ผู้มีพระคุณท่านหนึ่ง

"ซันอ้าปาก"

"อ่าม~"

"เคี้ยว"

ภาพที่อยู่ตรงหน้าทำเอาทุกคนเหนื่อยใจแทนเธอ  นั่นก็เพราะซันอาการหนักเข้าขั้น กินข้าวด้วยตัวเองยังทำไม่ได้  คนเดียวที่คอยดูแลซันราวกับเด็กสามขวบก็คือหมิวที่รับบททั้งป้อนทั้งบอกให้เคี้ยวข้าว  หากมันไม่เคี้ยวหมิวคงต้องบดข้าวป้อนแล้วล่ะมั้งนั่น

"หดหู่บอกไม่ถูกเลยว่ะ"

ทัพที่นั่งฝั่งตรงข้ามได้แต่ส่ายหน้าไปมาอย่างคนอับจนหนทาง  ส่วนเสือนั้นเหรอไม่ต้องพูดถึง  เขายิ่งถือจานข้าวนั่งหันหลังไปแอบกินคนเดียวเพราะไม่ต้องการเห็นซันในสภาพนี้  เนื่องจากกลัวทนไม่ไหวเผลอพูดอะไรที่รุนแรงและเป็นการซ้ำเติมเพื่อน

"อีกคำ" คนตัวเล็กเอ่ยเสียงเรียบพลางยื่นข้าวในช้อนจ่อที่ปากซันอีกครั้ง

"อิ่มแล้ว"

"มึงกินเท่าแมวดมไอ้ซัน  เดียวก็หิวอีก  กิน"

เธอขี้เกียจพูดจาดีกับเขาแล้ว  กะอีแค่อกหักนี่ถึงขั้นกินข้าวกินน้ำไม่ลงใช้ชีวิตไม่ได้เลยหรือไงกัน  เธออยากให้ซันเข้มแข็งได้แล้ว  ในเมื่อเขาไม่แยแสตัวเองขนาดนั้นซันควรตื่นได้แล้ว  คนที่เป็นห่วงเขามากที่สุดมันนั่งอยู่ตรงหน้าเขานี่

"กินเสร็จมึงอย่าลืมไหว้ผู้มีพระคุณของมึงด้วยนะไอ้ซัน"  ทัพเอ่ยขึ้นอีกครั้ง

เพราะหากไม่มีหมิวใครจะมาเหลียวแลซันขนาดนั้นกัน  ใครจะมาคอยป้อนข้าวป้อนน้ำให้อย่างตอนนี้  หมิวดูเเลซันดีราวกับแม่คนหนึ่ง  หากชีวิตนี้ซันสามารถหาเมียได้แบบหมิวนี่ถือว่าเป็นอะไรที่น่าอัศจรรย์มาก

"กินเสร็จแล้วไปไหนต่ออะ" 

เนื่องจากช่วงนี้เป็นช่วงใกล้จบการศึกษา  ไม่ค่อยมีเรียนนัก  มีเพียงแค่เข้ามาสอบและส่งงานบ้างก็เท่านั้น  ทั้งกลุ่มจึงคิดหากิจกรรมที่พอจะพาซันออกไปจากจุดนั้นได้เสียที  หากปล่อยให้อยู่คนเดียวมีหวังฟุ้งซ่านอย่างไม่ต้องสงสัย

"พามันไปดูหนังไหม?" เสือลองเสนอ

"มึงคิดว่าสภาพนี้ดูรู้เรื่องเหรอวะ" ทัพส่ายหน้าอย่างคนปลงตก

"งั้นไปวัด"

เจย์เดนเสนอบ้าง  พ่อลูกครึ่งใจธรรมะของเราช่างคิดขึ้นมาได้  แต่ทุกคนต่างก็พูดเป็นเสียงเดียวกันว่า

"ให้มันไปบวชเหรอไง?"

"งั้นไปไหนล่ะ? กินเหล้า  กูว่าอันนี้ดีสุดแล้ว"  เสือเสนอแต่ละอย่างแน่นอนว่าดี ๆ ทั้งนั้น

"อย่าให้มันไปไหนเลย  พามันกลับไปนอนเถอะ  สภาพนี้แรงจะตดยังไม่มีเลย"

เป็นหมิวที่นั่งฟังอยู่นาน  เธอเอ่ยเสียงราบเรียบพลันป้อนน้ำให้ซัน  พร้อมกับเตรียมตัวลุกเอาจานข้าวไปเก็บ  เวลานี้ซันไม่ต่างจากคนไร้สติ  สมงสมองไปหมดแล้วเหลือเพียงกายหยาบนั่งหัวโด่อยู่ก็เท่านั้น  เธอไม่ไว้ใจให้เขาไปไหนหรอกนะสภาพแบบนี้

"เออจริง  เอามันไปเก็บเถอะสภาพนี้" เจย์เดนเห็นด้วยเป็นอย่างยิ่ง  นั่นเพราะกลัวจะเป็นเหมือนเมื่อคืนที่หอบกันออกจากผับ  ทั้งลากทั้งถูลำบากสุด ๆ 

"หมิว"  นี่เป็นประโยคแรกของวันที่ซันเอ่ยขึ้นหลังจากนั่งอมลิ้นตัวเองมาเป็นเวลาเกือบครึ่งวันแล้ว  ทำเอาทุกคนต่างมองตามกันเป็นแถว  เพื่อลุ้นว่าซันจะพูดอะไร

"ว่า"

"......"

