ตอนที่ 1 แรกพบ

มีกลิ่นหนึ่งในสายลมเสมอ เมื่อเรานิ่งพอแล้วสัมผัส คล้ายกลิ่นของอดีตที่พัดเอารอยแค้นฝังลึก หรืออาจเป็นกลิ่นหวานพัดเป็นรอยชื่นมื่น

ปรู๊นนนนน....

เสียงหวูดรถไฟลากยาวกลางป่าเขา ขณะกำลังเข้าใกล้เมืองลพบุรี แสงก่อนเที่ยงร้อนเปรี้ยงพาให้ทุกสิ่งหยาดด้วยเหงื่อ ไม่เว้นแม้แต่หญิงที่นั่งข้าง หน้าต่าง ดวงหน้าหวานงดงามอย่างสาวพระนครขบริมฝีปากครุ่นคิดถึงสิ่งที่ต้องเผชิญ

“คุณนิด” เสียงหญิงอีกคนนั่งข้างกันเรียกเบา ๆ “พี่ว่าใกล้ถึงแล้ว”

เธอหลุดออกจากภวังค์ ชำเลืองมองข้างทางเหยียดริมฝีปากนิด ๆ “ถึงหรือไม่ ไม่ต่างกัน” ก่อนปรายสายตากลับไปทางพี่เลี้ยงที่บัดนี้หน้าซีดเซียว

“นิดขอโทษที่ทำให้พี่ลดาเดือดร้อน” เธอเปรยเบา

“อะไรกัน... ไม่หรอกค่ะ พี่เต็มใจเสียยิ่งกว่าที่ได้ตามมา”

ทว่าสองสาวไม่ทันได้เอื้อนเอ่ยมากไปกว่านั้น พลันเกิดเสียงอึกทึกของสัตว์ฝูงใหญ่ด้านนอกรถไฟดังกังวานในป่าไพร

เปรี้ยง !! ฮรี่รรร !! ฉึกฉัก ๆ

“หยุด !! นี่คือการปล้น !”

เสียงทุ้มดังก้องป่า ฝีเท้าม้านับสิบกระแทกพื้นดิน ฝุ่นแดงลอยคลุ้งเหมือนม่านควันโอบคลุมโชคชะตาทั้งขบวน ปืนยาว สั้น ถูกควงขึ้นไกนก สีหน้าคล้ำแดดล้วนฮึกเหิม ปิดมิดด้วยผ้าโพกสีเข้ม โผล่พ้นเพียงลูกตา

พลั่ก ๆ ปรู๊นนนน เอี๊ยดดดด

“เฮ้ย ! ไอ้ห่า”

นายขบวนร้องเสียงหลง ตาเบิกกว้าง กระตุกเชือกหยุดม้าเหล็กทัน สมัย เครื่องจักรไอน้ำคำรามเสียงหวูดหวีดแหลมก้อง ควันดำจากถ่านหินพวยพุ่งขึ้นท้องฟ้า ช่างโยนโกยเถ้าเข้ากองถ่าน ลดความเร็วจนกลิ่นเผาไหม้แสบฉุน

“เอ้ย ! ขอนไม้”

รถไฟขบวนยาวบรรทุกทั้งคน ทั้งของเต็มเอียด หยุดล้อฉิวเฉียดเส้นยาแดงผ่าแปดก่อนถึงท่อนไม้ที่ขวางทางกลางรางเหล็ก

“ว้าย ! ตาเถร คุณพระช่วย” เสียงหวีดร้องแหลม แยกไม่ออกชายหญิง ต่างหัวทิ่มขมำ ข้าวของกลิ้งเกลื่อน เบิกตาโตตระหนกผุดลุกเมื่อรับรู้ว่ากำลังถูกปล้น ยิ่งขนลุกตั้งชัน แผ่นหลังเปียกเหงื่อกาฬยามได้ยินนามหัวหน้าโจร

“พี่ขาล...”

ในช่วงเกือบเที่ยงพาไอร้อนแผ่ลง หยาดเค็มไหลซึมข้างขมับของชายใบหน้าแกร่งทว่าคมสัน สีผิวคล้ำจากแดดลามเลีย เขาตะโกนสั่ง

“ไอ้เพิ่มมึงไปคุมคนขับ ไอ้สักพาคนขึ้นท้ายขบวน”

จากนั้นคนสิบกว่าชีวิตพาม้าโผนทะยานชิดตัวรถไฟ กระโดดขึ้นแล้วพุ่งตัวสู่ชั้นในส่วนของผู้โดยสาร

วนิดานั่งตัวแข็งทื่อ ใช้มือดึงหมวกปีกกว้างสีขาวขลิบฟ้าระบายด้วยโบเล็กบดบังใบหน้าชื้นเหงื่อจนมิด คิ้วเรียวขมวดเล็กน้อย พึมพำเบา ๆ

เสือขาล...

