ตอนที่ 13 แรงสั่นไหว 1

ช่วงรุ่งเช้า เสียงน้ำถูกจ้วงด้วยพายไม้ของเรือสำปั้นไม้ประดู่ ขนาดพอเหมาะจากกระดานไม้สามแผ่น ดังเบาแทรกเสียงนกกา ท่ามกลางอากาศเย็นและกระไอหมอกที่ลอยคว้างเหนือผิวน้ำ

จ๋อม แจ๋ม...

กองโจรเสือขาลนั่งเงียบ ค้อมตัวหมอบเล็กน้อยกวาดสายตาลอบระวังภัย มือกระชับปืนยาวบ้าง ปืนสั้นบ้างล่องลำน้ำสายเล็กคลองบ้านหม้อ คลองที่ชาวบ้านใช้ผันเข้านา เส้นทางลัดออกสู่แม่น้ำเจ้าพระยา

กระทั่งแดดเริ่มทอแสงมองเห็นปากแม่น้ำสองสี จึงได้คลายความระมัดระวังลงด้วยถิ่นด้านหน้าเป็นของกำนันน่วม สหายวัยดึกของเสือขาล

ในช่วงต้นเมษายนตะวันสะท้อนแผ่นน้ำสายใหญ่แห่งชีวิตที่หล่อเลี้ยงคนทั้งประเทศ ระยิบงดงาม คนทั้งหมดในเรือยังนั่งเงียบ

“ขาล ส่งของเสร็จพาแวะตลาดสักหน่อย”

สักเปรยขึ้นก่อนที่เรือจะเทียบท่าหัวมุม สถานที่ลับสำหรับนัดส่งของ ขาลเอี้ยวกลับไปมองแสยะยิ้มแต่ไม่เอ่ยล้อ ด้วยรู้ว่าต่อหน้าลูกน้องนับสิบ คุยเล่นหยอกหัวไม่ได้

“กำนันน่วมมาเองว่ะ”

น้ำเสียงของเสือสักประหลาดใจ ทำให้ขาลมองเขม็ง ตัวเกร็งขึ้นทันที

แม้ว่าเขาและกำนันน่วมนับว่าเป็นสหายค้าขายและช่วยเหลือกันมานมนาน ทว่ามิเคยเจอหน้ากันกลางวันแสก ๆ นอกจากนัดแนะผ่านจดหมายหรือเยี่ยมหายามค่ำคืน

ร่างท้วมกำนันในวันนี้อยู่ในชุดข้าราชการสีกากีแต่ผูกผ้าขาวม้าคาดพุงใหญ่ลายแดงขาว หนวดคันศรกระดิกเบาๆ สีหน้าของกำนันขมวดคิ้วทุกข์ใจแม้ว่ายืนนิ่งไม่ไหวติง

ตุบ ! กลิ่นฟางที่บรรจุในลังฟุ้งขึ้นเมื่อลูกน้องวางลงข้างพุ่มไม้ ขาลเหลือบสายตามองแต่ไม่ว่ากระไร ปัดมือเปื้อนคราบน้ำอ้อยกันรั่วสองสามครั้ง

“เช้านี้พวกเอ็งมาช้า” กำนันทักน้ำเสียงร้อนใจ “ของครบไหม”

“ครบ” สักเป็นคนตอบแทน กวักมือให้ลูกน้องมาขนต่อ

“มีอะไร กำนัน” ขาลถามเสียงเย็นพลางเดินตาม เสือสักเหลียวมองขมวดคิ้วจึงสาวเท้าไปสมทบ กำนันพยักหน้าไปทางของ

“ของรอบนี้ คุณชายประยูรใช่ไหม”

ขาลขยับหน้ารับ เพียงได้ยินชื่อใจก็ไพล่นึกภาพดวงหน้าแฉล้มที่เขาลอบมองก่อนจะลุกขึ้นเมื่อรุ่งเช้า

“หนักเอาเรื่อง ไม่รู้ว่าขนเที่ยวนี้จะรอดตาทางการหรือเปล่า” คำหนักใจของกำนันทำให้เสือขาลออกจากภวังค์ความคิด

“แต่คุณชายให้สัญญาแล้ว”

สักพูดแทรก พาร่างมาใกล้ไม่อยากให้ใครได้ยิน กลิ่นควันดำจากลูกน้องกำนันที่ลอบแอบสูบยังลอยคลุ้งไม่ห่าง

“ฝิ่น” กำนันนิ่วหน้า “สิบกิโลนับว่ามากอยู่”

