นายหัวซัน

กลางดึกสงัด ณ สวนยางพาราของนายหัวซัน ได้เกิดเหตุการณ์ที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาสักระยะหนึ่งแล้ว คือมีการลักขโมยก้อนน้ำยางที่ลูกจ้างวางกองเอาไว้กะว่าจะเก็บขายภายในอาทิตย์นี้ แต่ทว่ามีลูกจ้างของนายหัวซันนายหนึ่งติดยาเสพติดเลยเข้ามาขโมยเสียก่อนแต่ก็ไม่รอดจากสายตาพญามัจจุราชอย่างนายหัวซัน

“นายหัวปล่อยผมไปเถอะครับ ผมกลัวแล้ว”

หัวขโมยยกมือขึ้นไหว้ท่วมหัวเพราะกลัวตาย นายหัวซันพร้อมด้วยลูกน้องชายฉกรรจ์อีกสี่คนยืนจ้องตาเขม็ง

“ใครใช้ให้มึงริอาจเป็นขโมยทรยศหักหลังคนที่คอยให้ข้าวให้น้ำมึงกิน!" นายหัวซันตวาดจนสุดเสียงพลางหันไปทางลูกน้อง "พวกมึงจับมันเอาไว้แล้วส่งตัวไปสถานีตำรวจเดี๋ยวนี้”

“ครับนายหัว” บรรดาลูกน้องรับคำทำท่าจะจับตัวไอ้หัวขโมยให้ลุกขึ้นมา

“นายหัว นายหัว ผมกลัวแล้วอย่าจับผมไปให้ตำรวจเลยนะครับ ผมขอร้อง”

“ขอร้องอย่างนั้นเหรอ..ได้! แล้วมึงมีอะไรมาแลกล่ะ ถ้าน่าสนใจบางทีกูอาจจะพิจารณา”

“ผมจะ..ผมจะเลิกเสพยาครับ จะไม่ลักเล็กขโมยน้อยอีกแล้ว ผมสาบาน อย่าส่งผมไปให้ตำรวจเลยนะครับ”

หนุ่มใหญ่แสยะยิ้มมุมปาก “นี่ถึงขั้นสาบานเลยเหรอวะ มึงคิดว่ากูจะเชื่อคำพูดของมึงอย่างนั้นเหรอ.."

"นายหัวเชื่อผมเถอะครับ ให้โอกาสผมสักครั้ง"

"ได้! ในเมื่อมึงขอโอกาสกูจะให้โอกาสมึงก็ได้ แต่มึงต้องไสหัวออกไปจากสวนยางกูเดี๋ยวนี้แล้วไม่ต้องกลับมาเหยียบที่นี่อีกเข้าใจไหม ถ้ากูเห็นมึงอีกครั้ง กูอาจบรรดาลโทสะจับมึงฆ่าทำปุ๋ยในสวนยางกูก็ได้”

“ครับนายหัวผมกลัวแล้ว ผมจะออกไปจากที่นี่เดี๋ยวนี้ครับ ขอบคุณนายหัวที่ให้โอกาสครับ”

“โอกาสมีแค่ครั้งเดียวเท่านั้นจำไว้ แล้วอย่าเสือกเฉียดเข้ามาในสวนยางกูอีก”

“ครับ”

“พวกมึงปล่อยมัน แล้วเอาขี้ยางที่มันขโมยไปเอาไปเก็บเอาไว้พรุ่งนี้ค่อยโทรให้แม่ค้ามารับเอาไป”

“ครับนายหัว”

หนุ่มใหญ่ขับรถออกไปจากตรงนั้น เขาถอนหายใจออกมาหนักๆ ปัญหาในสวนยางพารามีให้เขาตามแก้ในทุกๆ วัน หนักบ้างเบาบ้าง แล้วแต่สถานการณ์ ชายหนุ่มเป็นเจ้าของสวนยางที่มีอาณาบริเวณนับร้อยไร่ เป็นธุรกิจครอบครัวที่พ่อแม่ทิ้งเอาไว้ให้ลูกชายคนเดียวก่อนที่ท่านจะจากไปอย่างไม่มีวันหวนกลับมา..

