Masukหลังจากที่คามิลสวมใส่เสื้อผ้าเสร็จเรียบร้อยแล้ว เขาก็มาทิ้งตัวนั่งลงบนเตียงที่เธอนั่งอยู่ ก่อนจะเอ่ยออกไปด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือก
"การแต่งงานในครั้งนี้เธอก็รู้ดีว่าฉันไม่ได้เต็มใจเลยสักนิด" แต่ก่อนเขาจะพูดแทนตัวเองว่าพี่ แต่พอหลังจากที่เขารู้ว่าต้องแต่งงานกับเธอ เขาก็เปลี่ยนสรรพนามเรียกแทนตัวเองว่าฉัน "ค่ะ" "เราแต่งงานกันโดยไม่ได้รักกัน และฉันก็จะไม่มีวันรักเธอ" "..." เธอรู้สึกจุกในอกที่เขาพูดย้ำออกมาตรงๆ ถึงแม้ว่าเธอจะรู้อยู่แล้วว่าเขาไม่ได้ชอบเธอ แต่ก็รู้สึกจุกอยู่ดีเมื่อเขาพูดออกมาตรงๆแบบนั้น "ฉันมีคนที่ฉันชอบอยู่แล้ว และคนๆนั้นคือผู้หญิงคนเดียวที่อยู่ในใจของฉันมาโดยตลอด และอยู่ในใจฉันมาหลายปีแล้วด้วย" เขาเริ่มรู้ตัวว่าชอบแบมตั้งแต่เรียนอยู่ปีสาม รวมเวลาก็หกปีมาแล้ว แต่ก็ไม่กล้าบอกเพราะกลัวว่าแบมจะพูดว่าคิดกับเขาแค่เพื่อน ดังนั้นเขาจึงเก็บความรู้สึกนั้นไว้มาโดยตลอด "..." พอเขาบอกออกมาแบบนั้นเธอก็รู้สึกหน่วงในอกกว่าเมื่อครู่ที่เขาบอกว่าจะไม่มีวันรักเธอเสียอีก เขามีคนในใจอยู่แล้วอย่างนั้นเหรอ เธอก็เพิ่งรู้วันนี้นี่แหละว่าเขามีคนที่ชอบอยู่แล้ว "ฉันจะฝืนอยู่กับเธอไปจนครบหนึ่งปี พอหลังจากนั้นฉันก็จะหย่ากับเธอ" "..." "พอถึงเวลาเธอจะต้องหย่าให้ฉันด้วย อย่าทำยึกยักไม่ยอมหย่าอีก" "ค่ะ" เธอรับคำด้วยน้ำเสียงผะแผ่ว ภายในใจรู้สึกกล้ำกลืน แต่ก็เอาเถอะ ถือว่าก็ยังดีที่ได้อยู่กับคนที่ตัวเองชอบมานานแล้ว ถึงจะแค่ปีเดียวก็ไม่ได้น้อยเลย "ในระหว่างนี้เธอไม่ต้องออกไปทำงานที่ไหนหรอก อยู่บ้านทำแต่งานบ้านไป เพราะฉันจะไม่จ้างแม่บ้าน" "ค่ะ" เมื่อพูดกับเธอจบ คามิลก็ขยับตัวขึ้นไปบนเตียงและทิ้งตัวนอนลง เขาหยิบหมอนข้างมาวางไว้ตรงกลางเพื่อแบ่งเขต ก่อนจะตะแคงหันหน้าออกนอกเตียง ซิลเวียที่เห็นจึงคิดในใจว่าเขาคงจะรังเกียจเธอมากแหละถึงขนาดเอาหมอนข้างมาคั่นกลาง ทั้งที่จริงๆแล้วเธอก็ไม่ได้จะไปถูกเนื้อต้องตัวเขาหรอก ร่างเล็กผละสายตาออกจากร่างสูงแล้วล้มตัวนอนตะแคงหันหน้าออกนอกเตียงด้วยเช่นกัน