ตอนที่ 8 หลุมพรางรัก

หลังมื้ออาหารเย็นอนัญญาที่คืนนี้ต้องย้ายไปนอนห้องของศิวัชเป็นคืนแรก เธอดูประหม่าเล็กน้อย อีกทั้งยังกังวลเรื่องสหชาติอีกว่าเขารู้แล้วจะไล่เธอกลับห้องแล้วกลับไปทำตัวอย่างเดิมอีกหรือไม่

ศิวัชขึ้นห้องไปก่อนแล้ว แต่เธอยังอ้อยอิ่งอยู่ที่ครัวกับกวาง เพราะกลัวว่าตัวเองจะตกไปอยู่ในสถานการณ์ที่เลวร้ายอย่างที่ผ่านมา ตอนนี้เธอรักเขามากขึ้นทุกวัน หากต้องถูกเขาเกลียดอีกเธอคงรับไม่ไหว

“ไม่ขึ้นห้องเหรอคะ ป่านนี้คุณวัชรอแย่แล้ว” กวางถามเธอแล้วยิ้มเย้าเล็กน้อย

“ฉันตื่นเต้นจังเลยพี่กวาง กลัวว่าทุกอย่างจะกลับไปเป็นเหมือนเดิมอีก” เธอพูดอย่างเป็นกังวล

“โธ่ คุณวัชแสดงออกว่ารักคุณแอนมากขนาดนี้ เก็บเกี่ยวช่วงเวลาดีๆ ในตอนนี้ไว้ก่อนเถอะค่ะ อนาคตจะเป็นยังไงก็ช่างมัน เชื่อกวางนะคะ อย่ากังวลล่วงหน้ากับสิ่งที่ยังไม่เกิดขึ้น” สาวใช้ที่ดูแลเธอมาตลอดกำลังปลอบโยนเธอและให้กำลังใจ

“นั่นสินะ ไม่ควรกังวลกับสิ่งที่ยังมาไม่ถึง” อนัญญายิ้มกว้างแล้วตัดสินใจที่จะไปยังห้องนอนของศิวัช

เธอเคาะประตูสามครั้งตามมารยาทก่อนที่จะเปิดประตูแล้วเดินเข้าไป

ศิวัชที่อาบน้ำเสร็จแล้วเดินเข้ามากอดเธอแล้วจูบเบาๆ ที่หน้าผาก แต่อนัญญาดันหน้าอกเขาออกไปก่อน “อย่าค่ะ แอนตัวเหม็น ยังไม่ได้อาบน้ำเลย”

“เมียผมตัวหอมจะตายไป” เขาพูดแล้วเอามือมาลูบไล้ที่สะโพกของเธอ เป็นนัยว่าต้องการเธอตอนนี้

“คุณวัชคะ แอนมีเรื่องอยากคุยกับคุณค่ะ” เธอบอกเขาด้วยน้ำเสียงที่เป็นกังวล ศิวัชจึงรั้งตัวเธอถอยหลังไปนั่งด้วยกันที่เตียง

“มีอะไรครับ”

“คือ เอ่อ ชาติเขาโทรมาหาแอนค่ะ แต่แอนยังไม่ได้รับสายเขา เขาเลยส่งข้อความบอกให้แอนโทรกลับ แต่ว่าแอนยังไม่โทรค่ะ แอนไม่อยากให้คุณโกรธ ไม่อยากให้คุณเข้าใจผิดว่าแอนติดต่อกับเขาอยู่” เธอตัดสินใจบอกเขาตามที่เตรียมคำพูดมาทั้งวัน

ศิวัชยิ้มให้เธออย่างอ่อนโยน เขารู้อยู่แล้วว่าวันนี้ต้องมาถึง วันที่สหชาติพยายามจะเอาคนรักของเขากลับคืนไป แต่มีเหรอว่าทาสรักของเขาอย่างอนัญญาจะกล้าไปจากเขา เพราะตอนนี้เธอรักเขาแทบจะบ้าอยู่แล้ว

“โทรกลับสิ เผื่อเขามีธุระสำคัญ ผมไม่ว่าคุณหรอก” เขาพูดแล้วหอมแก้มเธอ สบตาเพื่อยืนยันว่าเขาพูดจริง

อนัญญายิ้มออกมาอย่างโล่งใจ ศิวัชเปลี่ยนไปแล้วจริงๆ ตอนนี้เขาไม่ใช่ศิวัชคนใจร้ายอย่างที่ผ่านมาอีกแล้ว

“ขอบคุณนะคะ ที่คุณเข้าใจแอน” เธอบอกด้วยน้ำเสียงที่ยินดีจนเขาต้องลูบกลุ่มผมนุ่มของเธอด้วยความเอ็นดู

