ตอนที่ 14 แรงสั่นไหว 2

“คุณนิด...” ลดาวัลย์ทอดเสียงจูงมือวนิดากลับมานั่งลงข้างกัน “พี่สามสิบแล้วนะคะ อยู่พระนครเป็นสาวทึนทึกหาคนมาเกี้ยวไม่มี”

“แต่เขา... เขา”

“เสือสัก เขาชื่อสัก”

“เขาเป็นโจร” วนิดาย้ำคำ “พี่ลืมเสียแล้วหรือว่าเรามาเพราะเหตุใด” เธอตารื้นขึ้นเล็กน้อยแต่วาวแสงจ้า

“ของแลกเปลี่ยน นิดมีค่าเท่านั้น ถ้าไม่ติดว่าคุณแม่จะโดนส่งไปปีนัง นิดคง...” เธอขึ้นเสียงดังแต่ไม่กล้าพูดต่อว่าเธอจะหนี ด้วยกลัวป้าแม้นอาจได้ยิน

“คุณนิด” ลดาวัลย์อึ้งงัน ตัวพี่เลี้ยงไม่มีวันลืม เพราะเหตุนี้เธอจึงได้ร่วมเดินทางมาด้วย “พี่… เขาอาจไม่ได้เลวร้ายเสียทั้งหมด แม้ว่าพี่ยังไม่กล้าฟันธง แต่เราอาจหาทางคุย...”

“ฮึ ! ไม่เลวร้าย” วนิดาเค้นเสียง จนป้าแม้นที่อยู่ด้านในเริ่มได้ยินจึงเยี่ยมหน้าออกมาร่วมฟังห่าง ๆ “แต่นิดมีวิธี หากคิดย่ำยีนิดอีก...”

ป้าแม้นฟังแล้วสะท้านวาบ เธอเป็นคนเก่าแก่ตามติดเสือขาลมาแต่เด็กเลี้ยงมาแต่ออก ย่อมรู้จักคนของตนดี แต่คุณหญิงเพิ่งถูกส่งมาคงยังทำใจไม่ได้ หากคุณวนิดารู้ความจริง...

“คุณนิดใจเย็นก่อนเถิด” เสียงทุ้มของหญิงชราวัยห้าสิบกว่าปีเอ่ยขึ้นพลางเดินออกมาจากในเรือน “คุณขาล เธอ...”

“ป้าแม้นเป็นหญิงชาวบ้าน ซ้ำทำงานรับใช้เสือขาล ย่อมต้องเห็นดีเข้าข้างกันอยู่แล้วไม่ใช่หรือคะ” วนิดาขัดเสียงเย็น “แต่ไม่ต้องสงสารนิดดอกค่ะ ถ้านิดสู้ไม่ไหวก็เลือกนอนนิ่งแล้วกัน”

“คุณนิด” ลดาวัลย์บีบมือชื้นเหงื่อของเจ้านายสาวแน่น “ไม่ลองพูดคุยกับเสือขาล บางที... ถ้าพูดดี ๆ เขาอาจฟังบ้างก็ได้ค่ะ”

วนิดาเบ้ปาก ‘เหตุผล’ เธอนึกไม่ออกเลยว่าคนอย่างเขาจะฟังเหตุผลอะไรจากเธอ สายตาเสือขาลที่มองราวจะกลืนเธอลงท้อง แต่ปากกลับเหยียดพ่นคำหยาบ กระทั่งกริยายังหยาบคาย

“คนเช่นนั้น เอาแต่ใจเป็นใหญ่ ซ้ำกริยาไร้มารยาท ไม่มีทางดอกค่ะ”

แม้น้ำเสียงของวนิดาราบเรียบ แต่กลับทำป้าแม้นสะอึก หญิงแม่บ้านอยากออกหน้าแทน แต่พูดมากไปก็ไม่ดี

“ให้ป้าแม้นพูดหน่อยนะคะ” ป้าแม้นก้มมองหม่อมสาว “คุณขาลเธอมีน้ำใจอยู่บ้าง... ชาวบ้านอาศัยพึ่งได้ดั่งคนนำเรือน จะว่าป้าแม้นเข้าข้างก็ไม่ผิด ป้าอยู่กับคุณขาลมานานเท่าอายุของเธอ ย่อมรู้จักตัวตนแท้จริงดี”

