ตอนที่ 7 แรงกระเพื่อมของพระนคร 2

เสียงโครมครามดังสนั่นชั้นบนของซ่องนางเอียด ทำให้เสือสักผงะตกใจ แหงนหน้ามอง

“เกิดอะไรขึ้น” ลดาวัลย์ผวาจะเข้าไปแต่แขนของสักวาดออกขวางไว้ ตวัดสายตาก้มมอง

“เรื่องของผัวเมีย จะไปยุ่งทำไม”

“ผัวเมีย ?!” ลดาวัลย์ถามเสียงสูง “ยังไม่ได้ตกได้แต่ง นี่มัน...”

“ตกแต่ง ?” เสือสักดีดมวนยาทิ้ง “ตามข้อตกลง ไม่มีงานแต่ง”

ลดาวัลย์นิ่วหน้า แหงนศีรษะตั้งบ่าจ้องตากร้าวกระด้างที่มีเพียงข้างเดียว ส่วนอีกข้างเป็นสีขาวโพลนราวกับก้อนหิน เธอกลืนน้ำลายเอื้อก เมื่อกลิ่นผู้ชายไม่คุ้นเคยแทรกซึมอวลรอบตัว ขยับถอยหลังช้า ๆ

“หมายความว่ายังไง ก็ ก็” พี่เลี้ยงสาวสงสัย วนิดาเพิ่งโดนจับได้ว่าแอบหนีไปเล่นละครเวทีได้ไม่กี่วันเท่านั้น ทำไมโจรชั่วคนนี้ ?

“อย่าพูดเรื่องคนอื่นเลย เราพูดเรื่องคืนนี้ดีกว่า” เสือสักใช้สายตามองอย่างมาดหมายจนลดาวัลย์ขนลุกเกรียว “พี่ชื่อสัก น้องคนสวยชื่ออะไร”

“น้อง คน สวย” ในบรรดาคำทั้งหมดที่เธอเคยจินตนาการถึงโจรป่าดิบเถื่อน เธอไม่คาดว่าจะได้ยินคำนี้

สักใช้ข้อนิ้วไล้กรอบหน้าพี่เลี้ยงในเวลาเผลอ ผมเรียบตึงยิ่งส่งให้หน้าหวานน่าค้นหา ในความเรียบร้อยที่ฉาบไว้คือไฟที่รอวันให้คนอย่างเขาจุด

“ใช่... คนสวย”

ลดาวัลย์อ้าปากค้าง พวงแก้มระเรื่อจากไอร้อนที่พุ่งขึ้นมา เธอกำลังถูกเกี้ยวพาราสีจากโจรผู้ร้ายฆ่าคน

“ฉัน...”

เปรี้ยง !

ทว่ายังไม่ทันได้เอ่ยจนสุด เสียงปืนแผดก้องดังมาจากทางหัวโค้งถนน เธอสะดุ้งสุดตัวกระโดดหลบไปด้านหลังเสือสักโดยไม่ต้องคิด

“เสือแก่น !”

สักแค่นเสียง เตรียมพร้อมชักปืน ดึงพี่เลี้ยงสาวให้หลบดงกระสุน เกิดความอลหม่านย่อม ๆ ขึ้นทันที

ในขณะที่มุมถนนหน้าซ่องนางเอียดกำลังเริ่มดวลปืนจากซุ้มโจรคู่อริ ภายในห้องที่อวลด้วยกลิ่นของกามารมย์เก่าเก็บกำลังเข้มข้นเช่นกัน

วนิดาย่นเข่าถีบอกเสือขาลจนร่างของชายสูงใหญ่กระดอนออก เขามองอย่างไม่เชื่อสายตา เธอคลานหนีไปอีกทางพลางนึกขอบคุณที่บทเรียนการละครทำให้ร่างกายเธอแข็งแรงพอ

แต่หญิงสาวบอบบางเช่นเธอจะสู้โจรป่าเสือขาลได้อย่างไร เพียงคลานไปได้สองสามคืบ เขากระโจนพรวดเดียว ลากข้อเท้าคุณหญิงดึงกระชาก  หน้าอกของวนิดากระแทกพื้นดังอึก !