“เราซ่อนมันอย่างดี ปนไปกับลังเหล้าเถื่อน” ขาลเป็นคนพูดขึ้นพลางเอี้ยวคอกลับไปมองของที่กำลังขนขึ้นเกวียนกำนัน “ถ้าโดนจับได้ก็เป็นเรื่องของคุณชาย ผมถือว่าส่งของแล้ว”

“สิบกิโลมันเตะตาเจ้าเกินไป ขาล... มีข่าวว่าคืนนี้นครบาลตั้งด่าน”

ขาลชะงักเพียงกะพริบตาชั่งน้ำหนัก กำไรขาดทุน “งั้นส่งเรือเปล่าล่อด่าน ของจริงไปคลองรอง”

“มันอาจสาวมาถึงตัว อีกอย่าง...” กำนันโน้มหน้ากระซิบ “ข่าวลือว่าสัญญาที่ให้แลกตัวบุตรสาว ดันกลายเป็นเจ้าหล่อนหนีตามเอ็งมา”

“แล้วยังไง ?” ขาลขมวดคิ้ว “ต่างกันตรงไหน หญิงส่ำส่อนใจแตกหนีตามผู้ชาย...” ขาลมองไปทางแม่น้ำ พูดไม่ทันจบยังรู้สึกฝืดในคอ เสียงกำนันขัดขึ้น

“ข้ากลัวแค่มันจะกลับตาลปัตร ลือว่าพี่ชายเจ้าหล่อนไม่พอใจรุดไปกองสืบนครบาล หมายจะเอาเรื่อง”

“รอสักหน่อยแล้วกันจะส่งกลับไปให้ เอาชุบล้างแม่น้ำสักหน่อยคงหายหมดคาว” ขาลหันกลับมาโก่งคิ้วสูง เยาะเสียงเสียดสีทั้งที่ท้องโหวงแปลก ๆ

“ไอ้ขาล” สักปราม

“ถือว่าแลกกันแล้ว หากทางนั้นเบี้ยวสัญญาผมจะส่งคุณหญิงกลับ ตัวผมเป็นโจร ราคีไม่มีให้เสีย แต่คุณหญิงคนงาม...”

คำเว้นว่างที่เสือขาลไม่เอ่ยต่อ ทว่ากำนันน่วมและเสือสักย่อมรู้ดี จึงถอนหายใจยาวสงสารหญิงสาวลูกสกุลใหญ่

“อย่ามัวพูดแต่เรื่องของหล่อนเลย” ขาลทำน้ำเสียงฉุนเฉียวทั้งที่นัยน์ตาวูบไหวเล็กน้อย “ผมต้องพาไอ้สักไปตลาด มันหมายใจจะซื้อของใช้ให้พี่เลี้ยงสาวคนติดตามที่มาด้วยจากพระนคร”

“มึงรู้ได้ไง” สักแค่นเสียงแต่กลั้วหัวเราะเบา ๆ

“ฮึ !” ขาลพ่นลม เบี่ยงหน้ามองลำน้ำที่เวลานี้แดดจ้ามากแล้ว กว่าจะเสร็จเรื่องกลับถึงหมู่บ้านคงเย็นย่ำ ภาพคุณหญิงกับแกงบอนเมื่อค่ำวานทับซ้อนเข้ามา

“ซื้อกุ้งแห้งไปเพิ่มสักหน่อยก็ดี ป้าแม้นคงชอบใจ”

เขาเดินเลี่ยงออกห่างไปรอท่ายังข้างสะพานไม้ควักยาสูบมามวนกระดาษ พ่นควันยาวกระทั่งได้ยินเสียงลูกน้องด้านหลัง จึงพากันทยอยลงเรือแล้วล่องยังตลาดทางใต้

ป่านนี้หล่อนตื่นมาแล้วไม่เห็นเขาคงโล่งใจ

สายตาพยัคฆ์วาวแสงกลางลำน้ำ ภาพที่เห็นคงมีเพียงริมฝีปากเม้มตึง นัยน์ตากวางโตไหวด้วยชีวิตชีวาไม่ยอมคน ทั้งที่เป็นเพียงหญิงต่างถิ่นลูกคุณหนู

เสือขาลดีดมวนยาลงน้ำกวักล้างมือเย็นเยียบ กลิ่นสายธารระคนกลิ่นดอกลำดวนโชยมาแม้อ่อนจางทว่ายังจำชัด แต่ไม่เท่ากับกลิ่นมะลิที่ติดผิว ซ่านวาบในทรวงอก

เขาหยุดชะงักจ้องตัวเองบนคลื่นน้ำ ยกมือทาบสีข้างแสบนิด ๆ แต่ไม่เท่าหัวใจที่เต้นจนแสบอก สบถคำโตจนลูกน้องสะดุ้ง