ก่อนที่ไม่นานทั้งสองจะหลับไหลไปด้วยกัน วันต่อมา คามิลที่อยู่ในชุดสูทหรูดูดีเปิดประตูออกจากห้องนอนมา ในขณะที่เธอเดินออกมาจากห้องครัวพอดี ซิลเวียที่เห็นก็ชะงักไปนิดหนึ่ง ก่อนจะคลี่ยิ้มอ่อนโยนทำใจดีสู้เสือแล้วเอ่ยถามออกไป "พี่คามิลจะออกไปทำงานแล้วเหรอคะ" เธอถามด้วยน้ำเสียงสั่นๆ เพราะไม่มั่นใจว่าเขาจะตอบเธอหรือเปล่า "อืม" เขาตอบรับในลำคอด้วยสีหน้าเอือมระอา ก่อนจะเบือนหน้าหนีจากเจ้าของใบหน้าใสแล้วก้าวขาเดินออกไป "ซิลทำอาหารไว้ให้พี่แล้ว พี่กินก่อนสิคะ" เสียงหวานเอ่ยออกไป พลางมีสีหน้าลุ้นว่าเขาจะพูดกับเธอหรือเปล่า "ไม่กิน" ตอบด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง "งั้นพี่จะกินกาแฟก่อนไหมคะ เดี๋ยวซิลไปทำมาให้ค่ะ" "ฉันจะไม่กินของที่เธอทำ ไม่ว่าเธอจะทำอะไร ฉันก็ไม่กินทั้งนั้น" "แล้วพี่คามิลไม่หิวเหรอคะ" "แค่ฉันเห็นหน้าเธอฉันก็กินไม่ลง" "..." เธอเม้มปากก้มหน้าอย่างยอมรับกับสิ่งที่เป็น "ฉันจะไม่กินอะไรจากคนที่ฉันเกลียด" ก่อนที่เขาจะเอ่ยไปถึงผู้หญิงที่เขาชอบ "แบมจะทำกาแฟให้ฉันกินทุกวัน ดังนั้นฉันจะกินกาแฟที่แบมทำให้เท่านั้น" "คนที่ชื่อแบมคือคนที่พี่ชอบเหรอคะ" "ใช่" เขาตอบแล้วหันมาจ้องหน้าเธอและพูดออกไปด้วยน้ำเสียงเย็นชา พลางนัยน์ตาคมมีแต่ความชิงชังเธอ "และเธอคือคนที่ฉันเกลียดมากที่สุด" อึก! ซิลเวียถึงกับลอบกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ หลังจากที่ได้ยินเขาบอกว่าเกลียดเธอและได้เห็นท่าทีของเขาว่าเกลียดเธอมากแค่ไหน "เธออย่าพยายามทำอะไรเพื่อฉันเลยนะ เพราะต่อให้เธอทำทั้งชีวิตของเธอ ฉันก็ไม่มีวันคิดว่าเธอคือเมียฉัน" "ซิลไม่ได้คิดแบบนั้นค่ะ แต่ซิลรู้สึกมีความสุขที่ได้ทำอะไรให้พี่" "แต่ฉันไม่มีความสุขที่ต้องมาใช้ชีวิตอยู่กับเธอ" พูดจบ ชายหนุ่มก็เดินออกจากบ้านไป ปล่อยให้ซิลเวียมองตามแผ่นหลังกว้างด้วยความรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจ พลางคิดในใจว่า แต่ก็เอาเถอะ ภายในหนึ่งปีก่อนที่เขาจะหย่ากับเธอ เธอจะพยายามทำดีให้เขาเห็น เผื่อว่าสักวันหนึ่งเขาอาจจะเห็นความตั้งใจของเธอก็ได้ ถ้าเกิดว่าเธอทำเต็มที่แล้วแต่เขายังไม่เห็นค่า เธอก็จะยอมแพ้และหย่าให้เขา หรือบางทีอยู่ไม่ถึงปีเธออาจจะหย่าให้เขาก็ได้ เพื่อให้เขาได้ไปใช้ชีวิตกับคนที่เขาชอบ ด้านคามิลกับแบม "มิลจะกินกาแฟเลยไหม เดี๋ยวแบมจะไปทำมาให้" แบมเปิดประตูเข้ามาในห้องทำงานของเขาแล้วเอ่ยถามออกไปด้วยใบหน้ายิ้มแย้มอย่างเช่นตลอดหนึ่งปีที่เธอมาเป็นเลขาของเขา หลังจากที่เธอเรียนจบ เธอก็ไปสมัครเข้าทำงานที่บริษัทแห่งหนึ่ง เธอทำงานอยู่ที่นั่นสองปีก็ลาออกเพราะมีปัญหากับคนในบริษัท พอคามิลรู้ว่าเธอลาออกจากงาน เขาก็ชวนเธอมาเป็นเลขาของเขา ซึ่งตอนนั้นเขาก็มีเลขาอยู่แล้ว แต่ด้วยความที่เขาอยากให้แบมมาอยู่ใกล้เขา เขาก็เลยจ้างเลขาให้ลาออกด้วยเงินจำนวนมากพอสมควร "แบมไปทำมาเถอะ มิลอยากกินกาแฟตั้งแต่อยู่ที่บ้านแล้วล่ะ แต่มิลไม่ยอมกิน เพราะจะมากินกาแฟฝีมือของแบม" เจ้าของใบหน้าหล่อเอ่ยออกไปด้วยรอยยิ้มพึงพอใจที่ได้เห็นหน้าและได้ยินเสียงของหญิงสาวที่เขาชอบมาหลายปีแล้ว "มิลน่าจะติดรสชาติฝีมือการทำกาแฟของแบมแล้วนะเนี่ย" เธอเอ่ยออกไปด้วยท่าทีหยอกเย้า "คงจะอย่างนั้นแหละ เพราะตั้งแต่ที่มิลได้กินกาแฟของแบม มิลก็ไม่อยากกินกาแฟที่ไหนอีกเลย" "แหม...ใช้คำพูดอย่างกับคนจีบสาวแน่ะ" "แล้วจีบได้ไหมล่ะ" มุมปากหยักโค้งขึ้นเล็กน้อยด้วยความเจ้าเล่ห์ "เป็นเพื่อนกันห้ามจีบ" "ถ้าไม่ให้จีบ งั้นเรามาเป็นแฟนกันเลยไหม" เขาพูดแบบทีเล่นทีจริง ถ้าได้เป็นแฟนกันก็ดี "บ้าเหรอมิล มิลแต่งงานมีครอบครัวแล้วนะ จะมาพูดกับผู้หญิงอื่นแบบนี้ได้ยังไง" "แบมก็รู้นี่ว่ามิลจำเป็นต้องแต่งงานเพราะถูกแม่บังคับ" "ใช่แบมรู้ แต่ตอนนี้มิลไม่ได้โสดแล้วนะ" "อีกหนึ่งปีมิลก็จะกลับมาโสดเหมือนเดิมแล้วละ" "ทำไมล่ะมิล" "มิลจะหย่ากับเขา แล้วจะเริ่มต้นใหม่กับผู้หญิงที่มิลชอบมานานแล้ว" "มิลมีผู้หญิงที่ชอบแล้วงั้นเหรอ ใครน่ะ" ก่อนเสียงทุ้มจะเอ่ยออกไปด้วยน้ำเสียงหนักแน่นและสีหน้าจริงจัง "มิลชอบแบมมานานแล้ว" "ฮะ! มิลชอบแบมเหรอ" เธออุทานออกมาอย่างลืมตัวด้วยความดีใจเมื่อรู้ว่าเขาชอบเธอ เพราะเธอก็ชอบเขาและอยากได้เขามานานแล้วเหมือนกัน "ใช่ มิลชอบแบม และชอบมานานแล้วด้วย" "มิลมีเมียแล้วนะ มิลจะมาบอกว่าชอบแบมแบบนี้ไม่ได้" "มิลไม่เคยคิดว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นเมียของมิลเลย" พูดจบ เขาก็ลุกออกจากเก้าอี้แล้วก้าวออกมายืนอยู่ตรงหน้าเธอและเอ่ยออกไป "เราจะคบกันเป็นแฟนได้ไหมแบม" แววตาขอร้อง "คือ...แบม เอ่อ" "มิลชอบแบมจริงๆนะ แบมมาเป็นแฟนของมิลได้ไหม มิลสัญญาว่าจะดูแลแบมเป็นอย่างดีเลย" "เอางั้นก็ได้ แบมจะคบมิลเป็นแฟน" ก่อนที่เรียวปากหนาจะคลี่ยิ้มออกมาด้วยความดีใจที่เธอตกลงเป็นแฟนกับเขา "งั้นแบมก็ออกไปทำงานต่อเถอะ พอเลิกงานมิลจะไปส่งแบมที่คอนโด" "ถ้าอย่างนั้นแบมจะออกไปชงกาแฟมาให้มิลก่อนนะ แล้วค่อยทำงาน" บอกจบ เธอก็ออกจากห้องไป ก่อนที่คามิลจะระบายยิ้มออกมาด้วยความรู้สึกครึ้มอกครึ้มใจ พลางคิดในใจว่าถ้ารู้ว่าแบมจะยอมเป็นแฟนเขาง่ายดายขนาดนี้ เขาน่าจะบอกความในใจของตัวเองไปตั้งนานแล้ว ไม่น่ารอเวลามาตั้งห้าหกปีให้เสียเวลาเลยสามเดือนต่อมาในระยะเวลาสามเดือนที่ผ่านมานี้ วันไหนที่คามิลมีความต้องการในเรื่องนั้นเขาก็ไปนอนค้างกับแบม ทุกครั้งที่เขาไปนอนกับแบม แบมก็จะส่งรูปคามิลกับเธอนอนอยู่บนเตียง และโชว์หลักฐานการที่พวกเขามีอะไรกันมาให้ซิลเวียดูทุกครั้ง นั่นก็คือถุงยางอนามัยที่ใช้แล้ว โดยในถุงยางยังมีน้ำอสุจิของเขาอยู่ในนั้น ซิลเวียมองภาพเหล่านั้นด้วยความคับแค้นใจ แต่เธอก็พยายามใจแข็ง จะไม่อ่อนแอและหวั่นไหวกับสิ่งยั่วยุจากแฟนของเขาซิลเวียคิดว่าการที่แฟนของเขาส่งรูปมาให้เธอดูนั้น เขาคงจะรู้เห็นเป็นใจด้วยนั่นแหละ ก็เขาเกลียดเธอมากนี่ เขาก็เลยอยากให้เธอเห็นและรับรู้กับเรื่องที่เขาทำ จุดประสงค์ของเขาก็เพื่อที่จะทำให้เธอรู้สึกเจ็บ สามเดือนมาแล้วที่เธอต้องรู้สึกเจ็บปวด แต่เธอก็ทำใจให้เย็นเหมือนน้ำ และนับเวลาถอยหลังเพื่ออยู่ให้ถึงวันที่จะหย่ากับเขาห้างสรรพสินค้าวันนี้ซิลเวียมาซื้อของที่ห้างสรรพสินค้า แต่พอเธอเดินผ่านร้านเสื้อผ้าผู้หญิง เธอก็เห็นเขากับแฟนของเขาเลือกเสื้อผ้ากันอยู่ ภาพที่ซิลเวียเห็นนั้นคือภาพคู่รักที่กำลังกระหนุงกระหนิงกันอยู่ เขาช่วยเลือกเสื้อผ้าให้แฟนของเขาอย่างเอาอกเอาใจ"มิลว่าชุดนี้สวยไหม""สวย
