ตอนที่ 8 แรงกระเพื่อมของเมียพระนคร 1

ปัง !

ชนกานต์นั่งนิ่งไม่ไหวติงขณะที่ฝ่ามือของบิดาฟาดลงโต๊ะอาหารมื้อเย็น แรงอุ้งมือทำให้ของบนโต๊ะสะเทือนคล้ายกับจิตใจของทุกคนในเย็นนี้ เขามองเงาของบิดา ใบหน้าของชายสูงศักดิ์มากยศ รักหน้าตาสะท้อนบนไม้เคลือบเงาฝังมุก

“เจ้านิดมันทำราชวงศ์ปรียานนทวงศ์เสื่อมเสีย” ประยูรเค้นเสียงมองจานข้าวแล้วให้ฝืดคอ มิใช่เพราะสงสารธิดา หากเพราะ... เขากำมือแน่น

“นิดเพิ่งสิบเก้าปีเท่านั้น น้องทำไปด้วยความคิดชั่วแล่น คุณพ่อไม่ควรขับไล่ไสส่งน้องไปเป็นเมียโจร !” ลูกชายขึ้นเสียงโต้ตอบ

“ลูก... กานต์” อภิรดีปรามทอดเสียงอ่อน

“ฮึ !” หม่อมเจ้าหยิบแก้วไวน์ขึ้นยกดื่มรวดเดียว “หญิงพวกนี้ต่อให้ชำระอย่างไรก็ไม่สะอาด ย่อมตกต่ำอยู่ดี ไม่สู้ยกให้ไอ้เสือขาลยังมีประโยชน์เสียกว่า”

“คุณพ่อ !” “คุณคะ !”

สองเสียงแม่ลูกร้องประสาน ทว่าชายมากศักดิ์ในร่างผอมเกร็งผิวขาวซีดกลับเหยียดลุก ประยูรปรายตาไปทางภริยารักชั่วครู่แล้วให้สะท้านใจ แผ่นท้องวูบจากไอร้อนที่ผ่าวลง ความแคลงใจหลายสิบปีฝังลึกจนยากขจัดทิ้ง นอก จากต้องให้ลูกนอกไส้พ้นรัศมีหูตา

“เราหมดเรื่องพูดคุยกันเท่านี้ ต่อไปชื่อของวนิดา เป็นเพียงชื่อของเมียโจรชั่วลุ่มน้ำเจ้าพระยาเท่านั้น”

สิ้นถ้อยหม่อมเจ้าประยูรเดินออกจากโต๊ะ แต่หยุดชะงักเมื่อเสียงบุตร ชายกร้าวขึ้นด้านหลัง

“คุณพ่อก็ไม่ต่างจากเสือขาล…” ชนกานต์ลุกยืน เขาจ้องตาพ่อที่เอี้ยวคอกลับมามอง “โจร... ในคราบผู้ดี”

คนเป็นพ่อเม้มปากแน่น พวงแก้มแดงซ่าน มือกำขวดไวน์จนเอ็นปูดโปน ทว่าหน้าตาและศักดิ์ศรีวงศ์สกุลค้ำคอ ไม่อยากให้ปากเปื้อนคาวบัดสี จึงก้าวออกจากห้องอาหารอย่างไร้คำโต้ตอบ เก็บงำความกรุ่นโกรธของสามีที่ภรรยาให้กำเนิดบุตรสาวนอกสายเลือดไว้ในอก

ความอัปยศที่เขาจำต้องปิดไว้

“กานต์...” อภิรดีลูบแขนลูกชายปลอบใจ

“ผมไม่เป็นไรครับคุณแม่” เขาตอบเสียงเย็น “สงสารแต่เจ้านิด พรุ่งนี้ผมจะรีบปรึกษาเพื่อนฝูง หาทางช่วยน้องออกมาจากรังโจร”

ชนกานต์โอบไหล่ผอมบางของมารดา ลูบเบา ๆ ทว่าข้างในเขากลับเย็นเยียบราวน้ำแข็งด้วยรู้ดีว่า กาลได้ล่วงเลย... ช้าเกินกว่าจะช่วยน้องสาวออก มาจากมือคนชั่วอย่างไร้ราคี

แต่ไม่ว่าอย่างไร ยังดีเสียกว่าให้น้องผู้มีจิตใจอ่อนโยนต้องถูกทารุณกรรมด้วยคนต่ำช้า ยิ่งนานวันไป น้องจะยิ่งชอกช้ำ

