ตอนที่ 9 แรงกระเพื่อมของเมียพระนคร 2

“จะพาไปอาบน้ำตอนเช้า ค่อยกินข้าว” เสือสักเปรยขึ้นยื่นผ้านุ่งมาตรงหน้า “ของอีจัน ไปขอมันมาให้ใช้ก่อน”

“ฉันไม่เคยอาบต่อหน้าคนอื่น”

“แต่นี่มันบ้านนอก” เขาพูดกลั้วหัวเราะเบา ๆ เขย่าเสื้อในมือให้เธอรับเสื้อผ้า “เดี๋ยวจะพาคนมาทำชานเรือนใหม่ จะได้อาบบนเรือน”

“แต่ว่า...”

“เคยคิดหยุดเถียงบ้างหรือไม่ ลดา”

“คุณรู้จักชื่อฉันได้ยังไง”

เขาส่ายหน้าแล้วออกเดินนำลงเรือนไปก่อน ลดาจึงจำใจเดินตามหลัง ลอบสังเกตหมู่บ้าน เรือนไม้หลังไม่ใหญ่นักใต้ถุนยกสูงหนีน้ำ ตั้งห่างกันเป็นย่อม ๆ มีลานตรงกลางคล้ายที่ส่วนรวม คนในหมู่บ้านบ้างถักแห บ้างนั่งจับกลุ่มพูดคุย

“ไอ้ขาล” เสือสักร้องทักเมื่อเดินสวนกับเสือขาลที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จ “ทำไมไม่อาบบนเรือน”

“เรื่องของกู” เสียงเสือขาลเจือขุ่นมัว

“อารมณ์ไม่ดีแต่เช้า หรือว่า...” เสือสักหยุดยิ้มหัว “เมียไม่ให้นอนด้วยว่ะ”

เสือขาลพ่นลมใส่ แทนที่อาบน้ำเย็นจัดจะหายงุ่นง่านแต่พอเดินลัดโผล่จากป่ามองเห็นตัวบ้าน ไอ้ส่วนที่เงียบสงบดันตื่นขึ้นมาอีกครั้ง สายตาเขาเหลือบมองเห็นพี่เลี้ยงเมียตัวเอง เช้านี้แม้ดูหน้าซีดเซียวแต่คงพอได้นอนเต็มตาจึงดูดีกว่าเมื่อวาน

“ฉันอยากไปหาคุณนิด” ลดาวัลย์พูดแทรกขึ้นเบา ๆ มือกำผ้าซิ่นแน่นหลุบตาต่ำ ขยับหลบไปด้านหลังเสือสัก เมื่อเห็นสายตาของเสือขาลวาวโรจน์ขึ้น แต่ไม่ใช่เพราะโมโห

“ใครชื่อคุณนิด” เสือสักก้มมองอมยิ้มที่มือเล็กเผลอเกาะแขนเขาด้วยความหวั่นกลัว รู้สึกแผงอกของตัวเองพองขยาย

“คุณวนิดา เธอชื่อเล่นว่านิดหน่อย”

“ฮึ !” เสือขาลพ่นเสียง ดูจากฤทธิ์ที่เขาเจอมาเจ้าหล่อนไม่น่าจะชื่อนิดหน่อย “ยังไปหาไม่ได้ รอให้เชื่องก่อน”

“ไอ้ขาล...” สักทักขึ้น “ยังไงหล่อนก็เป็นเมีย ถนอมน้ำใจหล่อนสักหน่อยจะเป็นไรไป”

“ยุ่งแต่เรื่องของตัวเองเถิดไอ้สัก” เสือขาลเยาะปาก พลางมองไปทางคนร่างเล็กที่เอาแต่หลบอยู่ด้านหลัง “กูกลับเรือนก่อน ค่อนบ่ายจะไปคุยเรื่องขนของวันพรุ่ง”

“เออ”

