Accueil / โรแมนติก / เมียเสือขาล / ตอนที่ 2   สามวันก่อนเดินทาง

Partager

ตอนที่ 2   สามวันก่อนเดินทาง

last update Date de publication: 2026-06-26 14:09:32

เฮ้ย ! แบกดี ๆ สิวะ

หลีกหน่อย ๆ อย่าขวางทาง...

เสียงตะโกนโวยวายริมทางถนน สถานที่ที่คลาคล่ำด้วยพ่อค้า ย่านยาวราชถิ่นคนจีนคึกคัก เส้นการค้าใหม่ที่ผุดขึ้นหลังจากประเทศไทยเข้าสู่ระบบเศรษฐกิจทันสมัย ห้างฝรั่งสี่ชั้นล้วนเต็มไปด้วยคนระดับบนของพระนคร

กึก กึก ! นิ้วคล้ำเข้มเคาะลงพนักเท้าแขน เสือขาลกวาดตามองไปยังด้านนอกร้านด้วยความคุ้นชิน นานแล้วที่เขาไม่ได้มาเยือนที่แห่งนี้ พระนครเปลี่ยนไปขวักไขว่คนเดินเท้า รถถีบ และรถยนต์

“เราไม่ควรนัดเจอกลางพระนคร” สักเปรยเบา ๆ ยกบรั่นดีขึ้นจิบ

“ไม่” ขาลละสายตาออกจากถนน หันหน้ากลับมองเพื่อน “เราควรเจอหม่อมเจ้าคนนี้ก่อน”

“มันเสี่ยง”

ขาลผุดรอยยิ้มเจ้าเล่ห์นิด ๆ มุมปาก ใบหน้าคมสันดูเฉี่ยวขึ้น “มันงานของเราไม่ใช่หรือ เสี่ยง” เขาหยิบแก้วบรั่นดีลิ้มรสฝาดหวาน ผิดแผกไปจากเหล้าเถื่อนที่บ้านวังน้ำใส เหยียดปาก “อีกอย่าง วันนี้เรามาในมาดคุณผู้ชาย”

เสือสักหัวเราะในลำคอ ผ่อนคลายลง เคาะซิการ์กับโต๊ะยกจุดดูดจนควันโขมง ฉุยลอยภายในห้องสำราญของบุรุษ

วันนี้พวกเขามาในชุดเสื้อผ้าฝ้ายสีอ่อนทับด้วยสูทเนื้อดี รองเท้าหนังขัดมันเช่นคุณชายชั้นสูง ใครเห็นเป็นต้องเหลียวหลัง ด้วยอยากรู้ว่าเป็นคุณชายบ้านใดกันจึงได้ดูน่าครั่นคร้าม ทว่าท่วงท่าสง่างาม ดวงหน้าดั่งเทพบุตร

“เสือขาล ?” เสียงทุ้มพร่าอย่างคนสูงวัยดังขึ้นข้างโต๊ะ “ผมหม่อมเจ้าประยูร”

ขาลแหงนหน้าขึ้นมอง ชายคนที่ยืนข้างโต๊ะผิวขาวซีดผอมเกร็ง หน้าเค้าผู้ดีแก่การศึกษา ทว่าดวงตากลับเจ้าเล่ห์ หม่อมเจ้ามีรอยยิ้มที่ทำให้เสือขาลสะอิดสะเอียน ขาลพยักหน้ารับแล้วผายมือให้อีกฝ่ายนั่งลง

“การเจรจาวันนี้...” ประยูรรีบเกริ่นแต่เสือขาลขัดขึ้น

“ผมมาเพื่อฟังเงื่อนไขและแจ้งเงื่อนไข” เสียงทุ้มอำนาจกว่าของเสือขาลพาให้หม่อมเจ้าจำใจหยุดปาก

“เชิญคุณก่อน” ขาลสั่งเป็นเชิงอนุญาต ยิ่งจุดเพลิงโทสะศักดิ์ศรีชนชั้นสูง เสียงที่เปล่งออกจากชายสูงวัยกว่าจึงกระด้าง