“ที่ป้าแม้นพูดนี่ ใช่เสือขาลแน่หรือคะ” วนิดาเอียงหน้าสงสัย “เหมือนป้าพูดถึงเจ้านายสูงศักดิ์คนหนึ่ง” เธอยกมุมปาก “นี่มันชีวิตจริงนะคะ ไม่ใช่ละครวิทยุ”

ป้าแม้นถอนหายใจยาวอย่างเหนื่อยอก “ป้าคงพูดไม่ได้ว่าคุณขาลเป็นคนดี แต่คุณขาลอาจมีเหตุผลส่วนตัว”

“เหตุผลส่วนตัว ?” วนิดาถามเสียงสูงเยาะมุมปาก “เอาเถิดค่ะ นิดจะรอดู เพราะไหน ๆ นิดคงหนีไปจากที่นี่ไม่ได้แล้ว”

แม้ว่าใจยังสู้แต่นัยน์ตาของคนเรามักปิดไม่มิด แสงกลางตาของคุณหญิงอ่อนจนหม่น ลดาวัลย์และป้าแม้นมองอย่างเห็นใจ สงสาร หญิงมีชาติมีสกุลเคยแต่อยู่ในรั้วในวัง กลับต้องมาอยู่อย่างลำบากกลางป่าเขา

“ช่วงบ่าย ไปเดินเล่นสักหน่อยดีไหมคะ” ป้าแม้นเสนอแนะ “คุ้งน้ำหัวโค้งมีศาลาเล็ก คุณขาลทำไว้นานแล้วไม่ค่อยมีเวลาไปพักสักเท่าไร”

“นิดคิดว่าตัวเองไม่มีสิทธิ์ลงเรือนเสียอีก” เธอพูดเหมือนเปรย

ป้าแม้นยิ้มอ่อน “คุณขาลไม่ได้สั่งห้าม ป้าจะเตรียมของว่างให้ค่ะ”

หญิงสูงวัยกว่ารู้สึกเห็นใจขึ้นอีกมากโข คุณวนิดาแม้ว่าอวบอิ่มทว่าบอบบาง ถ้าเทียบกับสาวบ้านนอกแถบนี้ จะทนความกระด้างของคุณขาลที่แสร้งทำได้หรือไม่ ใครเล่าจะรู้

วนิดาลอบมองป้าแม้นที่เดินห่างออกไป ตาจ้องนิ่งแผ่นหลังหญิงชราเหยียดตรง เดินลงปลายเท้าค่อยเบาราวคนได้รับการอบรม วิธีสั่งงานเช่นหัว หน้าแม่บ้าน

ของว่าง แปลกพิกล ? มันไม่ใช่ขนบเฉพาะคนชั้นสูงหรอกหรือ

ทว่าวนิดาปัดความคิดนี้ทิ้ง ผู้ดีคนใดกันจะมาหลบอยู่บ้านป่าเมืองเถื่อน เธอเอี้ยวคอมองแสงตะวันยามบ่าย ยิ้มน้อย ๆ เธอจะใช้เวลานี้ปล่อยใจทิ้งเรื่องของเสือขาลลงสักพัก

อย่างน้อย ฉันจะได้มีเวลาหายใจคล่อง...

ดังนั้นในเวลานี้ หม่อมราชวงศ์วนิดาจึงปล่อยให้สายลมเอื่อยของลำน้ำสายเล็ก พัดเส้นผมแผ่วเบาคลอเคลียราวคนรัก

เธอเหยียดท่อนขายาวอย่างไร้กิริยาเอนตัวพิงไม้เสาศาลาบนพื้นกับของว่างหมูโสร่งด้วยรอยยิ้มหยัน