‘ผมอยากทำให้คุณรักผมมากๆ เพื่อให้ไอ้สหชาติมันทรมานใจ หรือว่าผมกำลังทำเพื่อตัวเองกันแน่’ เขาถามใจตัวเองอย่างสับสนเมื่อเธอเผยรอยยิ้มที่ดูสดใสและเต็มไปด้วยความสุขอย่างนั้น

เขาชักไม่แน่ใจแล้วว่าแผนลวงรักนั้น จะลวงใครให้ตกหลุมพรางกันแน่

‘ไม่สิ เธอมีส่วนทำให้แม่เราตาย เราต้องไม่ใจอ่อนกับเธอแบบนี้’ เขาเตือนสติตัวเอง แต่มันก็ยากเหลือเกิน

อนัญญาตัดสินใจโทรกลับสหชาติในตอนนั้นต่อหน้าเขา แล้วกดเปิดลำโพงให้กับศิวัชได้ฟังด้วย

“แอน ตอนนี้คุณเป็นยังไงบ้าง” เขาโพล่งถามเธอทันทีที่รับสาย

“สบายดีค่ะ ฉันรู้เรื่องที่คุณความจำเสื่อมแล้วนะ” เธอบอกเขาว่าเธอเข้าใจทุกอย่างแล้ว

“ผมขอโทษนะแอน ที่ปล่อยให้คุณเผชิญทุกอย่างแทนผมมาตลอดสองปีนี้ เขาทำอะไรคุณบ้าง ใจร้ายกับคุณไหม ถ้าคุณถูกเขารังแกบอกผมนะแอน ผมจะพาตัวคุณกลับมา” เขารีบพูดด้วยความห่วงใย

ศิวัชกำหมัดแน่น พยายามสะกดใจไว้ไม่อาละวาดออกไปในตอนนี้

“ฉันสบายดีค่ะ คุณวัชดูแลฉันดีมาก เราเข้าใจกันดี ไม่ต้องห่วงนะคะ แล้วก็ต้องขอโทษด้วยที่ไม่ได้รอคุณ” เธอพูดออกไปตรงๆ ต่อหน้าสามีเพื่อแสดงความบริสุทธิ์ใจ ว่าจะไม่ไปแอบขอโทษกันลับหลังเขา

“แอน คุณระวังเขาด้วยนะ เขาแพ้คดี เขาต้องหาทางเล่นงานผม โดยใช้คุณเป็นเครื่องมือ เพราะเขารู้ว่าผมรักคุณมาก” สหชาติเตือนเธอ เพราะท่าทางของศิวัชในวันนั้น มันดูไม่บริสุทธิ์ใจ

“สามีฉันเขารักฉันมากค่ะชาติ คุณไม่ต้องห่วงนะ” เธอบอกเขาให้วางใจ

“แอน ผมรักคุณนะ คุณรู้ใช่ไหมว่าถ้ามีเรื่องทุกข์ใจ คุณบอกผมได้” เขาบอกเธอเสียงอ่อน แทบหมดแรงเมื่ออดีตคนรักเรียกศิวัชว่าสามีอย่างภาคภูมิใจ

มัธยมปลายต่างห้องที่เขาตกหลุมรักเธอตั้งแต่แรกเห็น ทั้งคู่เล่นละครที่โรงเรียนด้วยกันเป็นคนรัก เขาจีบเธอด้วยมุกเรียกสรรพนามแทนกันว่าคุณกับฉันจนอนัญญาตกลงเป็นแฟนกับเขา

ตลอดเวลาที่คบกัน เธอวางตัวดีไม่ยอมชิงสุกก่อนห่าม เขาเองก็เฝ้าถนอมเธอมาตลอดเวลาที่คบกัน แต่แล้วเธอก็ต้องตกเป็นของคนอื่นอย่างง่ายดาย เพียงเพราะเข้าใจผิดว่าเขาทิ้งเธอไป

“เรายังเป็นเพื่อนกันได้นะชาติ แต่ว่าฉันคงไม่สามารถกลับไปหาคุณในฐานะเดิมได้ ที่ผ่านมามันเป็นเรื่องเข้าใจผิด ต่างคนต่างอโหสิกรรมให้กันเถอะนะ”

“ขอให้คุณมีความสุขนะแอน แต่ให้รู้เอาไว้ว่าผมยังอยู่ที่เดิมเสมอ หากคุณต้องการ ถึงแม้จะเป็นในฐานะเพื่อนก็ตาม” เขาบอกเธอเสียงเบา โดยมีปรายฟ้านั่งฟังอยู่ข้างๆ ด้วยความปวดใจ