เสือขาลย่ำฝีเท้าหนักอย่างที่ข้างในกำลังหน่วงไปหมด ยิ่งเข้าใกล้เรือน ภาพดวงหน้าหวานและกลิ่นหอมที่แม้อ่อนจาง ยิ่งสั่นสะเทือน

เขาหยุดฝีเท้าหันกลับมองเพื่อน ทว่าเสือสักเดินลับหายไปทางต้นน้ำปกป้องพี่เลี้ยงสาวด้วยท่าทีหวงแหน

“กูให้มึงเกี้ยวสักสองวัน ดูท่าไม่รอดมือมึงแน่...”

แล้วตัวเขาเล่า ความปรารถนาล้นปรี่ที่มีหล่อนเท่านั้นดับได้ กระหายครอบครองทว่าอกกลับจุกด้วยไฟแค้น

เขายกยิ้มหยันตัวเองที่ดันอยากได้ของต้องห้าม เงยหน้ามองกระไดเรือน ผ้าม่านสีซีดห้องนอนกระพือไหวราวกับกวักเรียกอย่างท้าทายถึงคำมั่นในคืนนี้ หัวใจเขาสั่นวูบแต่ปากกลับเหยียด

“คืนนี้... หล่อนจะไม่รอดมือฉัน เมียเจ้า”

ถึงเกลียดสายเลือดน้ำเงิน... แต่คืนนี้ กูจะเหยียบมันให้สิ้น

เสือขาลลงฝีเท้าขึ้นกระไดเรือนด้วยใจมุ่งมั่นทั้งที่เต้นโครมคราม ก่อนชะงักผ่อนตีนลง

หญิงงามที่เขาก่นบ่นกำลังนอนหลับคออ่อนพิงระแนงไม้กันตกคล้ายดอกไม้คอหักที่เพิ่งถูกกระทำย่ำยี

ลมหายใจโจรหนุ่มสะท้าน ความงามของเมียแสนชังแจ่มชัดกลางแสงอ่อน เสื้อเปรอะคราบเขม่าสะท้อนขึ้นลงผะแผ่วยามเธอหายใจ ผมหยักลอนประบ่าอย่างสาวพระนครยุ่งเหยิง

เขาไม่รู้แน่ชัดว่าตัวเองเอนเอียงไปทางใดมากกว่า ระหว่างความเกลียดชังที่ฝังลึกกับความปรารถนาในตัวหล่อน มือที่แบอยู่ข้างตัวเผลอกำแน่น ยกเท้าเขี่ยเบา ๆ ตรงปลายผ้าซิ่น

“เฮ้ย ! ข้าวอยู่ไหน”

เสือขาลส่งเสียงดังกระด้างดั่งโจรชั้นต่ำที่เขาขยะแขยง แต่เขาก็เป็นแค่โจรไม่ใช่หรือ ? ก้าวถอยหลังเมื่อเปลือกตาเธอกะพริบลืมขึ้นอย่างงุนงง

ดวงตากลมโตคู่งามกระแทกทรวงอกเขาจนเจ็บ ชั่ววินาทีที่เธอมองเขาอย่างหญิงสาวคนหนึ่งก่อนจะแปรเปลี่ยนทำเขาใจเต้นรัว

เขามองริมฝีปากกระจับสวยเม้มนิ่ง ใบหน้าเมียพระนครเคลือบความเย็นชาแต่มุมปากยิ้มเจ้าเล่ห์

วนิดาเบือนหน้าไปทางอื่นหนีภาพเร้าใจ แรกลืมตาแสงจ้าคงทำให้เธอตาพร่าจนเห็นโจรเป็นเทพบุตร หล่อคมสันผสมความแกร่งและนัยน์ตาสีแปลกออกน้ำตาล ท้องเธอพลันวูบไหว

แค่เผอิญหน้าตาดีดอก...