หนึ่งเดือนต่อมาเป็นเวลาหนึ่งเดือนกับการที่ซิลเวียมาอยู่กับคามิลในฐานะภรรยาของเขา แต่เขาไม่เคยคิดว่าเธอเป็นภรรยาของเขา และเป็นเวลาหนึ่งเดือนกับความสัมพันธ์ลึกซึ้งของคามิลกับแบม วันไหนที่เขาจะมีอะไรกับแบมเขาก็ไปหาเธอและนอนค้างกับเธอทุกครั้ง หลังจากที่ทั้งคู่มีอะไรกันเสร็จ แบมก็จะถ่ายรูปคามิลที่นอนหลับอยู่ข้างเธอพร้อมกับถุงยางอนามัยที่ใช้แล้วส่งมาให้ซิลเวียดู ช่วงแรกๆซิลเวียก็รู้สึกหน่วงหัวใจทุกครั้งที่เห็น แต่พอช่วงหลังๆมาเธอก็พยายามทำใจให้ชินกับมันและเธอจะทนอยู่กับเขาให้ครบปีแล้วค่อยหย่ากันตลอดหนึ่งเดือนที่ผ่านมาเขากับเธอยังคงนอนเตียงเดียวกัน และคามิลก็ยังวางหมอนข้างคั่นกลางไว้ตามเดิม ส่วนผ้าห่มก็ห่มผืนเดียวกัน แต่ทั้งคู่ไม่เคยแตะเนื้อต้องตัวกันห้องทำงานของคามิล"คืนนี้มิลจะไปนอนกับแบมไหม""คืนนี้คงจะไม่ได้ไปนะแบม เพราะเมื่อวานแม่โทรมาบอกให้มิลพาซิลเวียไปกินข้าวที่บ้านน่ะ""ถ้าอย่างนั้นกลับจากกินข้าวแล้ว มิลค่อยมาหาแบมก็ได้นี่""มิลยังไม่รับปากแบมนะ แต่ถ้าเกิดว่ามิลไปได้ มิลค่อยโทรบอกแบมก่อนล่วงหน้าก็แล้วกัน""ได้สิ งั้นแบมออกไปทำงานก่อนนะ""อืม" เขารับคำก่อนที่จะก้มหน้าทำงานต่อตอน
เวลาต่อมาหลังจากที่ทั้งสองได้เสร็จสมกันไปหนึ่งรอบแล้ว คามิลก็ทิ้งตัวนอนลงข้างๆเธอ พลางในใจคิดไปถึงคนตัวเล็กที่เขาทิ้งไว้ให้อยู่บ้านคนเดียว ก่อนที่เสียงใสของแบมจะเอ่ยขึ้น"เมื่อกี้มิลมีความสุขไหม" เธอถามพร้อมกับแขนเรียวสวมกอดร่างแกร่งเอาไว้หลวมๆ"มิลมีความสุข" เขาตอบด้วยท่าทีเหม่อลอย เพราะในใจคิดไปถึงแต่ซิลเวียตลอดเวลา"มิลอยากมีครั้งต่อไปอีกไหม หรือว่าพอแค่นี้""มิลอยากมีครั้งต่อไปอีก""งั้นมิลก็ย้ายมาอยู่กับแบมที่นี่เลยสิ จะได้ไม่ต้องไปๆ มาๆไง""คงจะไม่ได้หรอกแบม เพราะถ้าแม่รู้แม่ต้องโกรธมิลแน่ๆ" เขายกแม่ขึ้นมาอ้าง แต่ใจจริงแล้วเขารู้สึกเป็นห่วงซิลเวียไม่น้อยเลยที่ทิ้งให้เธอต้องอยู่คนเดียว"งั้นก็ไม่เป็นไร""เอาเป็นว่ามิลจะมานอนค้างกับแบมบ่อยๆก็แล้วกันนะ""ก็ได้""งั้นเราก็ลุกไปล้างกันเถอะแบม""มิลจะไม่ทำต่อรอบสองเหรอ""มิลพอแล้ว