คำบอกรักที่เขาพรั่งพรูบอกอนัญญามันช่างบาดใจเธอเหลือเกิน

ศิวัชเองก็เช่นกัน ถึงจะสะใจกับความเจ็บปวดของสหชาติ แต่ก็ยอมรับว่าเขาเองก็อดหึงหวงอนัญญาไม่ได้ ที่ภรรยาถูกคนรักเก่าบอกรักเธอและพูดเป็นนัยว่ายังรอเธออยู่

อนัญญากดวางสายไปแล้วหันมามองศิวัชที่ทำหน้าบึ้งตึงอยู่ เธอยื่นหน้าไปจูบที่ปลายคางของเขาอย่างเอาใจแล้วเอื้อมมือไปวางโทรศัพท์ไว้ที่หัวเตียง

“สามีของแอนใจดีที่สุดเลย”

“และขี้หึงด้วย หึ บอกรักเมียผมต่อหน้าผมแล้วยังพูดใส่ร้ายผมอีก” เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่หงุดหงิด ทำให้อนัญญายิ้มอย่างชอบใจที่เขาหึงหวงเธอ

หญิงสาวเดินไปอาบน้ำแล้วกลับออกมาในชุดกระโจมอก เดินเข้าไปหาสามี เป็นครั้งแรกที่เธอเดินเข้าหาเขาแบบนี้

ศิวัชแทบจะลืมสิ่งที่เขาโกรธขึ้งเมื่อสักครู่ แล้วมองดูเธอเดินมาหาเขาด้วยแววตาที่ฉายแววปรารถนา

ต่างคนต่างมีผ้าขนหนูปิดบังร่างกายคนละชิ้นจึงไม่อยากเลยที่ศิวัชจะดึงมันออกไป แล้วดึงเธอลงมานอนคร่อมทับที่เตียงด้วยความกำหนัด

ริมฝีปากร้อนประกบจูบเธออย่างแผ่วเบา เบียดร่างกายนำส่วนที่แข็งทื่อถูไถกับสิ่งที่อ่อนไหวภายนอกเป็นจังหวะที่ชวนให้อนัญญาต้องแอ่นสะโพกเรียกร้องให้เขานำมันเข้าไป

เขาพรมจูบเธอไปทั่วใบหน้า เลื่อนต่ำลงไปที่ซอกคอ ก่อนจะเลื่อนไปดูดดึงยอดอกชูชันที่สั่นไหวรอการหยอกล้อจากเขา

เมื่อการเล้าโลมสิ้นสุด ศิวัชก็นำแกนกายของตนเข้าไปสำรวจมอบความสุขสมให้เธออย่างเต็มแรง

สะโพกสอบเคลื่อนเข้าไปเป็นจังหวะถี่ๆ และหนักหน่วง โน้มตัวลงไปซุกหน้าที่ซอกคอของเธอ ครางเสียงกระเส่าข้างใบหูของเธอเพื่อให้ภรรยาสาวรับรู้ว่าเขามีความสุขมากแค่ไหน

เสียงครางอื้ออึงประสานกับเสียงเนื้อที่กระทบกันอย่างเป็นจังหวะตามที่ร่างกายผสานหลอมรวมเป็นหนึ่ง

สะโพกที่พลิ้วไหวของเขาขยับเข้าออกอย่างหนักแน่นและดุดัน เสียงครางที่มีความสุขของศิวัช กระตุ้นให้อนัญญาใกล้ถึงจุดหมาย

มือเรียวบางจิกเกร็งที่หัวไหล่ นิ้วเท้าของทั้งคู่เบียดสีกัน แล้วเธอก็เกร็งสะโพก ครางเสียงหลงเมื่อถึงจุดหมาย

สามีวัยสามสิบเอ็ดนิ่วหน้าเมื่อถูกช่องทางรักของเธอบีบรัดเขาแล้วปลดปล่อยเข้าไปอย่างอดใจไม่ไหว

ศิวัชทิ้งกายนอนข้างเธอแล้วดึงมากอดเอาไว้ด้วยความเสน่หา ยอมรับแล้วว่าเขาทั้งรักทั้งแค้น แต่ว่าความรู้สึกฝ่ายไหนล่ะ ที่มันจะมากกว่ากัน แม้แต่ตัวเขาเองก็ไม่รู้

“แอน มีลูกกันนะ” เขากระซิบบอกเธอข้างใบหู ก่อนจะหลับไปด้วยความอ่อนเพลีย

อนัญญาน้ำตาคลอ เธอซุกตัวเข้าไปกอดเอวหนานั้นด้วยความรักสุดหัวใจ ไม่อยากเชื่อเลยว่าจะมีวันนี้ วันที่เขาอยากสร้างครอบครัวกับเธออย่างจริงจัง

**********************