ของวังในศาลากลางป่า ฮึ... เข้ากันเสียเหลือเกิน

“คุณนิด” เสียงของลดาวัลย์เรียกเธอกลับมาจากภวังค์

“คะ พี่ลดา” เธอส่งหมูเข้าปาก

“พี่จะกลับเรือนก่อน คุณนิดอยู่ได้ไหม” ลดาวัลย์อ้อมแอ้มถาม

“ทำไมคะ” เธอเอี้ยวหน้ามองพลางเคี้ยวของว่าง รสมือป้าแม้นราวกับส่งมาจากในวัง

“เวลานี้ค่อนบ่ายมากแล้ว พี่ว่าจะทำ ทำ...” พี่เลี้ยงชั่งใจชั่วครู่ “ทำมื้อเย็นรอเสือสัก”

เสียงบอกเล่าเจือขัดเขินระคนเกรงใจของพี่เลี้ยงทำวนิดาโก่งคิ้วสูงทันที ก่อนเบือนหน้ากลับไปทางลำน้ำ

“ค่ะ” น้ำเสียงวนิดาเบาหวิว ดูท่าคงเป็นเธอคนเดียวที่ยังต่อต้าน ฮึ ! หัวเดียวกระเทียมลีบโดยแท้วนิดา

สาวพระนครเอนตัวลงนอนข้างหมูโสร่งเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าของพี่เลี้ยงเดินห่างออกไป ทรวงอกของเธอวูบโหวงแปลก ๆ เอียงหน้าไปทางลำน้ำแล้วหลับตาฟังเสียงลมพัดยอดใบไผ่เสียดสีราวกับเสียงของขนหางม้าสีเอ็นซออู้

กระไรเลยแก้วตา ไยเจ้ามิปรานี...

บทกลอนหนึ่งลอยมาในห้วงฝันขณะที่หม่อมราชวงศ์หญิงหลับไปอย่างเหนื่อยอ่อน

กรอบ แกรบ...

เสียงใบไม้แห้งถูกเหยียบดังเบาเมื่อคนลงฝีเท้าจงใจลดน้ำหนักแค่ปลาย เสือขาลใช้มือปัดยอดกิ่งไม้

ยิ่งเข้าใกล้ใจยิ่งรัวกระหน่ำราวกับล่องลำน้ำกลางดงปืน ภาพเรือนร่างอรชรนอนนิ่งหลับตาพริ้ม เอียงศีรษะไปทางธารน้ำเผยเสี้ยวข้างอ่อนละมุน มุมโค้งที่รับดวงหน้าหวาน

เขานั่งลงข้าง ๆ พิศดูอย่างละเอียดแม้ว่าจดจำได้ทุกเส้นสายของเนื้อหนังเว้าคอด ทว่า...

เสือขาลก่นด่าตัวเองที่แค่มองพลันเกิดอาการอยากคว้าเธอมากอด หักห้ามใจเบือนหน้าไปทางอื่นแต่สายตาก็วกกลับมายังที่เดิม จึงตัดสินใจนอนลงเคียงกัน มองเพดานหลังคาศาลาเก่าที่เขาสร้างไว้นานแล้ว

กลิ่นมะลิอ่อน ๆ จากคนนอนข้างพาใจเขาสงบอย่างประหลาด เขาเกลียดสายเลือดนั้น แต่ในวินาทีนี้ เขาเกลียดตัวเองที่เผลอวางยามรับหล่อนเข้ามา

ภาพในอดีตทับซ้อน นานจนเขาเกือบลืมกลิ่นดอกพุดซ้อนผสานมะลิของสวนวิจิตรงามตา เสียงหัวเราะของแม่และเสียงปรามดุของพ่อ เขาเอี้ยวคอไปด้านซ้ายมองเสี้ยวข้างของหล่อน

หากเขาได้พบหล่อนที่อื่น ไม่ใช่สถานที่นี้ ไม่ใช่ในตอนที่หัวใจของเขาแตกร้าวไปแล้ว... คงจะดีไม่น้อย

เสือขาลขยับเปลือกตาสีเข้มปิดลง ผ่อนลมหายใจบาง ๆ กลิ่นมะลิที่รวยรินข้างเคียงทำให้เขารู้สึกเบาตัวจนหลับไปในที่สุด