“ผมต้องการเอาสินค้าผ่านลุ่มน้ำ ถิ่นของคุณ”

“ข้อแลกเปลี่ยน” ขาลพ่นควันซิการ์ เอนตัวพิงเก้าอี้แล้วพาดขาขึ้นข้างหนึ่ง ประยูรชักสีหน้าเมื่อเห็นกิริยาแต่ไม่กล้าเอ่ยเตือน

“คุณขาลต้องการเท่าไร ? หรือจะเป็นส่วนแบ่ง”

“ขอของดีกว่านั้น หลักประกันความสัตย์”

เสียงเสือขาลราวคนเกียจคร้าน เขาพูดพลางมองออกไปนอกหน้าต่างอย่างเบื่อหน่าย ชายคนนี้เป็นเพียงผู้ดีจอมปลอม ยศชั้นหม่อมเจ้า แต่ใคร่อยากรวยทางลัด คิดการใหญ่ค้าฝิ่น

“ฉันมีธิดา” ประยูรกล่าวเสียงหนัก แน่วแน่ราวกับเตรียมการมาแล้วอย่างดี “หลักประกันสัญญา”

“แบบนี้ค่อยน่าสนใจ” เสือขาลเบือนหน้ากลับมาส่งรอยยิ้มเย็น “คุณส่งลูกสาว ผมให้ทางผ่านรวมไปถึงขนของ ส่วนแบ่งห้าสิบเปอร์เซ็นต์”

“ห้าสิบเปอร์เซ็นต์ !” ประยูรขึ้นเสียงหน้าแดงซ่าน มือหม่อมสูงศักดิ์กำแน่นข้างใต้โต๊ะ ไอ้ลูกหมาถ่อยมันต่อรองจนเขาจะไม่เหลือ !

ขาลโก่งคิ้วแทนคำตอบ โบกมือเบา ๆ คล้ายไล่ “ถ้าไม่ตกลงเชิญคุณกลับไปเถิด”

“คุณขาล” ประยูรเยาะเสียง “อย่าลืม คุณอยู่กลางพระนคร...” หม่อมเจ้ามองไปรอบ ๆ แสยะยิ้มจนรอยตีนกาโผล่หางตา “ผมแจ้งจับคุณเมื่อไรย่อมได้”

“เอาสิ” ขาลตอบตรง ๆ ดับซิการ์ “ผมว่าเราคงหมดธุระ...”

“โน้น !” ประยูรพูดขัด “ลูกสาวผมนั่งอยู่ในรถฝั่งตรงข้าม”

ขาลและสักเหลียวมองตามนิ้วแห้งของหม่อมเจ้า รถยนต์สีดำสนิทฝั่งตรงข้ามถนนหน้าร้านทองเปิดใหม่ แม้ว่ามองไม่ถนัดนักแต่ภาพของเธอกลับทำเขาขนลุกเกรียว ขบกรามแน่นกว่าเดิม

“ไม่ !” เขาเค้นเสียงสะบัดหน้ากลับ

“หล่อนเพิ่งกลับมาจากปีนัง” ประยูรรีบพูดต่อ “ริอ่านออกหน้าออกตาตามโรงละคร สังคมเริ่มเอือมระอา”

“งั้นหล่อนคือของเหลือเดน ?” ขาลโก่งคิ้วถาม

ประยูรสะอึกมือสั่นใต้โต๊ะ โกรธที่ลูกสาวทำให้เขาโดนหมิ่นเกียรติจากโจรชั้นต่ำ พูดลอดไรฟัน

“ไม่ หล่อนเพียงแสดงละครเวที แต่การเต้นกินรำกินสำหรับเราคือหญิงขายบริการ”

ขาลมองกลับไปทางหญิงโชคร้ายที่มีบิดาเช่นประยูร ใบหน้าหวานดวงตาโตดั่งกวางสะกดเขานิ่งจนแทบลืมหายใจ

หากเขาตกลง เขาอาจเสียหัวใจของตัวเองให้เธอไป

แต่ถ้าไม่...