โจรเช่นเขาหวังสิ่งใด ไอ้ขาล ! หล่อนเป็นเครื่องมือ หากมึงงุ่นง่านนักก็แวะซ่องนางเอียดซิวะ

เสียงเสือขาลฟืดฟาดขัดใจ ไม่รอดพ้นสายตาเสือสักที่ลอบสังเกตมาสักพัก โจรสักกระตุกยิ้มผิวปากเบา ๆ อย่างอารมณ์ดี

วี้ด... วิ้ว... ~

ชายใดเล่าจะไม่อ่อนยวบยามได้สัมผัสต้องเนื้อนวลสาวชาวพระนคร เพราะเขาเองก็กำลังเป็นเช่นกัน

แต่เขาไม่ใช่เสือขาล ดังนั้นจึงมาดหมายว่าจะเกี้ยวพาราสีหล่อนสักเล็กน้อย หาของไปให้ ทำหล่อนอุ่นใจ รู้สึกปลอดภัยยามอยู่ใกล้เขา ตะล่อมคำหวานสักนิด เพลงรักจะยิ่งหอมหวาน

คนทั้งคู่ยังคงอยู่ในภวังค์ถึงดวงหน้าสาว แม้ว่ากองโจรในคราบชาวบ้านได้ล่องเรือจนถึงตลาดท่าน้ำคึกคักดั่งเช่นเคย ชาวบ้านรู้จักซุ้มโจรเสือขาลเป็นอย่างดี ต่างยิ้มแย้มที่วันนี้ได้ลาภก้อนโต

หากยังมีอีกมุมหนึ่ง แย้มมาเพียงหน้าเฝ้ามองโจรหนุ่มไม่คลาดสายตา โดยที่กองโจรบ้านวังน้ำใสทั้งหมดไม่รู้ตัว

จวบจนบ่ายคล้อยจัดพวกเขาจึงล่องเรือกลับ คลื่นแม่น้ำกระแทกกาบเรือจนโคลง ดุจดั่งหัวใจของสองหนุ่มที่เคลงสั่นไหว คล้ายเรือน้อยลอยกลางลำส่งความคำนึงไปถึงอีกคนที่กำลังจามฉุน

“ฮัดชิ้ว !” วนิดาทำจมูกขยุกขยิก ลองจับดูไม่เห็นจะมีน้ำมูก

“มีคนคิดถึงหรือเปล่าคุณนิด จึงได้จามคำโต” พี่เลี้ยงสาวพูดพลางวางจานข้าวบนโต๊ะพร้อมป้าแม้นที่เดินตามหลังพาคนมาด้วย

“ใครกันจะคิดถึงคนอย่างนิด” เสียงหวานพูดอย่างน้อยใจ ตามองคนหลายคนกำลังจัดเตรียมขนของปัดกวาด “ทำอะไรกันคะป้าแม้น”

วนิดาเอ่ยทักสนิทสนมทั้งที่เพิ่งรู้จักเมื่อวาน คงเพราะท่วงท่าป้าแม้นกริยาดั่งหญิงในรั้วในวัง แม้สวมชุดผ้าซิ่นสีมอ เสื้อผ้าฝ้ายเนื้อหยาบ

“คุณขาลสั่งให้เปลี่ยนฟูกค่ะ” ป้าแม้นตอบพลางโบกไม้โบกมือ วนิดาและลดาวัลย์จึงเห็นคนยกฟูกหนาและใหญ่กว่าเดิมขึ้นมาบนเรือน

“นี่เขาคิดอะไร ?” วนิดาพึมพำลุกจากเก้าอี้ มองชายร่างใหญ่ผิวดำยกเข้าไปในห้องเปลี่ยนเอาของเก่ากลับออกไป

“คิก คิก” พี่เลี้ยงสาวหัวเราะ “สงสัยกลัวคุณนิดปวดหลังค่ะ”

“พี่ลดา ไม่ตลกนะคะ” วนิดาเสียงเข้มขึ้นแล้วชะงัก “นี่... พี่หายไปคืนหนึ่ง เอนเอียงแล้วดอกหรือ”

ลดาวัลย์พวงแก้มระเรื่อบิดนิ้วกับผ้าซิ่นสีอ่อน วนิดาเพิ่งสังเกตว่าพี่เลี้ยงสาวไม่ได้รวบผมตึงเช่นเคย ปล่อยสยายยาวดำขลับ จึงนิ่วหน้า

“เปล่าเสียหน่อยคุณนิด พี่แค่รู้สึกจั๊กจี้”

“รู้สึกจั๊กจี้ !”