ตอนที่8 จากลาเพื่อเจอกัน ครึ่งแรก

2อาทิตย์ผ่านไป

ตลอดเวลา2 อาทิตย์เต็มๆรินทร์ก็ได้มาดูแลเจมส์ตามหน้าที่ของหมอ และยังไม่ได้บอกความจริงว่าเขาเป็นเด็กขัดรองเท้าคนนั้น และวันนี้เป็นวันที่เขาต้องออกจากโรงพยาบาลแล้วเขาแข็งแรงและหายเร็วมากๆ และวันนี้รินทร์ก็ตั้งใจที่จะบอกความจริงด้วย

09:00น.

ห้องพักพิเศษ

“โห้~พี่บาสพึ่งจะหายดีพี่จะไปทำงานเลยหรอ” เบลล์มองพี่ชายที่แต่งตัวเต็มยศเลยและจะไปทำงานต่อด้วย

“พักมาหลายวันแล้วหนิต้องตรวจงานซ่ะหน่อย ไม่ต้องห่วงพี่หรอกไม่โหมงานขนาดนั้นหรอก” เขาก็ยืนยันคำเดิมว่าจะไปทำงานต่อ

แกร่ก~

“ขออนุญาติตรวจอาการคนไข้ก่อนกลับนะครับ” เช้านี้หมอก็พึ่งมาดูอาการด้วย

“ได้ค่ะ พี่บาสเบลล์ไปรอที่รถนะ” แล้วเบลล์ก็ออกไปรอข้างนอกก่อน

“ไม่ตามไปดูแลหรอ” ปล่อยเจ้านายสาวไปได้ไง

“คุณหนูดื้อจะตายครับ ผมตามไปก็โดนไล่กลับมาอยู่ดีนายท่านไม่ต้องห่วงเลยครับที่รถมีการ์ดอยู่ด้วยครับ” เขาจัดการไว้แล้ว

“ก็แล้วแต่ หมอจะตรวจอะไรก็รีบมาตรวจสิ” เวลาเป็นการเป็นงาน

“ครับ” แล้วหมอรินทร์ก็เดินเข้าไปหาพร้อมกับยิ้มสดใสให้เขา และวันนี้ก็ใส่สร้อยคอมือเส้นพิเศษมาด้วย

“ไม่มีไข้นะครับ ไม่มีภาวะแทรกซ้อนด้วยครับ” หมอรินทร์ก็ตรวจเช็กอาการคร่าวๆไป เจ้าตัวก็ได้สังเกตุเห็นสร้อยที่ข้อมือสวยๆของหมอรินทร์แต่ก็ยังไม่ได้พูดอะไร

“จะไปทำงานต่อหรอครับเนี่ย” หมอรินทร์มองชุดที่เขาใส่อยู่

“ใช่อยู่เฉยๆแล้วน่าเบื่อ” เขาก็ตอบกลับพร้อมสงสัยในใจไปด้วย

“รองเท้ายังไม่ได้ขัดเลยหนิครับ สนใจใช้บริการไหมครับ” หมอรินทร์ถามพร้อมกับยิ้มหวานให้เขา

“หึ!” แล้วเขาก็นึกขึ้นมากได้ว่าเด็กคนนี้เป็นใคร

“ยิ้มแบบนี้แสดงว่าจะใช้บริการใช่ไหมครับ ตอนนี้ผมไม่คิดเงินแล้วนะครับ” พูดจบหมอรินก็เอาอุปกรณ์ออกมาจากเสื้อกาวน์ แล้วนั่งลงขัดรองเท้าให้ ผ่านไปหลายปีฝีมือก็ยังไม่ตกเลย แป๊ปเดียวก็สะอาดเงาวับแล้ว

“เสร็จแล้วครับ” พอเสร็จแล้วหมอรินทร์ก็ลุกขึ้นมายิ้มให้

“หึ!โตขึ้นเยอะเลยนะเรานะ” ตลอดเวลา2อาทิตย์ที่ผ่านมาเขาก็รู้สึกคุ้นอยู่เหมือนกันแต่ก็ยังไม่กล้าคิดไปเอง

“ครับผมทำสำเร็จแล้วนะครับ” เจ้าตัวก็ยังยิ้มให้เขาตลอด

“นายแพทย์ นรินทร์ หรอ” เขาอ่านป้ายชื่อบนอกหมอรินทร์เพราะก่อนหน้านั้นเขาไม่ได้ติดป้ายชื่อเข้ามาในห้องนี้

“ครับ คุณนี่ก็เจิมผมแรงมากเลยนะครับ” เคสนี้เขาจะจำไม่ลืมเลย

“อ่า~ควรดีใจใช่ไหมเนี่ย” พอได้ยินแบบนี้เขาก็รู้สึกดีขึ้นมาเลยเพราะได้เห็นเด็กที่เขาหวังให้เจออนาคตที่ดีวันนี้เขาได้มาแล้วแถมยังได้กลับมาช่วยชีวิตเขาอีกด้วย

“ครับถือว่าเป็นประสบการณ์ที่ดีในชีวิตผมเลยล่ะครับ ท้าทายความสามารถผมด้วยขอบคุณนะครับ แต่ก็ไม่อยากเจอแบบนี้อีกแล้วนะครับ” ทำเอาใจหายใจคว่ำกันหมดเลย

“หึ เรานี่ก็นะ แล้วไม่คิดอยากมีแฟนบ้างหรอ” มัวแต่เรียนทำงานเรียนวนอยู่สองอย่างนี่แหละ

“อื้ม~ก็ไม่รู้สิครับยังไม่รู้สึกชอบใครเลย อยากดูแลพ่อมากกว่า เราทำตามแผนเราเถอะครับจะได้หายเร็วๆ” และกายภาพบำบัดครั้งนี้หมอรินทร์ก็ทำด้วยตัวเองและศึกษาเรียนรู้มาเพื่อรักษาพ่อโดยเฉพาะเลย

“ดูผัวหน่อยอายุเยอะแล้วไหมน่ะ” ไล่เลี่ยกันแล้วนะ

“อยู่เป็นเพื่อนพี่บาสไง” ก็ไม่ได้เดือดร้อนอะไรอยู่แล้ว

“เราก็ด้วยนะ พออายุเยอะแล้วจะมีลูกมันก็ยากเหมือนกันนะ” เจมส์ก็ยังจะหวังให้น้องสาวมีเจ้าตัวเล็กให้เขาอุ้มสักที

“เดี๋ยวรอ จัดการงานทุกอย่างเรียบร้อยก่อนแล้วกัน เรื่องลูกค่อยว่ากัน” เธอก็จะยังไม่เอาลูกเร็วนี้หรอกนะ