“ส่งหล่อนไปสิงห์บุรี รถไฟสายเหนือในอีกสามวัน ไม่มีงานแต่ง” เขาเปรยเบาคร้านใส่ใจว่าสักกำลังทำหน้าปฏิเสธ หรือประยูรที่หน้าเผือดสี “เราจะรอรับหล่อนกลางทาง ส่วนแบ่งห้าสิบเปอร์เซ็นต์ ผมได้เส้นทางปลอดตำรวจ”

และเธอ... ถ้อยในใจที่เขาไม่กล้าเอ่ย 

เสือขาลลุกยืนทันทีไม่รอให้หม่อมเจ้าประยูรทักค้าน พลางเดินออกจากโต๊ะทว่าดวงตาเสือเหลียวมองสาวในรถคันนั้น

“วนิดา...” ประยูรพูดตามหลัง ร่างสูงใหญ่ของสองเสือหยุดชะงักเอี้ยวหน้ากลับไป เลิกคิ้วแทนคำถาม

“ลูกสาวผมชื่อ หม่อมราชวงศ์วนิดา ปรียานนทวงศ์”

ขนบนแผ่นหลังของเสือขาลลุกซู่ยามได้ยินชื่อของหล่อนคนนั้น ยศฐาดั่งตรวนเหล็กที่ผูกเขากับไฟแค้น กรีดหัวใจจนเจ็บร้าว

ทว่าชื่อของหล่อน...

วนิดา... หญิงอันเป็นที่รัก

เขาพาร่างสูงเข้มเดินออกจากภัตรคารในอาคารทันสมัย ยกหมวกขึ้นสวมปิดบังใบหน้า เดินเฉียดผ่านรถคันนั้นอีกครั้ง กระจกรถเปิดแง้มลงเสียครึ่งพากลิ่นหอมมะลิเจือส้มรวยรินโชยออกมา แม้อ่อนจางทว่าร่างของเสือขาลเกือบผงะ ความต้องการดิบเถื่อนพลุ่งพล่าน อยากคว้าเธอมาครอง

ทว่าการได้เธอมาในคราวนี้ เหมือนกับการกลืนน้ำลายตัวเอง หรือเพลิงแค้นที่ยากจะดับอาจทุเลาถ้าได้ครอบครองสตรีสูงศักดิ์ รากเหง้าศักดิ์ศรีที่ทำให้พ่อของเขาต้องตาย

แต่ไม่ว่าอย่างไร เขาจะรับหล่อนไว้

วนิดา...

Continuez à lire ce livre gratuitement
Scanner le code pour télécharger l'application

Dernier chapitre

  • เมียเสือขาล   ตอนพิเศษ 5 เสือสัก ลดาวัลย์

    แสงเช้าพาดผ่านบานหน้าต่างไม้เก่าซีดของโรงแรมราคาถูกในอำเภอพรหมบุรี เสียงจอแจจากถนนดินแดงด้านนอกดังก้องตั้งแต่ไก่ขันกลิ่นข้าวสารปนฝุ่นจากรถม้าลอยคละคลุ้งเข้ามาในห้องพักแคบ ๆ เตียงไม้กรุผ้าปูสีหม่นวางชิดผนัง มุ้งเก่าห้อยยาน ม่านบางสั่นไหวตามลม ยามเช้าเสือสักยืนพิงขอบหน้าต่าง มวนยาสูบในมือส่งควันลอยเป็นเส้นบาง ร่างสูงกำยำในเสื้อสีเข้มและกางเกงผ้าฝ้ายเงียบขรึมผิดไปจากที่เคยเป็น ดวงตาคมนิ่งทอดมองลานกว้างด้านล่าง แต่ใจกลับวนเวียนอยู่ที่ร่างเล็กบนเตียงด้าน หลังหญิงสาวจากพระนครที่ถูกจับลากมาพร้อมวนิดา ยังนอนขดตัวใต้ผ้าห่มบาง ผมดำยาวสยายลงหมอน ใบหน้าหวานแฝงรอยเหนื่อยอ่อนจากคืนก่อน ที่เขากอดรัดเธอไม่ยอมปล่อย ผิวขาวเนียนสะท้อนแสงเช้า รอยช้ำจางๆ จากการรักอันดิบเถื่อนยังประทับอยู่บนต้นคอและไหล่บาง“พี่สัก...”เสียงหวานพร่าเอ่ยเรียกเบา ลดาวัลย์พลิกตัวช้าๆ ผ้าห่มเลื่อนลง เผยแผ่นหลังขาวนวลที่โค้งงามราวหยกแกะสลัก เธอรู้ว่าเขายืนมองอยู่ ดวงตาคู่สวยเงยขึ้นสบตาเขา ยิ้มจางๆ“เช้านี้พี่ดูแปลก ๆ”สักกลืนน้ำลายลงคอ สายตาคมนิ่ง แต่หัวใจหนักอึ้งราวถูกบ

