CHAPTER 8 เป็นแค่เมียในนาม

เฟิ่งหวงเดินลงมาที่ห้องอาหารด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง ทว่าพอสายตากวาดมองไปรอบโต๊ะยาวกลับไม่พบร่างบางที่ควรนั่งอยู่ตรงนั้น

“นายหญิงออกไปข้างนอกตั้งแต่เช้าแล้วค่ะ” สาวใช้เอ่ยรายงานอย่างสุภาพ เมื่อเห็นเจ้านายนั่งขมวดคิ้วอยู่หัวโต๊ะ

“ใครใช้ให้เรียกผู้หญิงคนนั้นว่านายหญิง” เขาตำหนิทันที น้ำเสียงต่ำลงเล็กน้อยแฝงความไม่พอใจที่แม้แต่ตัวเขาเองก็ไม่อยากยอมรับ

“ขออภัยค่ะ” สาวใช้รีบก้มหน้าลง

“เช้าขนาดนี้จะออกไปไหน” เฟิ่งหวงพึมพำกับตัวเองมากกว่าจะถามใคร ภาพเมื่อคืนผุดขึ้นมาในหัวชั่ววูบ ก่อนที่เขาจะส่ายหน้าเหมือนไล่ความคิดฟุ้งซ่านออกไป

เขายกกาแฟขึ้นดื่มจนหมดแก้ว ความขมไหลลงคอแต่กลับไม่ช่วยให้หัวโล่งอย่างที่ควรจะเป็น เฟิ่งหวงลุกขึ้นจากเก้าอี้ทันทีโดยไม่แตะอาหารเช้าแม้แต่น้อย

ไม่นานรถหรูคันเดิมก็แล่นออกจากคฤหาสน์มุ่งหน้าไปยังกาสิโน เขาอยากจะรู้นักว่าทุกอย่างเปลี่ยนไปในทิศทางไหน

“ฉันให้ไปเฝ้าซินแสเป็นยังไงบ้าง”

“ทุกอย่างดูปกติครับ”

“ถ้ามันไม่เป็นแบบที่ซินแสพูดฉันจะจับเผาทั้งเป็น” ดวงตาของเขาวาวโรจน์ยามที่นึกถึงคำพูดของซินแสคนนั้น จนทำให้เขามีพันธะในวันนี้

เขาเดินไปหยุดอยู่หน้าห้องดูกล้องวงจรปิด ภายในห้องเต็มไปด้วยจอมอนิเตอร์นับร้อยภาพ ฉายภาพจากทุกมุมของกาสิโน สายตาคมกริบกวาดมองอย่างรวดเร็ว ก่อนจะชะงักลงด้วยความประหลาดใจ ลูกค้าแน่นกว่าทุกวัน เสียงหัวเราะและความคึกคักแทบล้นออกมานอกจอ

คงเป็นเรื่องบังเอิญมากกว่า แต่แล้วสายตากลับไปสะดุดเข้ากับภาพหนึ่ง หญิงสาวร่างเล็กในชุดพนักงานกำลังเดินแจกไพ่ให้ลูกค้าอยู่โต๊ะหนึ่งท่าทางสุภาพ และรอยยิ้มจางๆ บนใบหน้า

“นั่นอะไร!” เขาหันไปถามทันที

“คุณหนูจ๋าครับ มาดามจีน่าบอกให้มาทำงาน” อี้เฉินรายงานเสียงเรียบ

“ใครใช้ผู้หญิงคนนั้นมาทำงาน!” น้ำเสียงเขาแข็งกร้าวขึ้นอย่างเห็นได้ชัดดวงตาไม่ละจากจอ เมื่อเห็นชายสองคนเอนตัวเข้ามาพูดคุยกับพรพระจันทร์ด้วยท่าทีเป็นมิตร และที่ทำให้เขาหงุดหงิดยิ่งกว่าเดิมคือเธอยิ้มตอบ

รอยยิ้มที่ไม่ควรส่งให้ใครง่ายๆ แบบนั้น เฟิ่งหวงกำมือแน่นโดยไม่รู้ตัว ความรู้สึกหงุดหงิดแล่นวาบขึ้นมาอย่างไร้เหตุผล

“บอกให้เธอออกจากโต๊ะนั้นเดี๋ยวนี้” เขาสั่งเสียงต่ำ แฝงอำนาจที่ไม่เปิดโอกาสให้ใครโต้แย้ง