เจ้านิด... รอพี่สักหน่อย พี่จะรีบหาทางไปช่วยเธอ

แสงไฟจากดวงโคมด้านบนเหนือศีรษะในห้องอาหารสาดลงร่างของสองแม่ลูกที่เต็มไปด้วยสีหน้าเคร่งเครียดกังวลใจ

กลิ่นมื้ออาหารค่ำวังเจ้าหอมฟุ้งไปถึงภายนอก ผสานกลิ่นดอกลำดวนมุมลานสวน เสียงจิ้งหรีดเรไรกรีดปีกร้องระงมราวกับรับรู้ถึงความหม่นหมองในวังแห่งนี้ ให้สายลมช่วยพาความร้อนรุ่มสองแม่ลูกลอยไปถึงหมู่บ้านเล็ก ๆ กลางป่าเขาลำเนาไพร

เอ้ก อี้ เอ้ก เอ้ก...

ไม่... ไม่ พ่อ คุณพ่อครับ... พ่อออออ !

เสียงอู้อี้ลอดลำคอ มือสีเข้มไขว่คว้าอากาศเย็นราวกับเวลาได้ย้อน กลับไปในวันนั้น คืนแห่งการสูญเสีย

เฮือก ! เสือขาลทะลึ่งตัวพรวดหยิบปืนข้างกายยกจ่อไปทางประตู เหงื่อผุดไหลข้างใบหู หายใจหอบถี่ ทว่ามีเพียงเสียงลมที่พัดผ้าม่านสีอ่อนกระพือเบา ๆ พร้อมแสงยามเช้าเริ่มรำไร

ฝันซ้ำซากนับจากคืนนั้น...

เขาทิ้งท่อนแขนวางปืน ทอดถอนใจยกมือเสยผมจึงค่อยรับรู้ว่า เมื่อวานนี้มาถึงค่อนดึก สายตาเหลือบไปทางมุมห้องฟูกเล็ก ร่างเงาตะคุ่มนอนคู้ตัวไม่มีผ้าห่มติดกาย

เมียพระนคร...

ผิวขาวลออเปล่งประกายแม้ว่าร่างกายเต็มไปด้วยกลิ่นควันไฟและเขม่าติดเสื้อผ้า ยิ่งมอง ยิ่งทำเขาหงุดหงิดที่ร่างกายยามเช้ากำลังขานรับขยับตัว

ฮึ ! เขาพ่นลมลุกจากฟูก โน้มตัวหยิบขันน้ำล้างหน้าตอนเช้าขึ้นมา ก้มมองเพียงครู่ก่อนสาดโครม ! ลงใบหน้าหวาน

“ว้าย ! คุณพระช่วย อะไรกันนี่” วนิดาสะดุ้งพรวดลุกนั่ง แววตามองสงสัย จับต้นชนปลายไม่ถูกว่าตัวเธอนั้นอยู่ที่ใด ยกมือลูบน้ำออกจากใบหน้า

“นอนหาพระแสง แดดขึ้นหัวแล้ว”

เคร้ง ! เขาเตะขันกลิ้ง ใช้เท้าเขี่ยขาเธอไม่แรงมากนัก มองน้ำเปียกโชกไหลลงเส้นผมและเสื้อตัวเดิม

แต่ทำไมหล่อนยังดูสวย...

“เป็นเมียโจร ตื่นสายไม่ได้ ไปเตรียมข้าว”

“ข้าว...” วนิดาพึมพำ สติเริ่มกลับมาจำได้แล้วว่าบัดนี้เธออยู่ในเงื้อมมือโจรชั่ว ไม่ใช่ห้องนอนเมืองกรุง เธอกอดร่างสั่นเทาจากอากาศรุ่งเช้ากลางนา

“ใช่ ครัวอยู่มุมบ้าน ฉันจะไปอาบน้ำ กลับมาต้องเห็นวงข้าว”

เสือขาลสั่งจบเดินผ่านไปยังมุมเสา หยิบผ้าขาวม้าลายตารางขาวแดงผืนเก่ามาพันรอบเอวสอบ ถอดเสื้อและกางเกงโยนลงพื้นต่อหน้าเธอ

ความร้อนวิ่งขึ้นพวงแก้มจนสาดสีระเรื่อ แม้ว่าเธอเป็นนางละคร แต่นักแสดงล้วนเปลี่ยนผ้าในห้องหับ เขาคือชายเปลือยคนแรกที่เธอได้เห็น ไหล่กว้างบึกบึนแน่นด้วยกล้าม รอยสักยันต์ประปราย 

“ซักเสื้อผ้าด้วย กะละมัง ผงซักอยู่ชานหลังบ้านใกล้กัน” เขาออกเดินก่อนหยุดหันกลับมา

“ยังดีที่มึงไม่ต้องหิ้วน้ำ ไอ้จ้อยจะเป็นคนหิ้วมาจากลำคลอง”

ปัง !