  • เมียเสือขาล   ตอนพิเศษ 4 หกปีต่อมา

    หกปีต่อมา ณ วังเทวากูรเวลาหกปีผ่านไปทำให้บาดแผลทั้งหลายแปรเปลี่ยนเป็นความสงบแสงยามเย็นท้ายวังทอดลงยังริมสระขุดใหม่ใกล้กันคือศาลาหลังเล็ก ที่ซึ่งสองสามีภรรยามักมาใช้เวลาร่วมกันในช่วงบ่ายเสมอ ทว่าวันนี้กลับเป็นช่วงเย็นเด็กชายวัยห้าขวบยืนนิ่งมือถูกผู้เป็นย่ากำไว้หลวม ๆ ตามแรงชราภาพ ทั้งสองมองหม่อมราชวงศ์ศิการและหม่อมวนิดากำลังฝังกลบสัตว์เลี้ยงแสนรัก“มันเป็นอะไรตายครับ” เด็กชายแหงนหน้าถามย่า“มันแก่แล้ว... ศิกร” ย่าก้มลงมองยิ้มไปถึงดวงตาฝ้าฟาง“งั้นอีกหน่อยย่าก็ต้องตายใช่ไหมครับ” เด็กชายยังถามอีกทำให้ผู้เป็นย่าหัวเราะเบา ๆ ศิกรในวัยห้าขวบช่างถามเกินวัยสมอายุ ย่าลูบหัวช้า ๆ“ไม่นานดอกหลานรัก จะถึงเวลาของย่า”เด็กชายบีบมือย่าแน่น “ผมไม่อยากให้ย่าตายเลย ไอ้สิบทิศก็ด้วย”วนิดาหันหลังกลับมาปรามดุ “ลูกกำลังพูดคำหยาบ”“แต่คุณพ่อเรียกมันแบบนั้นนี่ครับ” ศิกรหันไปทางพ่อที่หัวเราะในลำคอ ปัดมือสองสามครั้งก่อนพยุงร่างเมียรักขึ้นยืน โอบหลังพาเด

  • เมียเสือขาล   ตอนพิเศษ 3 ดื่มน้ำผึ้งพระจันทร์

    ปรู๊น... เสียงหวูดรถไฟดังแว่วจากชุมทางบ้านหมี่ แสงแดดยามบ่ายของต้นปี พ.ศ. 2481 สาดเปรี้ยงลงบนถนนดินแดงวนิดาในชุดเดรสทันสมัยแบบสาวพระนครยกมือปาดเหงื่อที่หน้าผาก แต่ก่อนที่หยาดเหงื่อจะไหลลงแก้ม มือคล้ำกร้านของเสือขาลคว้าผ้าเช็ดหน้ามาแตะซับให้อย่างนุ่มนวล“ใครหนอ คิดเรื่องฮันนี่มูนทันสมัยถึงบ้านนอก”วนิดาแสร้งบ่น แววตาหยอกเย้าขณะเดินเคียงข้างร่างสูงใหญ่ของสามีที่เหมือนเป็นเงาคุ้มภัย แสงแดดส่องสะท้อนผมดำเงาของเธอ ทำให้ใบหน้าหวานยิ่งเด่นชัด“บ้านนอกที่ไหน นี่คึกคักยิ่ง รอตกเย็นคุณหญิงจะได้จับจ่ายเดินเล่น”เสือขาลยิ้มเจ้าเล่ห์ มือจับแขนบางเธอแน่น เดินนำไปยังโรงแรมเล็ก ที่ตั้งอยู่ริมถนน คุ้นตาเหมือนเคยมาพักเมื่อครั้งอดีตวนิดาหยุดชะงัก มองป้ายโรงแรมเก่าๆ แล้วหันไปมองสามี “อย่าบอกนะ นี่คือที่ที่พาเมียมาดื่มน้ำผึ้งพระจันทร์” เธอแหงนหน้าถาม รอยยิ้มของเขาทำให้ใจเธอเต้นแรง ทั้งข้องใจและหวั่นไหว“เป็นเมียโจร อย่าลืมกำพืดสิ ไปเถิด”เสือขาลหัวเราะ ดึงมือเธอขึ้นบันไดไม้ไปยังหน้าโถงโรงแรม เขารับกุญแจจากเจ้าของด้วยท่าทีสนิทสนม

