Partager

บทที่ 7 ต่อปากต่อคำ

last update Date de publication: 2025-04-05 15:37:11

ภายในงานเลี้ยงผู้คนต่างกินดื่มพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน อีกทั้งยังร่วมกันอวยพรให้เซวียนชินอ๋องอย่างอุ่นหนาฝาคั่ง เซวียนชินอ๋องรู้สึกมีหน้ามีตาเป็นอย่างมาก 

มู่หลานเฟินที่สลัดเซวียนซานหลางออกมาได้แล้วก็กลับมาหาเซวียนเจ๋อ นางไม่มีสหายเป็นสตรีสักคน ทำได้เพียงตัวติดกันอยู่กับเซวียนเจ๋อญาติผู้พี่สองคน ต่างคนต่างรินสุราให้กัน เซวียนเจ๋อนั้นคออ่อน ดื่มไปเพียงไม่กี่จอกก็เมาเสียแล้ว นางจึงสั่งให้คนพาเขากลับไปพักที่เรือนนอนเสีย ส่วนตนก็นั่งมองสิ่งใดไปเรื่อยเปื่อย

ตั้งแต่ทะเลาะกันครั้งนั้นอวี้หลิงป้ามหาภัยก็ไม่บังคับอะไรนางอีก แม้จะด่าทอนางและเซวียนเจ๋ออยู่บ้าง แต่ดูเหมือนจะลารามือไปบ้างแล้ว

"เจ้าดูสิ คนเราน่ะ ไม่มีสหายคบหาก็เป็นเช่นนี้ละ ต้องนั่งโดดเดี่ยว เล่นกับก้อนหินใบหญ้า ช่างน่าสงสารยิ่งนัก"

อยู่ๆก็มีเสียงหวานใสของสตรีนางหนึ่งเอ่ยขึ้นมา มู่หลานเฟินเงยหน้าไปมอง ก่อนจะพบว่าเป็นเหล่าสตรีน้อยที่มาร่วมงาน หนึ่งในนั้นมีสวีเมิ่งเหยารวมอยู่ด้วย

สวีเมิ่งเหยายิ้มอย่างอ่อนโยน ก่อนจะเอ่ย

"พวกเจ้าจะเอ่ยวาจาเช่นนี้ไปทำไมกัน นางน่ะน่าเห็นใจออก นอกจากจะไม่มีคนคบหาแล้ว ฐานะยังต่ำต้อย ตระกูลคหบดีน่ะเทียบไม่ได้กับตระกูลขุนนางอย่างพวกเราหรอก แต่บิดาข้าเคยสอนข้าว่า คนเราไม่ควรแบ่งแยกสูงต่ำ ควรมองกันที่จิตใจ"

“สวีเมิ่งเหยาเจ้าช่างใจกว้างโดยแท้”

สตรีอีกคนที่อยู่ในกลุ่มคุณหนูผู้สูงศักดิ์เอ่ยยกยอสวีเมิ่งเหยาจนนางตัวลอย

มู่หลานเฟินเมื่อได้ฟังก็เบ้ปากคราหนึ่ง สวีเมิ่งเหยาเป็นพวกซ่อนเข็มไว้ในผ้าแพร ภายนอกดูอ่อนโยนเห็นอกเห็นใจผู้อื่น แต่ภายในกลับซ่อนความอำมหิตเอาไว้

สตรีน้อยอีกคนหันมามองมู่หลานเฟิน ก่อนจะเอ่ย

"จริงอยู่ที่ว่าคนเราไม่แบ่งสูงต่ำ แต่ควรจะเจียมตน ไม่ใช่วันๆคิดใฝ่สูงแต่จะอาจเอื้อมตำแหน่งชายาซื่อจื่อ ช่างไม่เจียมตนเสียจริง"

สวีเมิ่งเหยายกยิ้มมุมปาก นางต้องการให้สตรีน้อยเหล่านี้เอ่ยวาจาเหน็บแนมมู่หลานเฟินจนนางเกิดโทสะและระเบิดอารมณ์ด้วยการตบตีคนออกมา ยิ่งมู่หลานเฟินทำตัวขายหน้าต่อหน้าเซวียนซานหลางมากเท่าใด เขาก็จะเกลียดนางมากขึ้นเท่านั้น สวีเมิ่งเหยาต้องการบ่มเพาะความเกลียดชังในใจของเซวียนซานหลางที่มีต่อมู่หลานเฟินให้มากขึ้น เพียงเท่านี้นางก็จะวางใจได้แล้วว่าสตรีนางนี้จะไม่มีวันยั่วยวนบุรุษที่นางมีใจรักใคร่ได้สำเร็จ