“ทำไมไม่ตอบ” เขาถามเสียงเรียบ แล้วจึงค่อยหันสายตาตามเธอไปยังหลังเรือน หรี่ตาเสือเพ่งมอง

เตาดินเรือนหลัก. .. หยาดน้ำไหลท่วมยากจะแห้งในเช้านี้

“ฮึ !” เขาเยาะเสียงก้มลงมองเธอ “ทำได้เท่านี้หรือ”

วนิดาแหงนหน้ายิ้มกว้าง “ฉันเป็นเมียที่ดี” ขนตาเธอขยับเบา ๆ “ไม่ถามด้วยหรือว่าซักผ้าแล้วยัง”

“ดูมีความสุขนะเมียรัก” เสียงทุ้มเขาเหมือนกลั้นขำ ทว่ามือกร้านบีบต้นแขนเธอแน่น ยกร่างคนตัวเล็กขึ้นคราวเดียว กระชากมาชิดให้เธอได้สัมผัสสิ่งที่กำลังตื่นไหวกลางลำตัว

“กล้า ? หรืออยากลองดี” เขามองริมฝีปากคู่งามคลี่ยิ้มทว่าลำคอเธอกลับกลืนน้ำลาย “ก่อนขึ้นสวรรค์ อาบน้ำสักหน่อยเป็นไร”

วนิดาถอยหลังกรูด พยายามขืนตัวแต่ร่างเล็กกลับถูกลากไปยังท้ายเรือน

“ปล่อยนะ ! กล้าเหรอ ! ฉันเป็นเมียแกนะ !” เธอฝืนตัวโก่ง เขาเหวี่ยงคราวเดียวร่างเล็กชนโอ่งน้ำ

“เมีย !” เขาตะคอก ชะโงกหน้าเข้าใกล้พูดลอดไรฟัน “ยังดอกหนา คืนนี้มึงได้ลิ้มรสแน่”

สวบ... ซ่า...

 โอ่งน้ำเย็นเฉียบสะท้อนเงาสั่นไหว เสือขาลกดไหล่เล็กลงจนหน้าของวนิดาเกือบจุ่มน้ำ

เธอขืนสุดแรง ปลายเล็บจิกขอบดินจนแทบแตก น้ำกระเซ็นเปียกเสื้อตัวบางแนบผิวเนียนมองเห็นส่วนเว้าส่วนโค้งชัดเจน ร่างอรชรที่ควรอยู่ในห้องหรูพระนคร กลับเปียกชุ่มกลางลานบ้านโจร

“ไอ้โจรชั่ว!” เธอหวีดเสียง ดวงตาสั่นระริกแต่จ้องตอบไม่ยอมแพ้

เขาหยุดเพียงเสี้ยววินาที กล้ามแขนเกร็งแน่นกดศีรษะเธอ ความร้อนผ่าวกลางลำตัวเต้นแรงยิ่งกว่าเปลวเพลิงที่ลามจากซ่องเมื่อคืน

เขาสูดลมเข้าปอดลึก ตักน้ำสาดโครมอีกระลอกหัวจรดเท้า น้ำเย็นไหลลู่ตามผิวขาวตัดกับรอยแดงช้ำตรงต้นแขน สายตาเขากวาดลงต่ำ

วนิดากัดฟันแน่นสู้กลับ สะบัดผมเปียกกระแทกหน้าอก กลิ่นสบู่ราคาถูกผสมกลิ่นมะลิอ่อนจางที่ยังติดตัวเธอ ทำให้เสือขาลแทบระเบิดในอก

เขากดไหล่เธอให้นั่ง อารามออกแรงมากเกินไป แม่สาวพระนครหงายหลัง

เธอเบิกตาตกใจเอื้อมมือคว้าร่างของเขาไว้ ทว่า... มือเล็กเปียกน้ำลื่น จึงคว้าได้ผ้าขาวม้าของเสือขาลเต็มทั้งสองมือ หลุดพรืด…

“คุณพระช่วย… คุณขาล !” เสียงหญิงชราสั่นเครือแทบล้มทั้งยืน

“ตายโหงละเว้ย ไอ้ขาล ฮ่ะ ฮ่า !”