  • เมียเสือขาล   ตอนพิเศษ 2 วันที่ใจร้อนผ่าว

    ย้อนกลับไปช่วงวันที่เสือขาลนอนพักรักษาแผลถูกยิงเอ้ก อี้ เอ้ก เอ้ก...เสียงสิบทิศขันแต่เช้าตรู่ในขณะที่ฟ้ายังมืด เสือขาลขยับเปลือกตาสะดุ้งเล็กน้อย ยกมือกุมสีข้างเหลียวมองตามเสียงกรนเบา ๆ เขาทิ้งศีรษะลงวนิดา...เขาพึมพำลอดไม่เป็นถ้อย ใกล้เพียงเอื้อมแต่กลับคว้าไว้ไม่ได้ เขายกมือขึ้นกลั้นเจ็บเอานิ้วเกี่ยวในผมดำขลับของเธอ นุ่มสลวยกลิ่นหอมอ่อน ๆ เผลอยิ้มหากอยู่พระนคร หล่อนคงเข้าร้านเสริมสวยจู่ ๆ ภาพเธอสวมใส่ชุดทันสมัยไม่ใช่ผ้านุ่งอย่างชาวบ้านผุดขึ้น มือชะงักดึงลงวางดั่งเดิมคงเป็นไปไม่ได้... ฉันจะไม่ปล่อยเธอกลับไป“แค่ก ๆ” เขาแสร้งกระแอม เธอยังนอนนิ่งด้วยความอ่อนเพลีย จึงใช้มือเขย่าแรง ๆ “ตื่นได้แล้ว แดดกำลังจะส่องหัว”เธอกะพริบตาสงสัย แล้วลุกพรวดเมื่อเห็นว่าตัวเองนอนดิ้นมาใกล้จนศีรษะเกือบเกยตัวเสือขาล จ้องหน้าเขาที่ทำหน้าขมวดคิ้วอารมณ์เสียแต่เช้า...“ฉันหิวน้ำ” เสือขาลเปรยเสียงแหบวนิดาไม่พูดอะไร เธอโน้มตัวไปหยิบขันน้ำ เสื้อคอกระเช้าสำหรับใส่นอนหย่อนลงจนเห็นเนินหน้

  • เมียเสือขาล   ตอนพิเศษ 1 วนิดา... เสือขาล...