มู่หลานเฟินมีหรือจะมองไม่ออกว่าสวีเมิ่งเหยาคิดจะทำสิ่ง นางผ่านโลกมามากมาย ผ่านการใช้ชีวิตมาหลายภพหลายชาติ ได้พบเจอผู้คนมามากมาย ชาติแรกก็เคยอยู่ในวังหลวง พบเจอเหล่าสตรีพูดจาเหน็บแนมทำร้ายกันมาไม่น้อย แผนการปัญญาอ่อนเช่นนี้มีหรือนางจะคาดเดาไม่ออก หากเป็นมู่หลานเฟินคนเก่ายามนี้คงลุกขึ้นวิ่งไล่ตบคนแล้ว

แต่ไม่ใช่กับนาง

หญิงสาวยกจอกสุราขึ้นดื่มทำเป็นไม่ได้ยินวาจาเน่าหนอนที่เหล่าสตรีน้อยปากมากพวกนั้นพูดจาทิ่มแทงเสียดสี สตรีว่างงานพวกนี้ก็แค่อิจฉาที่นางได้อยู่ร่วมจวนกับเซวียนซานหลางจึงมาหาเรื่องนาง

  สวีเมิ่งเหยาที่เห็นว่ามู่หลานเฟินทำเป็นไม่สนใจตน ก็หันไปส่งสายตาให้เหล่าสหาย สตรีน้อยที่มาจากตระกูลอวิ๋นพยักหน้าให้สวีเมิ่งเหยา ก่อนจะเอ่ยกับมู่หลานเฟิน

"มู่หลานเฟิน เจ้านั่งคนเดียวไม่เหงาหรือ ไปนั่งกับพวกเราดีหรือไม่ โอะ ไม่เป็นไรนะ ใครไม่คบเจ้าข้ายินดีลดตัวมาคบกับเจ้าก็ได้"

"ใช่ๆ พวกเรายินดีลดตัวไปคบหาเจ้าได้ ขอเพียงเจ้าไม่สร้างปัญหาก็พอแล้ว"

สตรีน้อยน่ารำคาญยังคงพล่ามไม่หยุด มู่หลานเฟินละสายตาจากสุราตรงหน้า ก่อนจะเงยหน้าไปมองพวกนาง และยิ้มตาหยี

"ข้าว่าพวกเจ้านี่คงจะชมละครในโรงน้ำชามากเกินไปกระมัง วาจาจึงสำบัดสำนวนเหมือนพวกนางร้ายในโรงละครอันใดเทือกนั้น ขออภัยด้วยนะ ข้าไม่ได้รู้สึกรู้สาอันใดกับวาจาเน่าเหม็นของพวกเจ้าหรอก อีกอย่าง ข้ามีหลายอย่างต้องทำไม่มีเวลาไปแย่งชิงหรือไล่ตามบุรุษเช่นพวกเจ้า ขอเตือนอีกหน เอาเวลาที่มาเหน็บแนมผู้อื่นไปดูแลตนเองดีกว่า เจ้าน่ะ ใช้สายตามองเหยียดคนอื่นจนตาดำจะไหลมากองรวมกันแล้วไม่สิ ตาเขแล้ว! ส่วนเจ้าน่ะชอบเอ่ยวาจาเหน็บแนมคนจนปากเริ่มจะเบี้ยวไปข้างหนึ่ง ตายสิ เจ้าก็ด้วย สวีเมิ่งเหยา เจ้าคงรีบออกจากบ้านมาเพื่อมายั่วยวนบุรุษที่ตนหลงใหลสินะ จึงลืมส่องกระจก เจ้าพอกแป้งหนาเกินไป ผิวหน้าไปอีกทางผิวคอไปอีกทางเช่นนี้บุรุษที่ใดจะตกหลุมรักเจ้ากัน ให้ตายเถอะ นางเอกโรงงิ้วยังแต่งหน้างามกว่าเจ้าอีก"

มู่หลานเฟินเอ่ยวาจาตอกกลับพวกนางพร้อมกับชี้หน้าเรียงตัวอย่างไม่เกรงกลัว สตรีน้อยหน้าบางเมื่อได้อย่างนั้นก็เริ่มลนลาน ถึงขนาดหันไปถามกันเองว่าตาดำของนางไหลมารวมกันจนเขอย่างที่มู่หลานเฟินบอกจริงหรือไม่