วนิดาสะดุ้ง เธอมองห้องนอนเล็กที่ถูกจับโยนเข้ามากลางดึกเมื่อคืนนี้ เขาล้มตัวลงนอนหลับไปทันที ปล่อยให้เธอหาฟูกนอนเองกว่าจะฝืนข่มตาหลับลงได้หลังจากนั้นเป็นนาน

“หุงข้าว ซักผ้า” เธอนิ่วหน้า

อะไรกัน ให้ฉันมาเป็นเมียไม่ใช่ขี้ข้า !

เธอมองลอดผ้าม่าน แสงยามเช้าเริ่มสว่างจนมองเห็นทุกอย่างชัดสองตา ก่อนพาร่างอ่อนเพลียเปื้อนฝุ่นไปทางชานเรือนด้านหลังตามสั่ง ทั้ง ๆ ที่ยังนิ่วหน้า คิ้วขมวด

“หุงข้าว ซักผ้า !” เธอย้ำออกเสียงดัง ๆ แน่นอนว่าเธอทำเป็น แต่เธอจะไม่ทำ วนิดายกมุมปากอย่างไม่น่ามอง ลงเท้าหนักไปทางโอ่งน้ำหลังบ้าน เหลียวหาถังจนเห็นตั้งอยู่มุมเรือน จึงจ้วงน้ำหิ้วมาพอเหมาะมือ

โครม !

เธอสาดน้ำลงเตาฟืนจนเปียกโชกชุ่ม น้ำไหลลงนองพื้นเรือน นัยน์ตากวางระยับแววพราว ไหล่สะเทือนเบา ๆ หัวเราะในคออย่างสาแก่ใจ เดินกลับเข้าห้องนอนหยิบเสื้อผ้าที่เขากองทิ้งไว้

“ซักผ้า... ไม่เห็นจะยาก”

ในเมื่ออยากได้หม่อมราชวงศ์เป็นเมีย ก็ทนหน่อยเสือขาล

ดวงหน้าหม่อมสาวเชิดปลายขึ้น วกกลับไปทางเดิม มองป่าด้านนอกจัดการขยุ้มเสื้อและกางเกงโยนออกไป ฟุบ !

รอยยิ้มกว้างคลี่จนแก้มยุ้ยแล้วกลายเป็นเสียงหัวเราะ ราวกับว่าเธอได้โยนตัวปัญหาออกไปจากชีวิต ทั้งที่ความเป็นจริงแล้วเธออาจกำลังท้าทายอำนาจ

“อย่าหวังเลยว่าฉันจะกลัวจนหัวหด”

เธอพูดคนเดียวเดินกลับไปทางหัวกระไดเรือน หย่อนร่างลงนั่งชานพื้นไม้ จึงค่อยสังเกตว่ามีโต๊ะกินข้าวเล็ก ๆ ไม่สวยเท่ากับบ้านผู้ดีในพระนคร แต่ดูผิดแผกไปจากชาวบ้าน เธอยักไหล่ไม่ใคร่ใส่ใจ

“ฉันไม่หนี แต่จะให้ทิ้งศักดิ์ศรี ? เชอะ...”

เสียงสรรพสัตว์ในยามเช้าตรู่รื่นหูอย่างน่าอภิรมย์ เมื่อเธอได้โยนบางอย่างทิ้ง คงคล้ายกับสิ่งที่เธอลอบออกจากบ้านไปเล่นละครเวที

สิ่งที่เธอรักและถูกพรากด้วยมือของผู้มีพระคุณ

ความสงสัยเกาะกินจิตใจเธอมาช้านานตั้งแต่เด็ก เหตุใดกันสายตาของพ่อจึงได้จ้องเธออย่างโกรธขึ้ง เธอไม่เคยหาเหตุผลเจอกระทั่งวันที่พ่อเกือบแย้มพราย

คุณแม่ พี่กานต์... ช่วยนิดด้วย...

วนิดาพิงศีรษะลงระแนงไม้กันตก หลับตาผล็อยหลับไปด้วยความอ่อนเพลียท่ามกลางเสียงกล่อมธรรมชาติและลมพัดเอื่อย

ไอหมอกเย็นกระทบผิวกาย ผิดไปจากพี่เลี้ยงสาวซึ่งนั่งตัวตรงแน่วหวาดหวั่นตรงชานเรือนอีกหลัง