“คุณวนิดา พี่ว่าไม่ดีแน่ พี่ได้ยินชื่อ...” ลดาวัลย์ตะกุกตะกัก

“เงียบ... พี่ลดา” เธอเปรยลอดไรฟัน “ก้มหน้าอย่าให้มันเห็น”

“แต่ว่า...” ลดาวัลย์ทำท่าโต้แย้งแต่เสียงตึงตังจากด้านหลัง ฝีเท้านับสิบพาให้สาวร่างเล็กสะดุ้ง ขนลุกเกรียว เธอรีบงุดหน้า ยกกระเป๋าสานใบใหญ่ขึ้นปิดด้วยมือสั่นเทา

“หมอบลง หมอบลงไป !” โจรร่างเล็กตัวดำตะคอกใส่คู่สามีภรรยาที่ทำท่าวิ่งหนี “ไอ้พวกผู้รากมากดี ขาก... ถุย !”

“เบาไอ้แก้ว เที่ยวนี้เอาแต่ของท้ายขบวน” เสียงทุ้มต่ำหนักเปล่งเบาเปี่ยมอำนาจ พาให้คนชื่อแก้วเงียบเสียง

โจรใหญ่พาร่างสูงสง่าน่าครั่นคร้ามเดินสำรวจลึกเข้าไป กวาดตาจนทั่วอย่างไม่ใส่ใจ ด้วยจุดหมายมิใช่ของมีค่าในกระเป๋าของพวกผู้ดีในชั้นนี้ ซึ่งล้วนแต่งชุดอย่างคนพระนคร กระโปรงสมัยนิยมลายดอก เสื้อคอบัวสีพื้นสวมหมวกทั้งที่อยู่ในร่ม ประดับเครื่องแต่งกายด้วยมุกน้อยชิ้น

ทุกก้าวที่เขาผ่าน ทุกคนสั่นสะท้าน

จุดหมายเขาคือของที่ถูกส่งมาจากพระนคร บอบบางดั่งดอกไม้ แต่หน่วงอยู่ในอกของเขามาหลายวัน

“ขาล” สักเรียกดัง ๆ มาจากทางด้านหน้าขบวน เสือขาลละสายตาออก ยกปืนขึ้นก้าวยาว แต่แล้ว...

กลิ่นมะลิ... ภาพในคืนหนึ่งเมื่อหลายสิบปีก่อนผุดทับซ้อน รอยยิ้มอ่อนหวาน ยิ้มที่มอบให้เขาคนเดียว

แม่... เสียงเรียกแผ่วในใจดังขึ้นพร้อมกลิ่นดอกมะลิผสมส้มอ่อน ๆ ที่ลอยมาตามลมทางหน้าต่างด้านซ้ายมือ

วนิดาบีบมือตัวเองแน่นบนตัก เธอเพ่งสายตาแต่ริ้วไม้ขอบหน้าต่างสีน้ำตาลอ่อน กลั้นลมหายใจเมื่อเงาทะมึนหยุดทอดใกล้เก้าอี้ที่เธอนั่ง กลิ่นม้าติดกายอวลจางๆ กลิ่นที่เธอไม่คุ้นเคย

ขอพระแม่ทรงโปรด... ให้เขาเดินเลยผ่านลูกไป

เธอภาวนาอย่างคนที่คุ้นชินกับการสวดในโบสถ์คอนแวนต์ แม้ว่าเธอเดินทางมาเพื่อเป็นเมียเขา แต่เธอยังไม่พร้อมประจันหน้ากับเขาในตอนนี้

ทว่า... คำขอของเธอไม่สัมฤทธิ์ผล

เสือขาลผินหน้ากลับมาจดจ้องร่างหนึ่ง หญิงข้างหน้าต่างที่แสงยามบ่ายสาดลงปีกหมวกเกิดเงาสีเทาทอดดวงหน้าขาวละมุน ลมเอื่อยกระพือปลายหมวกสะบัดเล็กน้อย

ปับ ! เสือขาลยังจ้องนิ่งแม้ว่าบ่าถูกตะปปด้วยมือคล้ำของเสือสักเพื่อนสนิท เขาเอียงหน้าไปใกล้เพื่อน ฟังคำบอกเล่าก่อนจะโก่งคิ้วสูงข้างซ้าย ยักมุมปากบนบางกว่าด้านล่างกระตุกนิด ๆ แล้วก้าวไปใกล้หล่อนคนนั้น

“เจอแล้ว...” เขาเปรยบอกสักเบา ๆ เก็บไกนกดัง กึก ! ลอบยิ้มเมื่อเห็นร่างระหงสะดุ้งเล็กน้อย

เมียเจ้า สายเลือดน้ำเงินแสนชัง ในที่สุด...

เสือขาลวาดปืนลดปลายลำดำมะเมื่อมสอดใต้ปีกหมวกว่าที่เมีย ยกเผยอขึ้นก่อนตวัดพรวดคราวเดียวร่วงออกนอกหน้าต่าง

พรึบ ! ว้าย !