แม้แต่สวีเมิ่งเหยายังเสียความมั่นใจ นางถึงกับหันไปถามสาวใช้ข้างกายว่าหน้ากับคอนางพอกแป้งไม่เท่ากันอย่างที่มู่หลานเฟินกล่าวหาจริงหรือไม่

มู่หลานเฟินยกจอกสุราขึ้นดื่ม ก่อนจะเอ่ยอย่างเบื่อหน่าย

"ที่พวกเจ้ามาหาเรื่องข้าก็เพราะว่าเซวียนซานหลาง แม้ข้าจะต่ำต้อยแต่กลับได้อยู่ร่วมจวนกับเขา ได้เห็นหน้าเขาทุกวันแต่พวกเจ้ากลับไม่มีโอกาสนั้น ใช่หรือไม่ ปัญญาอ่อน ไสหัวของพวกเจ้าไปเถอะ ข้าไม่อยากเสียเวลามาทะเลาะด้วย ไร้สาระสิ้นดี ชีวิตข้าไม่ได้เกิดมาเพื่อตามจับบุรุษให้เปลืองเวลาชีวิตหรอกนะ ไปไป ชิ่วชิ่ว"

สวีเมิ่งเหยากำมือแน่น นอกจากจะหาเรื่องมู่หลานเฟินไม่สำเร็จแล้ว นางยังขายหน้าแทนแล้วยังลากเหล่าสหายมาขายหน้าด้วย

เมื่อไม่อาจทำสิ่งใดได้ พวกนางจึงเดินกระฟัดกระเฟียดจากไปทันที มู่หลานเฟินถึงกับถอนหายใจโล่งอก นางก้มหน้ามองพื้นหญ้า ก่อนจะใช้เท้าเขี่ยก้อนหินเล่นอย่างเบื่อหน่าย

เซวียนซานหลางเดินผ่านทางมาพอดีและได้เห็นเหตุการณ์เมื่อครู่นี้แล้ว ชายหนุ่มหรี่ตามองมู่หลานเฟิน รู้สึกว่าระยะหลังมานี้นางออกจะแปลกไปจริงๆ

"ซื่อจื่อ ข้าได้ยินมาว่าน้องหรานหร่านมีใจชอบพอในตัวท่าน แต่ท่านไม่ชอบนาง น่าเสียดายยิ่งนัก ข้าว่านางน่าสนใจดี หน้าตาก็งาม ท่านไม่ใจอ่อนหน่อยหรือ"

เสิ่นเหวยอันโผล่มายืนข้างกายเขาตั้งแต่เมื่อใดไม่อาจทราบได้ ทำเอาเซวียนซานหลางถึงกับต้องหันขวับมามอง

เขาและเสิ่นเหวยอันนั้นเรียกได้ว่าไม่ค่อยจะลงรอยกันเท่าใดนัก ตั้งแต่สมัยเรียนก็แข่งขันกันอย่างลับๆ เดิมทีเขาไม่ค่อยชอบสุงสิงกับผู้ใด แต่เจ้าบ้าเสิ่นเหวยอันเป็นพวกบ้าพลัง มักจะมาท้าเขาทุกวัน วันนี้ท้าต่อสู้  วันต่อไปท้าดื่มสุรา วันต่อไปท้าท่องตำรา เขาเบื่อหน่ายจึงยอมทำตาม บางครั้งเขาแพ้ บางครั้งเสิ่นเหวยอันแพ้ สลับกันอยู่เช่นนี้ ทุกครั้งจะมีซูอวี้เฉิงคอยเป็นตัวผสมโรงและห้ามปรามในบางโอกาศ หากเอ่ยตามตรงแล้ว เขาสนิทกับซูอี้เฉิงมากกว่าเสิ่นเหวยอัน

หลังจากที่เติบโต เขาได้นำกองทัพออกรบมีความดีความชอบ แม้จะมีแม่ทัพใหญ่คนใหม่ขึ้นมาแทนตระกูลของเขา แต่ฝีมือกลับด้อยกว่าเขายิ่งนักส่วนเสิ่นเหวยอันนั้นได้เป็นถึงหัวหน้าสำนักบูรพา ทำงานขึ้นตรงกับฝ่าบาทเพียงผู้เดียว เพราะตำแหน่งนี้สำคัญและเกี่ยวพันถึงชีวิต จึงไม่อาจเปิดเผยตัวตนได้ เสิ่นเหวยอันจึงใช้ชีวิตเยี่ยงบุรุษเจ้าสำราญ อยู่ในตำแหน่งหัวหน้าศาลต้าหลี่ คอยจับคนร้ายและนักโทษแหกคุกมาไต่สวน คนนอกอาจมองว่าเขาไม่ได้เรื่องได้ราว แต่เซวียนซานหลางรู้ดีว่าเสิ่นเหวยอันเป็นคนเก่งที่หาตัวจับยาก หากไม่มีความสามารถจริง คงไม่อาจรั้งตำแหน่งหัวหน้าสำนักบูรพาของราชสำนักได้