ไปเข้าห้องน้ำกันเถอะ" จากนั้น ทั้งสองก็พากันเข้าห้องน้ำไป ก่อนจะออกมาสวมใส่เสื้อผ้าแล้วทิ้งตัวนอนลงบนเตียง คามิลรู้สึกเป็นห่วงคนที่อยู่บ้านก็หยิบโทรศัพท์เพื่อจะส่งข้อความบอกเธอว่าจะไม่กลับ แต่ก็ต้องชะงักเมื่อคิดขึ้นได้ว่าก็ในเมื่อเขาเกลียดเธอแล้วจะต้องบอกให
คอนโดแบม ตอนเย็น"มิลจะขึ้นห้องไปกินอะไรก่อนไหม" เมื่อรถหรูของคามิลจอดสนิท แบมก็หันถามเพื่อนตัวสูงที่ตอนนี้กลายมาเป็นแฟนของเธอแล้ว"เอาไว้วันหลังก็แล้วกันนะแบม""ก็ได้ งั้นแบมไปก่อนนะมิล" บอกจบ หญิงสาวก็ลงจากรถแล้วสาวเท้าเข้าไปในคอนโดที่มีขนาดกลาง ก่อนที่คามิลจะขับรถออกไปจากคอนโดของแบมด้วยความอารมณ์ดีเมื่อคิดไปว่าสุดท้ายเขาก็ได้ผู้หญิงที่เขาชอบมานานแล้วมาเป็นแฟนบ้านคามิลร่างสูงลงจากรถแล้วเดินเข้าบ้านมาก็เจอกับเมียแต่งที่เขาเกลียดจึงรีบก้าวเท้าขึ้นบันไดไปอย่างรวดเร็วเพื่อหนีหน้าเธอ ซิลเวียที่เห็นแบบนั้นก็ทำใจดีสู้เสือเดินตามเขาขึ้นไปข้างบน ก่อนจะแข็งใจเอ่ยถามออกไป"พี่คามิลจะกินข้าวไหมคะ ซิลทำเตรียมไว้ให้แล้ว""..." เขาที่กำลังปลดกระดุมเสื้อเชิ๊ตออกไม่ได้สนใจหญิงสาวที่กำลังถามเขาอยู่ เพราะตอนนี้สิ่งที่เขาให้ความสนใจคือแบมแฟนเขาเท่านั้น"พี่คามิลคะ พี่จะลงไปกินขะ...""อย่ามายุ่งกับฉัน" เขาพูดด้วยน้ำเสียงแข็งกระด้าง โดยที่ไม่ได้หันมามองหน้าเธอแม้แต่นิด"..." เธอก้มหน้าพร้อมกับกลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดเฝื่อนเมื่อได้ยินน้ำเสียงที่แข็งกระด้างของเขา ซึ่งตลอดหลายปีที่เธอได้รู้จักและคลุกคลีกับเ
หลังจากที่คามิลสวมใส่เสื้อผ้าเสร็จเรียบร้อยแล้ว เขาก็มาทิ้งตัวนั่งลงบนเตียงที่เธอนั่งอยู่ ก่อนจะเอ่ยออกไปด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือก"การแต่งงานในครั้งนี้เธอก็รู้ดีว่าฉันไม่ได้เต็มใจเลยสักนิด"แต่ก่อนเขาจะพูดแทนตัวเองว่าพี่ แต่พอหลังจากที่เขารู้ว่าต้องแต่งงานกับเธอ เขาก็เปลี่ยนสรรพนามเรียกแทนตัวเองว่าฉัน"ค่ะ""เราแต่งงานกันโดยไม่ได้รักกัน