    โห ฮิ่โห ฮิ่โห ฮิ่โห ฮิ่โห... ฮิ้ว...ใครมีมะกรูด มาแลกมะนาว ใครมีลูกสาว มาแลกลูกเขย เอาว่ะเอาเว้ย ตะละลา......เสียงขบวนขันหมากคึกคักยิ่งด้วยหัวหน้าโจรร่อนจดหมายบอกพรรคพวกลูกน้องเก่าให้ช่วยมาจัดงาน ในเช้านี้ขันหมากตระกูลผู้ดีจึงได้ยาวเหยียด แต่งกายเสื้อฝ้ายสีมอกางเกงเนื้อหยาบ เสียงคุยเอะอะหัวเราะครืนทุ้มก้องยังหัวถนนกระต๊าก ! ไอ้สิบทิศร้องเบา ๆ ในอ้อมแขนเจ้านายของมัน เขาลูบหัวปลอบใจ“มึงทำหน้าที่ให้ดี แล้วกูจะไม่ต้มมึง”ขาลเปรยหัวใคร่ยืนตรงกลางขนาบข้างด้วยเสือสักยกพานสินสอด สมุนโจรยกต้นกล้วยอ้อยคาดเอวด้วยผ้าขาวม้าลายแดงน้ำเงินเสียงขบวนขันหมากเหล่าบุรุษเถื่อนวังน้ำใสก้องยาวบนถนนราชดำเนิน ดงผู้ดีของพระนคร ดังเสียจนเจ้าสาวที่นั่งอยู่หน้ากระจกหัวเราะเบา ๆ“ดูท่าศิการจะเกณฑ์คนมาอักโข” หม่อมอภิรดีเปรยเบา สวมสร้อยคอทับทิมที่หม่อมอัมพรนำมาให้ตั้งแต่เมื่อวาน วนิดายกแตะลูบสีโลหิต“คึกคักดีค่ะ”ภาพสะท้อนในกระจกเช้านี้ เธอเลือกไว้ทรงผมเดิมดัดลอนสั้นพองาม ต่างหูคู่ไม่ใหญ่นักแต่สีเม็ดทับทิมแข่งรับริมฝีปากแต้มชมพูดอกบัว เสื

  • เมียเสือขาล   ตอนที่ 54 เงียบพอให้ได้ยินเสียงหัวใจชัดขึ้น 2

    เสียงหวีดแหลมดังก้องในโถงวังปรียาวงศ์ของอภิรดีลอดไปยังลานสวนข้างบ้าน ที่ซึ่งต้นกาสะลองใหญ่ยืนนิ่งรับรู้ถึงทุกสิ่งของบ้านหลังนี้ใต้ต้นคือชายหนุ่มคนหนึ่งหน้าซีดเผือด กระโจนพรวดไม่กี่ก้าวตามเสียงไปทางห้องพักผ่อน เสือขาลตาเบิกโพลงตระหนก ตวัดปืนขึ้นมือสั่นเทา“ไอ้ประยูร” เสือขาลกดเสียง หัวใจหล่นวูบลงที่เท้า ร่างของหญิงคนรักถูกคนที่ฆ่าพ่อเขารัดคอแน่นด้วยมือ นัยน์ตาเธอเหลือกขึ้นก่อนที่มันจะหันมาเห็นแล้วปล่อยออก“แค่ก ๆ” วนิดาสำลักอากาศ สูดหายใจเฮือก ไอเอาลมเข้าปอด ตาแผดร้อนแดงก่ำน้ำตารื้น “พี่ขาล...”“โลกมันกลมจริงไหม” ประยูรใช้ท่อนแขนรัดคอลูกสาวลากไปอีกทาง ปลายปืนลูกโม่เสือขาลจ่อไล่ทุกฝีก้าว “กูเพิ่งรู้ข่าว ไม่คิดเลยว่ามึงจะเป็นลูกท่านหลานเธอ โดยเฉพาะไอ้ศิกร”เสือขาลกัดกรามกรอด ทรวงอกร้อนวาบนิ้วชื้นเหงื่อขยับขึ้นไกนก กึก! ประยูรสลับมือ ใช้มีดพร้าจ่อคอวนิดาทันควัน“มึงกล้าแลก ?” ประยูรเยาะหยัน“ปล่อยหล่อน” ขาลสั่งลอดไรฟัน เหงื่อผุดไหลลงหางตา“ปล่อย ? ก่อนหน้ากูคิดว่าส่งมันไปก็สมเนื้อ ลูกโจรกับโจร คนชั้นต่ำ ฮ่า ฮ่า ใครจะรู้ว่ามึงเป็นส

Plus de chapitres
Découvrez et lisez de bons romans gratuitement
Accédez gratuitement à un grand nombre de bons romans sur GoodNovel. Téléchargez les livres que vous aimez et lisez où et quand vous voulez.
Lisez des livres gratuitement sur l'APP
Scanner le code pour lire sur l'application
DMCA.com Protection Status