ส่วนซูอวี้เฉิงนั้นรั้งตำแหน่งหัวหน้าองค์รักษ์เสื้อแพร ตำแหน่งต่ำกว่าเสิ่นเหวยอันขั้นหนึ่ง แต่พวกเขาก็ไม่เคยตั้งตนเป็นศัตรูกัน

เซวียนซานหลางปรายตามองเสิ่นเหวยอันพลางเอ่ยอย่างไม่สบอารมณ์

"ใต้เท้าเสิ่น ข้ารู้สึกว่าระยะหลังมานี้ท่านดูเหมือนจะใส่ใจเรื่องในจวนของข้ามากเกินไปแล้ว"

"ข้าเป็นพวกชอบสอดรู้สอดเห็นซื่อจื่อก็รู้นี่"

"เหอะ"

"คืนนี้นัดพบกันตามสถานที่นัดหมายเดิม คดีที่ต้องไปจัดการดูเหมือนจะมีนัยยะบางอย่างแอบแฝง จะรอช้าไม่ได้แล้ว"

"อืม"

เซวียนซานหลางตอบรับคำทั้งที่ไม่มองหน้าเสิ่นเหวยอัน เสิ่นเหวยอันเองก็คร้านจะใส่ใจท่าทีเย็นชาของเซวียนซานหลางเช่นเดียวกัน เขาเอาแต่จับจ้องมู่หลานเฟิน สตรีน้อยที่เอาแต่ดื่มสุราและกินขนมอยู่ใต้ต้นไม้เพียงลำพังด้วยแววตาที่สนอกสนใจ ผ่านไปครู่หนึ่งก็หันไปกระซิบข้างหูเซวียนซานหลาง

"น้องหรานหร่านงามมาก ซื่อจื่อท่านว่าไหม ในจวนท่านนี่มีแต่ของดีจริงๆ"

"เสิ่นเหวยอัน เจ้าหุบปากได้หรือไม่!"

"โอว ขออภัย ข้าจะพยายามไม่สอดรู้สอดเห็นก็แล้วกันนะ แต่น้องหรานหร่านงามมาก ท่านว่าจริงหรือไม่ซื่อจื่อ ตอบข้าให้ชื่นใจหน่อยสิ!"

เซวียนซานหลาง “......”

Continuez à lire ce livre gratuitement
Scanner le code pour télécharger l'application

Dernier chapitre

  • เมื่อข้าทะลุมิติมาเป็นนางร้ายผู้ประสบภัย   ตอนจบ

    แต่ยังไม่ทันที่พวกเขาจะได้เข้าห่ำหั่นกับศัตรูเพื่อปิดจบสงครามฉากนี้นี้ ก็ได้ยินเสียงเกือกเท้าม้าดังกึกก้อง คนทั้งสามหันมาสบตากันอีกครั้ง ในดวงตาฉายแววเคร่งเครียดหรือนี่จะเป็นกำลังเสริมของชนเผ่าทุ่งหญ้า?ยังไม่ทันได้คิดสิ่งใดให้มากความเซวียนซานหลางก็เห็นว่ากองทหารของแคว้นทุ่งหญ้าที่ยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้าแตกแถวออกเป็นวงกว้าง ศีรษะของแม่ทัพเผาทุ่งหญ้าร่วงกระเด็นตกลงบนพื้นดวงตาเบิกโพลงเหมือนไม่อยากจะเชื่อว่าตนจะถูกสังหาร"ฆ่าทิ้งให้หมด!"เซวียนซานหลางมองไปเบื้องหน้า ก่อนที่ดวงตาของเขาจะแดงก่ำตอนนี้มู่หลานเฟิรกำลังควบอยู่บนหลังม้าด้วยท่วงท่าองอาจ มือหนึ่งจับบังเหียน มือหนึ่งถือหอกเอาไว้ในมือ ปลายด้ามหอกอาบย้อมไปด้วยโลหิตสีแดงสด นางสวมชุดเกราะรวบผมขึ้นสูง ดวงตามั่นคงหนักแน่นไม่หวาดหวั่น ทุกทีที่นางควบม้าพาดผ่าน ล้วนมีทหารของชนเผ่าทุ่งหญ้าล้มตายราวกับใบไม้ร่วงเสิ่นเหวยอันและซูอวี้เฉิงเมื่อได้เห็นเช่นนั้นก็ตื่นตระหนกไม่น้อย เดิมทีพวกเขารู้ว่านางมีความสามารถ แต่ไม่คิดว่าจะองอาจเยี่ยงแม่ทัพใหญ่ผู้เจนจัดสงครามในสนามรบเช่นนี้มู่หลานเฟินหันมามองบุรุษทั้งสามคน ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่องอาจ