เธอเม้มปากกลั้นเสียง ตะกายตัว เขาดึงอีกจนเธอกลับไปอยู่ใต้ร่าง มือกร้านโจรกระชากผมเธอขึ้นจนศีรษะแหงนไปด้านหลัง

“อีคุณหญิง มึงอยากโดนของดีครั้งแรกข้างหลังหรือไง”

เธอกัดปากแน่น ลมหายใจร้อนจัดพ่นลงพวงแก้ม เสือขาลคร่อมกลางลำตัว ใช้น้ำหนักที่มากกว่าเกี่ยวขา อีกมือลูบต้นขาดึงผ้าซิ่นขึ้นวางมือสากลงผิวเนียน

“ไอ้ชั่วช้า ไอ้...” เธอผรุสวาท

“ด่าแรง ๆ” เขาตะคอกมือกำผ้าซิ่นหมายใจจะดึงขึ้นก่อนจะชะงักไปครู่หนึ่ง สุภาพบุรุษมิควรทำเช่นนี้ แต่เขามันแค่โจรถ่อย และเธอคือสิ่งของแลก เปลี่ยน จึงพ่นลมไม่แยแส

ในเมื่ออยากลองดี ฉันจะให้หล่อนได้เจอจนสาสม

เสือขาลก็เป็นดั่งผู้ชายคนหนึ่ง เมื่อผ้าซิ่นเลื่อนลงพ้นสะโพก สิ่งที่เห็นพาให้ร่างแกร่งสะท้าน สูดลมหายใจกลั้นบางสิ่งที่พุ่งอยู่ข้างใน ใจที่คิดว่าแกร่งกลับแกว่งดั่งเปลวไฟใต้ลม

วนิดาตะกายมือคว้าได้โถน้ำสังกะสีสาดโครมไปด้านหลังแต่เหมือนยิ่งราดน้ำมันเข้ากองเพลิง

“อีห่า !” เขาตะคอกดังลั่นดึงผมเธอขึ้น

“โอ๊ย !”

“อยากเจ็บตัวจริง ๆ ใช่ไหม ห๊า ! กูเตือนมึงแล้ว”

แต่เหตุการณ์ภายในห้องยังไม่ทันปะทุเดือดมากไปกว่านั้น เสียงปืนด้านนอกหน้าซ่องดังขึ้นหลายนัด

เปรี้ยง ๆ ! !

“โธ่โว้ย !”

เขาปล่อยผมวนิดาโน้มตัวหยิบปืน ทว่ากลับช้ากว่าหญิงผู้ดีที่ร่างเล็กคล่องแคล่ว เธอกระโจนหยิบปืนกำแน่น หันปลายกระบอกสั่นเทาชี้ตรงกลางหน้าผากเสือขาล ริมฝีปากคู่งามสั่นระริกแต่เสียงกลับกร้าว

“ถ้าเข้ามา… ฉันยิง”

เสือขาลหยุดกึก ใจหายวาบวูบหนึ่ง ไม่ใช่เพราะกลัวตาย แต่เพราะนัยน์ตาคู่นั้น ดวงตากวางที่ทั้งหวาดหวั่น ทั้งแข็งขืน มันเหมือนภาพในอดีต…

วันที่แม่ยังมีชีวิตอยู่ วันสุดท้ายที่เขาเห็นรอยยิ้มกลางกลิ่นมะลิ ยิ่งเกลียด ยิ่งอยากผลักไส แต่กลับยิ่งถูกดึงดูด

เขาขยับดวงหน้าคมสันโน้มเข้าใกล้ทีละน้อย หัวใจเขาวูบไหว กระทั่งหน้าผากแนบปากกระบอกปืนเย็นเฉียบ ริมฝีปากโค้งยิ้มแต่แววตาแข็งกระด้าง