ฟางสาวน้อยวัยใส อายุ 19 พ่อแม่เธอเป็นลูกจ้างในสวนยางพาราของนายหัวซัน สาวน้อยเพิ่งจบการศึกษาระดับชั้นปวส. ได้เพียงสองอาทิตย์เท่านั้นก็ออกหางานทำเพื่อแบ่งเบาภาระให้พ่อและแม่

เพราะรู้ถึงความยากลำบากของทางบ้านที่พ่อแม่เป็นแค่ลูกจ้างกรีดยาง มีรายได้สองคนรวมกันวันละไม่กี่ร้อยบาท อีกทั้งพวกท่านยังฝากความหวังเอาไว้ที่เธอ หวังว่าจบออกมาจะมีงานดีๆ ทำ เพื่อนำเงินมาจุนเจือครอบครัว หญิงสาวเลยออกจากบ้านเพื่อตระเวณหางานทุกวันแต่ก็ยังไม่ได้งานทำ หญิงสาวเดินคอตกกลับบ้าน นั่งรับลมเย็นๆ แล้วท่องโลกโซเชียลไปพลางอยู่ใต้ต้นไม้เผื่อมีใครรับสมัครงานผ่านทางช่องทางออนไลน์เธอจะได้สมัคร

“ฟาง..ฟางเอ๊ย มาหาแม่หน่อยสิจ๊ะ” มารดาเรียกบุตรสาวที่กำลังนั่งจ้องหน้าจอโทรศัพท์อยู่ที่ใต้ต้นไม้หน้าบ้าน

“จ๋า..แม่มีอะไรจะใช้หนูเหรอจ๊ะ” หญิงสาวขานรับแล้วรีบวิ่งกลับมาหามารดาทันที

“เดี๋ยวเอาแกงไปให้ป้านีที่บ้านนายหัวหน่อยนะ ยุ่งอยู่หรือเปล่าจ๊ะ”

“เปล่าจ้ะ ฟางว่างอยู่พอดี”

“งั้นช่วยเอาแกงไปให้ป้านีหน่อยนะ ขี่รถระวังด้วยล่ะไม่ต้องรีบ”

“จ้ะแม่”

เสียงสตาร์ทรถมอเตอร์ไซค์ออกไปแล้ว บ้านของฟางเป็นบ้านพักคนงานที่อยู่ในบริเวณสวนยางของนายหัวซัน ห่างจากบ้านใหญ่ของนายหัวซันไม่กี่กิโลเมตรขับแป๊บเดียวก็ถึง

หญิงสาวขับรถมาจนถึงที่หมาย หล่อนจอดรถมอเตอร์ไซค์กลางเก่ากลางใหม่เอาไว้ที่หน้าบ้านหลังใหญ่ ที่ดูจะเงียบเชียบเกินไปเหมือนไม่มีใครอยู่บ้าน หล่อนตะโกนเรียกแม่ครัวประจำตัวของนายหัวซันให้ออกมาเอาแกงที่แม่ฝากมาให้ เพราะไม่อยากทะเล่อทะล่าเดินเข้าไปข้างใน

“ป้านี ป้านีจ๊ะ แม่ให้เอาแกงมาให้จ้ะ ป้านีอยู่มั้ยจ๊ะ”

เงียบ..ไม่มีเสียงตอบรับ หล่อนจึงตะโกนดังๆ อีกครั้งก็ยังไม่มีใครตอบกลับมา ไม่นานเสียงรถกระบะสี่ประตูก็เคลื่อนตัวเข้ามาใกล้ๆ ช้าๆ เจ้าของรถลดกระจกลงจนเห็นใบหน้าอันหล่อเหลาคมคายแบบคนใต้ของนายหัวซัน โผล่พ้นขอบประตูรถกระบะออกมา เสียงทุ้มเอ่ยถามขึ้นพลางเอี้ยวตัวลงจากรถกระบะ

“มาหาใครเหรอครับ”