  • เมื่อข้าทะลุมิติมาเป็นนางร้ายผู้ประสบภัย   บทที่ 46 สงคราม

    เมื่อเรื่องราวคลี่คลายแล้ว ทุกคนจึงเกินทางกลับมาที่เมืองหลวง เมื่อกลับมาถึงก็ได้ทราบข่าวร้ายก่อนหน้านี้เซวียนชินอ๋องติดสุราจนเมามาย ทำให้สุขภาพไม่สู้ดีจนถึงขึ้นล้มป่วยลง อีกทั้งยังได้รับความกระทบกระเทือนจิตใจเนื่องจากรู้ข่าวว่าอวี้หลิงปลิดชีพตนเองตายจากไป แม้ปากจะบอกว่าเกลียดชังนางย่ แต่เมื่อนางตายจากไปจริงๆ เขากลับทำใจไม่ได้ สุดท้ายจึงดื่มเหล้าหนักมากขึ้นเรื่อยๆ จนสุขภาพทรุดหนักลงเรื่อยๆ จวบจนทนไม่ไหวและตรอมใจตายตามอวี้หลิงไปก่อนจากเขาไม่ได้สั่งเสียสิ่งใดกับบุตรชายทั้งสองคน เอาแต่เหม่อลอยเรียกหาอวี้หลิงและอดีตพระชายาซึ่งก็คือมารดาของเซวียนซานหลาง จวบจนวาระสุดท้ายท่านพ่อของพวกเขาสองคนก็คิดถึงแต่ตนเอง ไม่เคยคิดถึงบุตรชายเลยแม้แต่น้อยงานศพของเซวียนชินอ๋องถูกจัดขึ้นอย่างเรียบง่ายเมื่อบิดาตายจากไป ตำแหน่งชินอ๋องย่อมตกเป็นของเซวียนซานหลางโดยชอบธรรม ส่วนเซวียนเจ๋อนั้นเขาไม่อยากจะรับตำแหน่งใดทั้งสิ้น เขาอยากเป็นเพียงคุณชายเจ้าสำราญที่ได้ใช้ชีวิตตามใจของตนด้านวังหลวงเองก็ไม่สู้ดีเท่าใดนัก ฮ่องเต้เซวียนจงอาการไม่สู้ดีขึ้นเรื่อยๆ อีกทั้งยังไม่ม่ีทายาทสืบทอด เหล่าขุนนางต่างหวาดหวั่นใจยิ่งน