เสือสักหัวเราะลั่นขบขันดังมาจากหัวกระได แต่เสือขาลไม่หันไป เขาเพียงยกผ้าขาวม้าผืนเก่าปิดตัวเอง กดเสียงแหบต่ำที่เหมือนคำขู่แต่ก็คล้ายคำมั่น

“คืนนี้… หล่อนจะได้รู้ ว่าเมียโจร ต้องเจออะไรบ้าง”

สายตากร้าววาบไปทางป้าแม้นและสักจนบรรยากาศเงียบกริบ ความเงียบอึดอัดคั่งค้างอยู่เพียงชั่วลมหายใจ ก่อนสายตาแดงก่ำของเสือขาลจะวกกลับไปยังเมียผู้ดีที่นั่งตัวสั่น ดวงหน้าซีดเผือด

ตากวางของเธอจ้องไม่ละจากผ้าขาวม้าที่แม้ปิดมิด แต่ยังเผยรอยนูนแข็งตึง ลอบกลืนน้ำลาย

ไม่มีทาง... ฉันไม่มีทางยอมเด็ดขาด

“ป้าแม้น วางข้าวไว้บนโต๊ะ แล้วกลับไปได้” เขากระแทกเสียง

“แต่ว่า...” เสียงของหญิงชราขัดขึ้น วนิดาจึงได้สังเกตเห็นหญิงสูงวัยสักห้าสิบกว่า ๆ รูปร่างท้วมเล็กน้อย นุ่งผ้าซิ่นเสื้อผ้าฝ้ายสะอาดสะอ้านก้าวขึ้นเรือนพร้อมถาดข้าวเช้า

“มึงด้วยไอ้สัก”

“กูแค่เอาผ้านุ่งของอีจันมาให้คุณหญิง” สักทำเสียงลากยาวเขย่าผ้าในมือ ดวงตาเสือสักยังระยับมุมปากยกยิ้ม

“ไม่ต้อง” เขากดเสียงหลุบตามองเธอแล้วแสยะยิ้ม “ในเมื่อไม่ซักผ้า มึงก็ใส่เสื้อกูแล้วกัน”

เขาจับต้นแขนเธอ ลากเข้าโถงในบ้านท่ามกลางสายตาสองคู่ที่มองตามอย่างกังวลใจ

“ดูท่ามันจะเป็นเอามาก” เสือสักเปรยลอย ๆ ยักไหล่

“ฮือ ?” ป้าแม้นเงยหน้าคล้ายจะถาม แต่สักหัวเราะในลำคอ ตอบพลางเดินหันหลังลงเรือน

“มันไม่รอดดอกป้าแม้น ฮ่ะ ฮ่า”

เสือสักเดินไปหัวเราะไปโดยมีเสียงเสือขาลลอยออกมาจากข้างในเรือน บังคับให้เมียสวมเสื้อของตน สีหน้าของสักที่เปื้อนยิ้มค่อยหุบสนิท ยามเขาพาตัวเองกลับมายังเรือน

ร่างเล็กของพี่เลี้ยงสาวยืนรออยู่บนชานเรือนพาให้เขาวูบไหว เขาไม่บอกปัดหัวใจตัวเองยอมรับตั้งแต่แรกเห็น

ดวงตาเดียวที่เหลืออยู่จ้องแน่วแน่ ราวกับจะสลักภาพเธอไว้ตลอดกาล ต่อให้เธอมองเขาด้วยสายตาสมเพช เขาจะไม่ปล่อยหล่อนหลุดมือ

เขาจะเอาหล่อนเป็นเมียให้ได้

เป็นเมียโจรอีกคนที่อยู่กับเขาตลอดไป