้เป็นอันเสร็จสมบูรณ์

“เรียบร้อยค่ะ”

พูดจบหญิงสาวก็ยื่นแผ่นกระดาษคืนให้ผู้ช่วยหนุ่ม

อำพลเก็บเอกสารเข้าแฟ้มก่อนจะเงยหน้าพูดคุยกับคนตรงหน้า

“เดี๋ยวผมจะรีบเอาเอกสารนี้ไปให้เจ้านายเซ็น ถ้าไม่มีปัญหาอะไร เจ้านายน่าจะให้คุณน้ำฟ้าย้ายเข้ามาอยู่ที่นี่ภายในวันพรุ่งนี้เลย”

“พรุ่งนี้เลยเหรอคะ แต่ฟ้ายังไม่ได้เก็บของแล้วก็ยังไม่ได้บอกทางบ้านเลยค่ะ ฟ้าขอเวลาสักสองสามวันได้ไหมคะ”

“เรื่องนี้คุณน้ำฟ้าต้องคุยกับเจ้านายเองครับ”

“แล้วฟ้าจะติดต่อกับเขา...เอ่อ...คุณอคิราห์ได้ทางไหนคะ คือฟ้ายังไม่มีเบอร์เขาเลยค่ะ”

อำพลยกยิ้มบาง ๆ เหมือนจะเข้าใจความกังวลของเธอเป็นอย่างดี แต่ยังคงรักษาสีหน้าสุขุมเอาไว้

เขาหยิบบางอย่างออกมาจากกระเป๋าเสื้อสูทแล้วยื่นให้หญิงสาว

“อันนี้นามบัตรของเจ้านายครับ”

น้ำฟ้ารับนามบัตรมาอ่าน

อำพลที่เห็นว่าไม่มีอะไรแล้วจึงขอตัวกลับ

“ไม่มีอะไรแล้วผมขอตัวก่อนนะครับ”

สิ้นประโยคผู้ช่วยหนุ่มก็เดินจากไป

เสียงปิดประตูดังขึ้นน้ำฟ้าจึงถอนหายใจด้วยความโล่งอก พอมานึก ๆ ดูแล้วก็เริ่มรู้สึกคิดหนักขึ้นมาโดยเฉพาะกับหมายเหตุนั่น

หวังว่าจะไม่มีเหตุการณ์อะไรที่ทำให้เธออยากยกเลิกกลางคันนะ

เวลาต่อมา

ตึกสูงระฟ้าใจกลางเมืองหลวงตั้งตระหง่านโดดเด่น โครงสร้างกระจกใสสะท้อนเงาเมฆและท้องฟ้า ตรงด้านหน้ามีลานน้ำพุขนาดใหญ่ซึ่งประดับด้วยประติมากรรมรูปปั้นสีเงินวาววับ สัญลักษณ์ที่ทุกคนจดจำได้ว่าเป็นเครื่องหมายของอาณาจักรวราฤทธิ์

ชั้นบนสุดของอาคารสูงคือห้องทำงานของผู้บริหาร อคิราห์ยืนหันหลังให้โต๊ะทำงาน มือข้างหนึ่งเท้าเอวขณะที่มืออีกข้างถือแผ่นกระดาษที่เพิ่งได้รับจากผู้ช่วยคนสำคัญ

สัญญาจ้างงานที่เซ็นครบทั้งสองฝ่าย ตอนนี้เขาควรจะพอใจกับมัน ทว่าไม่รู้ทำไมเหมือนมีความรู้สึกบางอย่างจุกแน่นอยู่ในอก

นัยน์ตาคมเพ่งมองข้อตกลงข้อหกอีกครั้งก่อนจะถอนหายใจอย่างคนคิดไม่ตก

‘ผู้ว่าจ้างจะไม่ล่วงเกินหรือแตะต้องผู้รับจ้างในขณะที่หนังสือสัญญาฉบับนี้ยังมีผล’

เขาเป็นคนร่างข้อตกลงทั้งหมดขึ้นมาเองแต่ไม่รู้ว่าทำไมต้องมาคิดหนักกับมัน

คิดแล้วถอนหายใจออกมาอีกครั้ง ดวงตาสีเข้มเหม่อมองไปยังวิวเมืองหลวงด้านนอกอย่างไม่ได้จับจุด สติสตังเหมือนหลุดลอยจึงไม่ได้ยินแม้แต่เสียงคนที่เปิดประตูเข้ามา