“ครับท่าน” อี้เฉินชะงักเล็กน้อย ก่อนจะรับคำสั่งอย่างรวดเร็ว

เฟิ่งหวงยังคงจ้องภาพนั้นไม่วางตาใจหนึ่งไม่อยากให้เธออยู่ท่ามกลางสายตาของผู้ชายเหล่านั้น อีกใจกลับหงุดหงิดที่ตัวเองกำลังรู้สึกแบบนี้ ทั้งที่เขาบอกกับตัวเองมาตลอดว่าผู้หญิงคนนั้นไม่มีความหมายอะไรกับชีวิตเขาเลย

อีกคนไม่รู้เลยว่าพายุลูกใหม่กำลังค่อยๆ ก่อตัวและกำลังพัดโหมเข้ามาใกล้ เธอยังคงหัวเราะอย่างเป็นกันเองกับลูกค้ารอยยิ้มสดใสไม่ได้มีพิษภัยใดๆ

 “ขอโทษด้วยนะครับ พอดีมีคำสั่งให้คุณหนูจ๋าออกไปจากห้องนี้”

“ทำไมต้องออกไปด้วย” พรพระจันทร์ชะงักเล็กน้อย

“นั่นสิ แค่พนักงานคนเดียวจะเรื่องมากอะไรกันนักหนา” ลูกค้าหนุ่มคนหนึ่งเริ่มหัวเสีย เห็นชัดว่าไม่พอใจที่มีใครคิดจะมาแย่งคนสวยของโต๊ะไป

“ต่อเลยค่ะ คุณลูกค้าคนหล่อ” หญิงสาวยิ้มบางๆ ก่อนจะหันกลับไปทำหน้าที่ของตัวเอง

เธอหยิบไพ่แจกต่ออย่างคล่องแคล่ว ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ลูกน้องของเจ้าพ่อกาสิโนยืนนิ่งไม่กล้าฝืนคำพูดของลูกค้าโดยตรงบรรยากาศบนโต๊ะกลับมาครึกครื้นอีกครั้ง

“คนสวยแจกไพ่เก่งมากเลยครับ”

“แบบนี้ต้องติปหนักๆ แล้วนะคะ” พรพระจันทร์เอ่ยเสียงใส

“พี่ยินดีให้หมดหน้าตักเลย หรือจะให้พี่เลี้ยงตลอดชีวิตก็ได้” ชายหนุ่มหัวเราะอย่างได้ใจ สายตามองเธออย่างไม่ปิดบัง

ปัง!

เสียงประตูถูกเปิดกระแทกเข้ามาอย่างแรงจนทั้งห้องสะดุ้งเฟิ่งหวงก้าวเข้ามาด้วยใบหน้าบึ้งตึง แววตาเย็นเฉียบราวกับพายุ ลูกน้องที่ตามหลังเข้ามาพากันก้มหน้าหลบสายตา

“เฮ้ย อะไรวะ!” ชายหนุ่มที่นั่งอยู่หน้าโต๊ะสบถอย่างไม่พอใจ

เฟิ่งหวงไม่แม้แต่จะเหลือบมอง เขาจ้องตรงไปที่พรพระจันทร์อย่างเอาเรื่อง แม่ของเขาคิดยังไงถึงให้หญิงสาวเข้ามาทำงานในกาสิโนของเขา

“ฉันบอกให้ออกไปจากห้องนี้”

“อะไรของคุณหนูจ๋าทำงานอยู่นะคะ กำลังปฏิบัติหน้าที่อย่างชอบธรรม” หญิงสาวขมวดคิ้วเล็กน้อย เชิดหน้าเถียงกลับอย่างไม่ยอมแพ้

บรรยากาศรอบตัวเงียบงัน ชายหนุ่มเดินเข้ามาใกล้จนระยะห่างแทบไม่ถึงคืบ ส่วนหญิงสาวถอยหลังเพราะไม่รู้ว่าเขาคิดจะทำอะไร

“ออกไป” เขาย้ำอีกครั้ง คราวนี้น้ำเสียงเฉียบขาดไร้ที่ต่อรอง

“มะ…ไม่ กรี๊ดดด!”

เสียงกรีดร้องดังลั่นก่อนจะตามมาด้วยเสียงร้องเจ็บปวด พรพระจันทร์ตัวแข็งค้างด้วยความตกใจ เมื่อเฟิ่งหวงยกมือกระแทกเข้าที่หน้าอกของลูกค้าหนุ่มอย่างแรงจนอีกฝ่ายล้มลง ลูกน้องรีบกรูกันเข้าไปจับตัวชายคนนั้นไว้ทันที

“โอ๊ย!”