และฉันก็จะไม่มีวันรักเธอ""..." เธอรู้สึกจุกในอกที่เขาพูดย้ำออกมาตรงๆ ถึงแม้ว่าเธอจะรู้อยู่แล้วว่าเขาไม่ได้ชอบเธอ แต่ก็รู้สึกจุกอยู่ดีเมื่อเขาพูดออกมาตรงๆแบบนั้น"ฉันมีคนที่ฉันชอบอยู่แล้ว และคนๆนั้นคือผู้หญิงคนเดียวที่อยู่ในใจของฉันมาโดยตลอด และอยู่ในใจฉันมาหลายปีแล้วด้วย" เขาเริ่มรู้ตัวว่าชอบแบมตั้งแต่เรียนอยู่ปีสาม รวมเวลาก็หกปีมาแล้ว แต่ก็ไม่กล้าบอกเพราะกลัวว่าแบมจะพูดว่าคิดกับเขาแค่เพื่อน ดังนั้นเขาจึงเก็บความรู้สึกนั้นไว้มาโดยตลอด"..." พอเขาบอกออกมาแบบนั้นเธอก็รู้สึกหน่วงในอกกว่าเมื่อครู่ที่เขาบอกว่าจะไม่มีวันรักเธอเสียอีก เขามีคนในใจอยู่แล้วอย่างนั้นเหรอ เธอก็เพิ่งรู้วันนี้นี่แหละว่าเขามีคนที่ชอบอยู่แล้ว"ฉันจะฝืนอยู่กับเธอไปจนครบหนึ่งปี พอหลังจา
คามิล อายุ26ปีทายาทเจ้าของสายการบินชื่อดังแห่งหนึ่งซิลเวีย อายุ22ปี (ซิล)ตัวอย่างนิยาย"เมื่อคืนพี่คามิลไปนอนที่ไหนมาเหรอคะ""เมื่อคืนฉันไปนอนค้างกับแบมมา""...""ฉันกับแบมเราเป็นแฟนกันแล้ว""ถ้าเป็นแบบนั้น งั้นวันนี้เราไปหย่ากันเลยไหมคะ""อยู่กันไปให้ครบปีก่อนแล้วค่อยหย่า""ได้ค่ะ ซิลจะรอไปจนครบหนึ่งปี และจากนั้นเราก็ไปหย่ากัน""หึ เธอคงโกรธฉันมากสินะที่ฉันไปนอนกับแฟน""ฉันไม่ได้โกรธที่คุณไปนอนกับผู้หญิงคนนั้น""พูดถึงแฟนฉันให้มันดีๆหน่อย""แฟนคุณเป็นคนดีมากนักเหรอถึงอยากจะให้ฉันพูดถึงดีๆน่ะ""แบมดีกว่าเธอก็แล้วกัน""ถ้าแฟนคุณเป็นคนดีจริง คงไม่มานอนกับผู้ชายที่แต่งงานแล้วหรอก""...""และถ้าคุณเป็นคนดีจริง คุณก็คงไม่ไปนอนกับผู้หญิงอื่นโดยที่ยังจดทะเบียนสมรสกับฉันหรอก""...""พรุ่งนี้ฉันจะพาแบมไปเที่ยวญี่ปุ่น""...""ฉันจะไปอยู่ที่โน่นสิบวัน""...""ถ้าแม่โทรมาถามก็บอกด้วยว่าฉันไปทำงาน""...""ซิล...""อย่ามาเรียกชื่อฉัน"# พระเอกเลว.............เรือนหอหลังจากที่งานฉลองมงคลสมรสเสร็จสิ้นลง คู่บ่าวสาวก็กลับมายังเรือนหอหลังใหญ่ที่ดูโอ่อ่าและหรูหรา ซึ่งพ่อกับแม่ของคามิลได




![คลั่งรักยัยรุ่นพี่ [Crazy in love] (มี E-book)](https://acfs1.goodnovel.com/dist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)