"เอ้า  เรียกแล้วไม่พูด  เดี๋ยวปั๊ด" เธอพูดเหมือนจะหยุดหงิดเขา  แต่เปล่าเลย  เธอเป็นห่วงเขาต่างหาก  แต่เพราะด้วยความที่เคยชินกับกากระทำแบบนั้นจึงถือเป็นเรื่องปกติ

"ไปส่งที่คอนโดที"

"อื้อ  ได้สิ"

"ให้พวกกูอยู่ด้วยไหมเพื่อน?" 

ทัพเอ่ยถามซันพร้อมกับตบไหล่เพื่อนเบา ๆ ซันเวลานี้ไหล่ตกต่างจากเมื่อก่อนที่ผึ่งผายดูมีชีวิตชีวาแบบสุด ๆ เมื่อไรมันจะกลับมาเป็นซันคนเดิมได้นะ

"ไม่เป็นไรหรอก  กูอยู่คนเดียวได้"

"อยู่ได้เท่ากับ  อย่าให้พวกกูรู้นะว่าแอบตามไปง้อเขา"

ประโยคพูดคุยระหว่างซันกับเสือนั้นทำเอาคนตัวเล็กมองต่ำ  หากให้เธอคิดโอกาสเกือบร้อยที่ซันจะตามไปง้อแฟน  ซันก็เป็นแบบนี้  ใครพูดก็คงไม่เชื่อต้องทำและเจอะเจอด้วยตนเองถึงจะสำนึก  เธอรู้นิสัยเขาดี  ไม่อย่างนั้นแล้วจะขึ้นชื่อว่าเพื่อนรู้ใจที่สุดได้อย่างไร  แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ไม่อยากให้ซันจมปลักอยู่แบบนี้นี่นา

ซันไม่มีความสุข  แล้วเธอจะมีความสุขได้อย่างไร...ถูกไหม...

"เดี๋ยวกูอยู่กับมันเอง"

หญิงสาวเพียงคนเดียวในกลุ่มเอ่ยอาสา  ซึ่งนั่นก็เป็นปกติเพราะมีเพียงแค่หมิวเท่านั้นที่ไม่ว่าอย่างไรก็อยู่ข้างกายซันเสมอ  แม้เขาจะไม่เคยชายตามองเธอเลยก็เถอะ  เพื่อน ๆ เองต่างก็ไม่มีใครหูหนวกตาบอดสักคน  เพียงแต่ไม่สะดวกใจจะเอ่ยออกมา  สร้างความลำบากใจให้ทั้งซันและหมิว  หวังเพียงว่าซันจะฉลาดขึ้นบ้างไม่มากก็น้อย  หรือไม่ก็ขอให้หมิวโชคดีและหลุดพ้นออกไปจากจุดนั้นได้

"มึงกลับห้องเถอะหมิว"

จู่ ๆ ก็มีเสียงคุ้นเคยดังมาจากด้านหลังคนตัวเล็กที่กำลังนั่งเช็ดฝุ่นบนโต๊ะ  หลังจากที่เพื่อน ๆ มาส่งที่คอนโดซันก็เข้าห้องนอนไปโดยไม่สนใจคุยกับใครเลย  เธอเองก็ไม่อยากก้าวก่ายพื้นที่ส่วนตัวของซันขนาดนั้น  บางทีเขาก็อาจจะอยากอยู่คนเดียวเพื่อทบทวนหลายอย่าง

เธอจึงออกมาทำงานเพื่อรอเขา  หากมีอะไรที่เขาอยากได้จะได้เรียกเธอ  แต่พอผ่านไปสักพักเขากลับมาบอกให้เธอออกไปจากตรงนั้น

"ทำไมอะ? ยังไม่ค่ำเลยกูอยู่กับมึงได้นะ" เธอว่าพลันลุกขึ้นสบตากับเขา 

"กูอยู่คนเดียวได้แล้ว"

คนตัวสูงเกือบ 185 เซนติเมตรยืนล้วงกระเป๋ากางเกงมองเธอด้วยใบหน้าเรียบเฉย  ไม่แสดงอารมณ์ใด ๆ ออกมาเลยสักนิด  อย่างน้อยเขาไม่ฟูมฟายนั่นก็นับว่าดีมากแล้ว  เธอเองก็โล่งใจขึ้นมาได้เปราะหนึ่ง

"ก็ได้  แต่ถ้ามีอะไรมึงก็โทรหากูแล้วกัน  โทรได้ตลอด"

"อื้อ"

ซันพยักหน้ารับรู้  ก่อนจะเดินกลับไปยังห้องตัวเอง  ทิ้งให้คนตัวเล็กยิ้มเจื่อน  แต่ก็ช่างเถอะ... ขอแค่ซันดีขึ้นพื้นที่นี้ไม่จำเป็นต้องมีเธอก็ไม่ใช่เรื่องที่จะเสียใจซะหน่อย