“เอาสิ ยิงสิ”

เขากระซิบต่ำ พร่าออกจากอกเหมือนคำท้า แต่ลึกๆ เขากำลังสั่นไหว ถ้าเธอลั่นไกจริง เขาจะยอมให้เธอฆ่า… อย่างน้อยก็ตายด้วยมือของ ‘เมีย’ ที่ชะตาโยนมาให้ ใช่ใครอื่น

วนิดากัดขอบปาก นิ้วเปียกเหงื่อขยับไปมาลังเลใจ สะดุ้งเมื่อมือคล้ำกระชับปากปืนเขย่าเร่งให้เหนี่ยวไก เธอจ้องแสงตะเกียงเจ้าพายุที่สะท้อนกลางนัยน์ตาคู่นั้น

เขามันน่ากลัวเกินไป...

“อย่านะ...” เสียงหวานลึกในลำคอ เขากระชากปืนกลับ เธอผวาดวงตากวางเบิกกว้างถัดถอยหลัง

ปัก ! เสียงเขาขึ้นไกนก เธอกะพริบตา หยุดชะงัก ไอเย็นเยียบไหลไปทั่วร่าง ปากกระบอกหันกลับมาที่เธอ จ่อนิ่ง ตาของคนตรงหน้าคมกริบดุจเสือ ไม่ไหวติง

“หากคิดจะทำอย่าลังเล” เขากดเสียง “จำไว้”

โจรหนุ่มมองนัยน์ตาแข็งเกินหญิงผู้ดีทั่วไป เธอเคยผ่านเหตุการณ์นี้มาก่อน แต่เวลานี้หน้าสิ่วหน้าขวานเกินกว่าจะใส่ใจ เขาลุกขึ้นวิ่งไปทางหน้าต่างใช้ปากกระบอกแง้มบานไม้ ส่องปืนลงด้านล่าง

เปรี้ยง ! วนิดาค้อมตัวลงหมอบ ยกมือปิดหูหวีดเสียงลอดลำคอ แล้วถูกเขากระชากข้อศอกดึงลุกขึ้นพาไปทางประตู

“เราต้องออกไปแล้ว ไอ้แก่นมันพาพวกมาด้วย”

“ไอ้แก่น” เธอพึมพำคล้ายถาม

แต่เสือขาลไม่ได้ยินเพราะในเวลานี้เสียงลูกโม่ดังสนั่นด้านนอกกลบทุกเสียงมิด กลิ่นดินปืนคลุ้งในอากาศ เขาทุ่มความสนใจพาเมียพระนครฝ่าดงห่ากระสุนออกไปให้ได้โดยยังมีลมหายใจทั้งคู่

โจรเถื่อนยกเท้าถีบประตูห้อง กระชากข้อมือเธอออกวิ่ง ร่างระหงของวนิดาถลากระเซอะกระเซิง เท้าเตะโดนตะเกียงเจ้าพายุเทกระจาด น้ำมัน ก๊าดไหลออกพร้อมไฟที่ลามอย่างรวดเร็ว เธอเบิกตา

“ไฟ...” เสียงของเธอเบาดุจลมพัด

โจรหนุ่มดึงเธอจนชิดทั้งผลัก ทั้งพาวิ่ง ขณะที่ยิงออกไปอีกหลายนัด “วิ่งคุณหญิง !”