“คุณทำอะไรของคุณ!” เธอตะโกนถาม เสียงสั่นด้วยความตกใจและโกรธ

“ถ้าเธอไม่ออกไป ฉันจะแตะมันจนกว่าเธอจะยอมออกไป” เขาหันมามองเธอสีหน้าเรียบเฉยราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

น้ำเสียงของเขานิ่งเย็นชา และไร้ความรู้สึกราวกับความเจ็บปวดของคนอื่นไม่ใช่เรื่องสำคัญ เสียงครางด้วยความเจ็บปวดของชายหนุ่มยังดังไม่หยุด

“คุณมันใจร้าย! แก่แล้วยังทำตัวอันธพาล!” เธอพูดทั้งน้ำตาคลอ และหวาดกลัวปนกันไปหมด

ไม่รอคำตอบพรพระจันทร์หันหลังวิ่งออกไปทันที หัวใจเต้นรัวภาพเหตุการณ์เมื่อครู่ยังติดตามือสั่นเทา ขาแทบไม่มีแรงพยุงตัว

ด้านหลังเฟิ่งหวงยืนนิ่ง มองแผ่นหลังเล็กๆ ที่วิ่งหนีไปกรามของเขาขบกันแน่น ความหงุดหงิดและความรู้สึกบางอย่างที่อธิบายไม่ได้ก่อตัวขึ้นในอก

“พาไปรอที่ห้องทำงานของฉัน”

“ครับ” เจียห่าวรีบวิ่งตามหญิงสาวออกไปทันที

“ดะ เดี๋ยวแล้วผมล่ะ” คนเจ็บนั่งอยู่ที่พื้นไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น ทำไมเขาถึงต้องโดนแบบนี้

“อี้เฉินจัดการด้วย”

“รับทราบครับ” อี้เฉินรีบเคลียร์พื้นที่พร้อมกับใช้เงินปิดปากลูกค้าคนนั้นทันที เขาไม่เคยเห็นเจ้านายโกรธผู้หญิงคนอื่นแบบนี้มาก่อน มากกว่าโกรธน่าจะหวงมากกว่า

พรพระจันทร์นั่งหน้าตึงอยู่บนโซฟาหนัง เมื่อถูกลูกน้องของเขาต้อนเข้ามารอในห้องทำงาน ความเงียบกดดันจนแทบหายใจไม่ออก ไม่นานประตูก็เปิดออกเฟิ่งหวงเดินเข้ามาอย่างไม่รีบร้อน ก่อนจะปิดประตูลงเสียงดัง ปัง

“คุณทำร้ายคนอื่นแบบนั้นได้ยังไง” เธอเปิดฉากทันที น้ำเสียงสั่นด้วยทั้งโกรธและหวาดกลัว

“ฉันจะทำอะไรก็เรื่องของฉัน” เขาตอบเรียบก่อนนั่งลงบนเก้าอี้ขาไขว่ห้าง สายตาคมกริบกวาดมองเธออย่างไม่ปิดบัง

ถึงจะสวมชุดพนักงานธรรมดา แต่ร่างเล็กกับใบหน้าดื้อรั้นนั้นกลับสะดุดตาเขาอย่างน่าหงุดหงิด

“ไม่มีเหตุผลเลย หนูจ๋าเกลียดคนแบบนี้ที่สุด” เธอกำมือแน่นพยายามกลั้นอารมณ์

“แล้วฉันอยากให้เธอมารักหรือไง อย่าลืมสิว่าเราแต่งงานกันเพราะอะไร” เขาหัวเราะหยันในลำคอ

“รู้แล้วน่า หนูจ๋าต้องการแค่เงินเท่านั้นแหละ” เธอสวนกลับทันที

เขาขมวดคิ้วแน่น ไม่เคยเจอผู้หญิงคนไหนพูดเรื่องเงินได้ตรงไปตรงมาแบบนี้แทนที่จะดีใจภูมิใจ หรืออย่างน้อยก็แสร้งหวั่นไหวกับสถานะภรรยาของเขา เธอกลับมองมันเป็นแค่ข้อตกลง

“ผู้หญิงคนอื่นได้แต่งกับฉันคงยิ้มไม่หุบไปแล้ว” เขาพูดเสียงต่ำ

“แต่หนูจ๋าไม่ใช่ผู้หญิงคนนั้น หนูจ๋าชอบผู้ชายอบอุ่นตามใจ ไม่ใช่คนน่ากลัวแบบคุณ”

คำตอบสั้นๆ กลับทำให้ห้องทั้งห้องเงียบงัน เฟิ่งหวงจ้องเธออยู่นานก่อนจะเอนหลังพิงเก้าอี้ น่าสนใจผู้หญิงที่ไม่ตื่นเต้นกับเงินไม่หลงในอำนาจยังมีคนแบบนี้อยู่อีกหรือ

“คุณลุงมีธุระอะไรอีกไหมคะ”

“คุณลุง?”

“ก็คุณแก่แล้ว เรียกลุงก็ไม่ผิด”