อนาวินเดินเข้ามาเงียบ ๆ ก่อนจะมาหยุดอยู่ด้านหลัง คิ้วหนาเลิกขึ้นขณะดวงตากำลังจับจ้องไปยังแผ่นกระดาษในมือของผู้มีอำนาจอย่างนึกสนุก

หมอหนุ่มโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย ฉวยโอกาสคว้าเอกสารจากมืออคิราห์มาได้อย่างง่ายดาย

คนเป็นพี่หันขวับกลับมามองหน้าน้องชายด้วยความหงุดหงิด ก่อนจะพูดเสียงแข็ง

“เอาคืนมา”

“ตอนแนะนำดี ๆ ทำเป็นไม่สนใจ แต่ไปแอบทำสัญญาลับหลังกูซะงั้น มึงมันร้าย”

ถ้อยคำเอ่ยแซวทำเอาคนนิ่งขรึมถึงกับพูดไม่ออก

อคิราห์ถอนหายใจแรง ก่อนจะนั่งลงบนเก้าอี้หนังทรงสูง ปล่อยให้ญาติผู้น้องหัวเราะเยาะได้ตามใจ เพราะต่อให้อธิบายยังไงมันก็ไม่ฟังอยู่แล้ว

อนาวินไล่อ่านข้อตกลงในสัญญาจ้างงาน ก่อนสายตาจะหยุดชะงักอยู่กับข้อหก

“นี่มึงโง่เปล่าวะ ทำสัญญาเหมือนขุดหลุมฝังตัวเองชัด ๆ คิดจะไม่แตะต้องลูกแมวน้อยจริงดิ”

คนจริงจังปรายตาคมดุไปทางนายแพทย์หนุ่ม ริมฝีปากเม้มตรง ขี้เกียจพูดกับคนที่ชอบทำตัวจุ้นจ้าน สุดท้ายจึงเลือกที่จะเปลี่ยนเรื่อง

“มึงว่างมากเหรอ กูช่วยหาศพให้ผ่าสักศพไหมจะได้มีอะไรทำ”

“อุ๊ย! แหย่เล่นแค่นิดเดียวเอง ทำไมต้องทำเป็นโหดด้วย”

เมื่อเห็นว่าพี่ชายเอาจริง คนเป็นน้องจึงส่งยิ้มแหย ๆ ก่อนจะขยับเท้าเข้าใกล้แล้วยอมยื่นเอกสารคืนให้อย่างว่าง่าย

“คืนก็ได้ ดุฉิบหาย”

อคิราห์รีบรับเอกสารคืนมาแล้วเก็บใส่ซองกระดาษสีน้ำตาล จากนั้นก็เก็บมันไว้ในลิ้นชักโต๊ะ เขาไม่ลืมล็อกกุญแจเพื่อป้องกันคนอื่นมาพบเจอเข้า

เรื่องที่เขาจ้างผู้หญิงมาเป็นเมียปลอม ๆ จะให้คนอื่นรู้ด้วยไม่ได้เด็ดขาด เพราะหากเรื่องแดงไปถึงหูของปู่จะเกิดปัญหาใหญ่เอาได้

“มาหากูมีไร”

คนเป็นพี่เอ่ยเสียงเรียบ แววตาจับจ้องไปทางน้องชายอย่างไม่ไว้ใจมากนัก

คนที่เมื่อครู่เพิ่งจะยิ้มขำขันค่อย ๆ ลดรอยยิ้มลง จนใบหน้าทะเล้นเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึม

หมอหนุ่มนั่งลงบนเก้าอี้หน้าโต๊ะทำงานของพี่ชาย ท่าทีของเขาดูจริงจังผิดปกติ

“มีข่าวว่าฝั่งอมรไพศาลกำลังเคลื่อนไหวอีกครั้ง พวกมันเพิ่งไปเจรจากับนายทุนฝั่งมาเลย์มา คาดว่าไม่ช้าจะมีเงินก้อนใหญ่เข้ามาเสริม”

“...”