วนิดาไม่รู้ตัวเองว่ากำลังทำอะไรอยู่ ทว่าสัญชาตญาณเอาตัวรอดทำให้เธอเชื่อฟังเสือขาล ออกวิ่งเต็มฝีเท้าตามเขาไปติด ๆ ดั่งเงา มือปิดหูแต่ไม่อาจป้องกันเสียงกัมปนาทปืนสั้นยาวที่ระดมมาทุกทิศทางจนหูเธออื้ออึง ร่างของเธอถูกลากกระทั่งถึงม้าตัวใหญ่ ถูกจับโยนขึ้นโดยมีเขาโดดซ้อนหลัง

“ไป ! !” เสือขาลตะโกนก้อง ยิงปืนขึ้นฟ้าหนึ่งนัด เอี้ยวตัวกลับไปลั่นไกอีกเกือบหมดรังเพลิงปืนลูกโม่

“พี่ลดา... ของของฉัน”

เธองึมงำเอี้ยวคอไปด้านหลังพลันตาเบิกโพลง ซ่องนางเอียดที่เธอเกือบเสียตัวกำลังกลายเป็นทะเลไฟ สีแดงฉานพร้อมควันขาวพุ่งสูงเสียดฟ้าท่าม กลางความมืดมิดของหมู่บ้านเล็ก ๆ ลับเหลี่ยมเขา

กลางป่าลำเนาไพรห่างไกลจากความศิวิไลซ์พระนคร

กองโจรเสือขาลนับสิบชีวิตควบม้าเข้าสู่แมกไม้ป่าดิบ ทิ้งไว้เพียงรอย เท้าและเสียงกีบกระทืบลงฝีตีนกึกก้องพนา

กลิ่นไม้ไหม้ยังคลุ้งอวลในอากาศแม้ว่าม้าควบผ่านมาได้สักพักแล้ว ท่อนแขนแกร่งโอบรัดเธอไว้แน่นดั่งกำแพงคุ้มภัย ทั้งที่ตัวเขาคือภัยใหญ่หลวงของเธอในตอนนี้ แผงอกด้านหลังร้อนผ่าวดุจกองไฟซ่องที่จากมา

ฮรี่รร ~

เสียงม้าแข่งกับเสียงชีพจรที่ยังเต้นแรงในอก อ้อมแขนแกร่งรัดร่างเล็กของคุณหญิงแน่น ความหวาดหวั่นจากภัยเสือแก่นยังไม่จาง เสือขาลก้มลงสูดกลิ่นมะลิอย่างกระหาย ใจที่โหวงเมื่อครู่ค่อยกลับมาเต้นเป็นปกติ

เพียงไม่กี่ชั่วโมงเท่านั้นที่เขาเจอเธอ ทว่าเหตุการณ์เฉียดเป็นเฉียดตายทำเอาชีพจรเขาหล่นวูบ หากเธอตกไปอยู่ในมือของโจรชั่วนั่น เธอคงยิ่งกว่าตกนรกทั้งเป็น ดอกไม้ในมือเขานี้คงไม่มีวันเบ่งบานได้อีก เหลือเพียงกลีบชอกช้ำคามือโจรแก่น

แล้วเขาเล่า ?

เสือขาลเอี้ยวหน้าไปทางเสือสักที่ลอบมองเขาเป็นระยะ ทั้งที่อ้อมแขนของเพื่อนตายกำลังรัดร่างอีกคนไว้แน่นเช่นกัน

วนิดา... หม่อมราชวงศ์สูงศักดิ์จะชอกช้ำคามือเขาหรือไม่ แต่จะให้เขาส่งเธอคืนพระนคร เขาทำไม่ได้ พ่อของเธอตั้งใจให้เธอเป็นใบเบิกทางลุ่มน้ำขนของเถื่อน เขาจะใช้เธอจนคุ้มค่า แม้ต้องกลืนน้ำลายตัวเอง

ไฟเมื่อหลายปีก่อนเคยดับเขาไปครั้งหนึ่ง ไฟคืนนี้เกือบทำได้อีกครั้ง แต่เขายังคงลอยอยู่ในเปลวแค้น… และยังไม่รู้ว่าจะมีสิ่งใดดึงเขากลับมาได้

ทว่า... เสือขาลจะไม่ยอมดับ

ไม่ว่าเขาต้องใช้เธอ… หรือด้วยเลือดของใครก็ตาม