เสียงร้องตกใจแหลมเล็กมิได้ออกมาจากปากกระจับจิ้มลิ้มสีระเรื่อธรรมชาติ ทว่าเป็นหญิงอีกคนวัยทึนทึกที่นั่งข้างกัน เจ้าหล่อนปราดลุกขวางในชุดน่าขบขัน กระโปรงบานสีเข้ม เสื้อผ้าฝ้ายกระดุมหน้าสีขาวและลูกไม้ระบายแขนวิจิตรเกินงาม นิ้วระริกดั่งใบไม้ต้องลมชี้ไปทางโจร

“ไอ้พวกกักขฬะ ช่างไม่รู้ฟ้าต่ำแผ่นดินสูง” เสียงปรามดังสั่นสะท้าน ลอดไรฟันกึกกัก

“หลบไป...” สุ้มเสียงเสือขาลทุ้มต่ำแม้ไม่ดังนัก ทว่าทำให้ลดาวัลย์ขาเทิ้มสะท้านเกือบทรุด อีกมือจับพนักเก้าอี้ไม้เป็นหลักพยุง จิกเล็บลง

วนิดาเม้มปากกระตุกชายเสื้อพี่เลี้ยงสาว “พี่ลดา นิดจัดการเองค่ะ”

เธอดึงพี่เลี้ยงให้นั่งลงแล้วแหงนดวงหน้าขึ้นจ้องทั้งที่ท้องวูบโหวง เธอมองคิ้วเข้มยกสูงบนหน้าคล้ำ ดวงตาของเขาแข็งกร้าว แต่เธอจะไม่แสดงออกว่ากลัว พาร่างในชุดสมัยใหม่พระนครอาบด้วยศักดิ์ศรีลุกยืน

เสือขาลเคาะนิ้วบนไกปืนพลางกวาดตามองเธอ ลมหายใจสะดุดยามร่างอรชรอวบอิ่มมากสง่าทำท่าจองหองแต่เขาดันวูบไหว

ว่าที่เมียเจ้าแสนชัง แต่อยากจะคว้ามากอด ไอ้สารเลวประยูร !

แค่เห็นหน้าใกล้ ๆ กูก็อยากกลืนน้ำลายตัวเอง...

“คุณวนิดา” เสียงของลดาวัลย์ประหวั่นพรั่นพรึง พยายามปราม ทว่าพี่เลี้ยงสาวพลันตกตะลึงเมื่อหม่อมสาวกล่าวท้าทาย

“ฉันไม่คิดว่าคุณจะมาต้อนรับกลางทาง” วนิดาเชิดหน้า

ลดาวัลย์ใช้มือชื้นเหงื่อกระตุกมือวนิดา แต่หม่อมราชวงศ์ดึงมือออก ใบหน้างามเรียบเฉย

“สวัสดี” เธอกล่าวทักสงบนิ่ง เชิดปลายคาง “ฉันวนิดา... เมียที่คุณประยูรยกให้”

เสือขาลโน้มหน้าเข้าหา พ่นลมหายใจร้อนผ่าวเคลือบยิ้มหยัน ดันปลายปืนจรดคางขาวละมุนอย่างเยาะเย้ย

“ฉันเสือขาล” เสียงทุ้มเขาเรียบเช่นกัน แฝงเฉยชายิ่งกว่าน้ำนิ่งในหน้าหนาว ทำเอาวนิดาขดปลายนิ้วเท้าไม่รู้ตัว

ยิ่งเขาเข้าใกล้ ความปรารถนายิ่งฉายชัดจนวนิดาเกือบถอยหลัง เธอสั่นอยู่ข้างในฝืนยืนนิ่งเมื่อเขาโน้มหน้าพากลิ่นผู้ชายผสานเหงื่อ ที่ส่งผลต่อท้องไส้จนเผลอเลียริมฝีปาก

ดวงตาสีสนิมหลุบมองเรียวลิ้น เขาลดปืนลงเปลี่ยนเป็นนิ้วชี้ลูบขอบปากเธอแทน สองคนประสานสายตาสบกันนิ่ง ก่อนที่มือกร้านจะดึงผ้าพาดหน้าของตัวเองลง เผยใบหน้าคมสันดุดันและรอยยิ้มที่พาให้วนิดาสะท้านวาบในทรวงอกจนเกือบเซ

ทั้งชังและต้องการ...

“สวัสดี... เมียรัก”

คำไม่กี่พยางค์สะท้อนก้องจนอื้ออึง

นับจากวันนี้... คำนี้จะวนเวียนอยู่กับพวกเขาทั้งคู่ โดยที่ทั้งเสือขาลและวนิดาไม่อาจรู้ได้เลยว่า

คำว่า ‘เมียเสือขาล’ จะเป็นดั่งคำสาป หรือ พรจากสวรรค์กันแน่

เสียงหวูดรถไฟยังแว่วก้อง แต่ไม่มีใครได้ยินอีกต่อไป...

นอกจากคำว่า เมียรัก ที่จะตามหลอกหลอนเธอไปตลอดชีวิต