คนฟังได้แต่นิ่งเงียบอย่างใช้ความคิด อมรไพศาลคือศัตรูหมายเลขหนึ่งของเขา ห้ำหั่นกันมาตั้งแต่รุ่นปู่ รุ่นพ่อ และตอนนี้ก็มาถึงรุ่นเขา

ตระกูลอมรไพศาลและตระกูลวราฤทธิ์ เปรียบเสมือนเสือสองตัวที่อยู่ในถ้ำเดียวกันมาช้านาน แย่งชิงพื้นที่และอำนาจทางธุรกิจ ไม่ว่าจะเป็นเครือข่ายร้านเหล้า ธุรกิจท่าเรือพาณิชย์ ธุรกิจค้าปลีก และธุรกิจเกี่ยวกับอสังหาริมทรัพย์

โดยเฉพาะด้านอสังหาริมทรัพย์ที่แย่งชิงเบอร์หนึ่งกันมาตลอด

ศึกแต่ละครั้งไม่ใช่แค่เพื่อเงินหรืออำนาจ แต่มันคือศักดิ์ศรีที่ยอมกันไม่ได้

“ครั้งก่อนที่ถูกมึงเล่นงานเรื่องฮั้วประมูล พวกมันคงแค้นจัด”

“ช่วยไม่ได้ พวกมันเสือกโง่ทิ้งหลักฐานไว้ให้ตำรวจสาวถึงตัวเอง กูก็แค่ช่วยอำนวยความสะดวกให้ตำรวจทำงานง่ายขึ้นก็แค่นั้น”

เมื่อหลายเดือนก่อนเขากับพ่อนำหลักฐานที่อมรไพศาลกับพวกร่วมกันฮั้วประมูลโครงการรัฐ ไปยื่นให้กับกรมสอบสวนคดีพิเศษ

ทันทีที่กรมสอบสวนคดีพิเศษรับคดีนี้ไว้ อมรไพศาลก็ถูกตรวจสอบบัญชี เส้นทางเงิน และการถือครองทรัพย์สินทุกอย่าง

แม้คดียังอยู่ในชั้นศาล แต่หลายโครงการของอมรไพศาลต้องหยุดชะงัก ผู้ร่วมลงทุนบางรายถอนตัว ความเชื่อมั่นจากลูกค้าลดลงอย่างเห็นได้ชัด

ตั้งแต่ครั้งนั้นอมรไพศาลก็เงียบหายไปจากข่าวสังคมและเศรษฐกิจ ก่อนจะได้ยินข่าวว่าเริ่มมีการเคลื่อนไหวอีกครั้งก็ตอนนี้

“ถ้าวันไหนพวกมันลุกขึ้นยืนได้อีกครั้ง กูมั่นใจว่าพวกมันต้องหาทางเอาคืนมึงแน่ ยังไงก็ระวังตัวด้วย อย่าประมาทเป็นอันขาด”

“กูไม่ประมาทอยู่แล้ว”

น้ำเสียงเย็นเฉียบดังขึ้นในห้องกว้าง ทำเอาบรรยากาศหนักอึ้งขึ้นมาทันควัน ดวงตาสีเข้มฉายชัดถึงความเหี้ยมเกรียม

“อือ...กูแค่อยากให้มึงระวังไว้”

หมอหนุ่มพยักหน้าเชื่อมั่นในตัวพี่ชาย

ขณะบทสนทนาของสองหนุ่มกำลังตึงเครียด เสียงโทรศัพท์มือถือของอคิราห์ก็ดังขึ้น

หมายเลขที่ปรากฏเป็นเบอร์ที่เขาไม่รู้จัก ไม่เคยมีเบอร์แปลกติดต่อมาหาอคิราห์โดยตรง เพราะเขาคุยงานผ่านผู้ช่วยเท่านั้น

“ใครวะ”

“ไม่รู้ว่ะ เบอร์แปลก”

สองพี่น้องมองหน้ากันอย่างชั่งใจ ตอนนี้รู้สึกหวาดระแวงทุกอย่างรอบตัว ก่อนที่อนาวินจะพยักหน้าส่งสัญญาณให้พี่ชายรับสาย

อคิราห์พยักหน้าแล้วกดรับสายพร้อมกับเปิดลำโพงให้เสียงสนทนาดังก้องทั่วห้อง

สองหนุ่มจ้องมองไปที่โทรศัพท์มือถือด้วยใจจดจ่อรอว่าปลายสายจะเป็นใคร

ทว่าสุ้มเสียงที่เปล่งออกมานั้น ทำให้อคิราห์ต้องรีบกดปิดเสียงอย่างทันควัน

“สวัสดีค่ะคุณอคิราห์ น้ำฟ้านะคะ”