หญิงสาวหันไปทางรถกระบะ หล่อนเหมือนตกอยู่ในภวังค์เพราะไม่บ่อยนักที่จะได้เห็นใบหน้าอันหล่อเหลาของเขาชัดๆ แบบนี้

“สวัสดีค่ะนายหัว หนูเอาแกงมาให้ป้านีค่ะ”

ชายหนุ่มกระตุกยิ้มมุมปากทันทีที่ได้เห็นท่าทางประหม่าแบบนั้น

“เอาแกงมาให้ป้านีเหรอครับ ฝากผมไปก็ได้ผมกำลังจะเข้าบ้านพอดี”

“คนไอ้ไหรหลอพันนี้..อุ๊ย!” เธอยกมือขึ้นปิดปากตัวเองทันทีพร้อมตีมันเบาๆ ก่อนจะสบถออกมาไม่ดังนัก “บ้าจัง..เมื่อกี้เขาได้ยินที่เราพูดหรือเปล่านะ”

"หืม..เมื่อกี้เธอว่าอะไรนะ ผมได้ยินไม่ถนัด”

“เอ่อ..ไม่มีอะไรค่ะ” ฟางตอบแค่นั้นแล้วเอาแต่ยืนก้มหน้า (ถ้าไม่ได้ยินก็ดีแล้วล่ะค่ะนายหัวขา) หล่อนแอบคิดในใจ และไม่ยอมพูดอะไรอีก

นายหัวซันอมยิ้ม “แล้วจะให้บอกว่าใครฝากมาให้ครับ”

คราวนี้เธอเงยหน้าขึ้นเพื่อตอบคำถาม “บอกว่าแม่พรฝากมาให้ค่ะ งั้นหนูขอตัวกลับก่อนนะคะ”

ชายหนุ่มพยักหน้ารับพร้อมกับยื่นมือไปรับของฝาก “ขี่รถดีๆ นะครับ ขอบคุณมากที่เอาแกงมาฝากนะ”

“ค่ะ..สวัสดีอีกครั้งค่ะนายหัว”

“สวัสดีครับ”

เมื่อหญิงสาวสตาร์ทรถออกไปแล้ว ชายหนุ่มจึงเดินเข้ามาในบ้านพร้อมกับถือถุงแกงที่สาวน้อยเอามาฝากให้ป้านี

“ป้านีครับ พี่พรฝากแกงมาให้ผมวางเอาไว้บนโต๊ะนะครับ”

“ค่ะ..ขอบคุณมากนะคะ แล้วนายหัวจะทานข้าวเย็นเลยไหมคะ”

“ยังครับ..ขอตัวไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อน เหม็นเหงื่อจะแย่แล้ว”

“ค่ะ เดี๋ยวป้าจัดสำรับไว้ให้นะคะ วันนี้มีแกงส้มปลาดุกด้วยค่ะของโปรดนายหัว”

“ดีเลยครับป้า วันนี้สงสัยเจริญอาหารอีกตามเคย”

ว่าแล้วชายหนุ่มก็เดินดุ่มๆ ขึ้นไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วลงมารับประทานอาหารที่ป้าแม่บ้านเตรียมไว้ เขาเป็นคนรับประทานอาหารง่ายๆ ไม่เรื่องมาก ป้านีทำอะไรให้ก็ดูจะถูกใจถูกปากไปเสียทุกอย่าง เมื่อรับประทานอาหารเสร็จเขาก็นั่งดูทีวีสักพักแล้วจึงขึ้นไปพักผ่อน กิจวัตรประจำวันของนายหัวซันก็ไม่มีอะไรมาก นอกจากทำงานกับออกกำลังกาย มีสังสรรค์กับเพื่อนบ้างเป็นครั้งคราว

เขาเป็นคนอยู่ติดบ้านไม่เที่ยวเตร่ ไม่สำมะเลเทเมา ตั้งใจทำงานก่อร่างสร้างตัวเพื่ออนาคต เรียกได้ว่าเป็นขวัญใจของสาวๆ ทั้งตำบลกันเลยทีเดียว