  • เมื่อข้าทะลุมิติมาเป็นนางร้ายผู้ประสบภัย   บทที่ 45 จับคนร้าย

    วันคืนก็ผ่านไปเช่นนี้ จนกระทั่งสุขภาพของมู่หลานเฟินดีขึ้นมาก และเซวียนซานหลางก็สะสางธุระแล้วเสร็จและกลับมาเมืองหลวงพอดี นางจึงบอกเรื่องนี้กับเขาและตัดสินใจกลับบ้านเดิมสักครั้งจวนตระกูลอวี้เป็นตระกูลคหบดี พวกเขาเป็นคนเมืองจินหลิงซึ่งอยู่ห่างจากเมืองหลวงไปไม่ไกลเท่าใดนัก นับว่าเป็นครอบครัวที่ร่ำรวยที่สุดในเมืองจินหลิงแล้ว พวกเขาทำการค้าหลายอย่าง หลายปีมานี้กิจการก้าวหน้า เพราะมีน้าสาวและสามีของนางคอยดูแลวันแรกที่มู่หลานเฟินกลับไปถึง ก็พบว่าพวกเขามีท่าทีแปลกประหลาดจริงๆ เหมือนไม่อยากต้อนรับ ราวกับมีบางอย่างปิดบังนางอย่างไรอย่างนั้น แต่่เพราะมู่หลานเฟินต้องการสืบความจริง นางจึงแสร้งทำเป็นมองไม่เห็นท่าทีนั้นของพวกเขาและยังบอกอีกว่าอยากจะพักอยู่ที่นี่สักระยะเพราะมีเรื่องจะมาแจ้งทุกคน นางเดินทางมาครั้งนี้นำสมบัติมาด้วยหลายหีบบอกว่าเป็นของที่นางเก็บสะสมเอาไว้ แต่ตอนนี้ถูกไล่ออกจากจวนอ๋องแล้วไร้หนทางไปจึงต้องกลับมาบ้านเดิม อวี้หลันมองหลานสาวตนเองด้วยแววตาที่่อ่อนโย แต่ภายในใจกลับเย้ยหยัน ตอนนี้อวี้หลิงถูกขับออกจากจวนอ๋องไปอยู่ที่วัด นางเองไม่ได้สนใจพี่สาวเท่ามดนักเดิมทีพวกนางก็เป็นพี่น้อง

  • เมื่อข้าทะลุมิติมาเป็นนางร้ายผู้ประสบภัย   บทที่ 44 น้องสาวบุญธรรม

    เรื่องราวสะเทือนขวัญทั้งหมดที่เกิดขึ้น สร้างคลื่นลมใหญ่หลวงให้กับราชสำนักเป็นอย่างมาก เหล่าราษฎรต่างหวาดหวั่น ต้องใช้เวลาร่วมหลายเดือนกว่าที่คราวจะเงียบหายไปหลังจากเกิดเรื่อง เซวียนชินอ๋องก็กลายเป็นคนเมามาย และวาดใส่คนอื่นไปทั่วทั้งจวน โดยเฉพาะกับมู่หลานเฟิน เขาเอาโทสะทั้งหมดไปลงที่นาง บอกว่านาและป้าของนางคือตัวซวย อีกทั้งยับขับไล่นางออกจากจวนอ๋อง เซวียนซานหลางและเซวียนเจ๋อเองก็ปวดหัวไม่น้อยแต่มู่หลานเฟินกลับไม่ได้โกธร นางเข้าใจเรื่องราวได้อย่างกระจ่างแจ้ง เมื่ออวี้หลิงสิ้นอำนาจแล้ว นางย่อมไม่อาจอยู่ที่จวนอ๋องได้อีก และนางเองก็ไม่อยากจะสร้างปัญหาให้เขาเพิ่ม จึงปรึกษากับเขาว่าจะไปหาซื้อบ้านใหม่อยู่ เปิดร้านขายอาหาร เพราะของมีค่าที่ได้รับพระราชทานมาก่อนหน้านี้ก็ยังมีเหลืออยู่ไม่น้อย แรกเริ่มเซวียนซานหลางไม่เห็นด้วย แต่ม่หลานเฟินกลับเอ่ยโน้มน้าวเขาอย่างใจเย็น เขาจึงยอมตามใจนางเซวียนซานหลางหาบ้านหลังหนึ่งได้ มันตั้งอยู่ในตลาดสามารถทำมาค้าขายได้ เซวียนเจ๋อเป็นห่วงน้องสาวอยากตามมาอยู่ด้วย แต่มู่หลานเฟินบอกว่านางอยู่ได้ชีวิตที่ยากกำบากไม่ใช่ว่านางไม่เคยพานพบ ใช้ชีวิตมาหลายชาติพบเจอความทุ

  • เมื่อข้าทะลุมิติมาเป็นนางร้ายผู้ประสบภัย   บทที่ 43 ยาพิษ

    เซวียนซานหลางและมู่หลานเฟินรีบวิ่งมาที่เรือนของอวี้หลิงอย่างรวดเร็ว เมื่อมาถึงภาพตรงหน้าก็ทำให้พวกเขาถึงกับหน้าซีดเผือดตอนนี้เซวียนเจ๋อกำลังนอนอยู่บนเตียงเขากระอักโลหิตออกมาไม่หยุด ใบหน้าหล่อเหลาซีดเผือดจนน่าหวาดหวั่น ลมหายใจก็รวยรินราวกับจะขาดเสียให้ได้ เซวียนซานหลางที่เห็นสภาพน้องชายตนที่ย่ำแย่ถึงเพียงนี้ก็ตื่นตระหนกรีบสั่งให้คนไปตามหมอหลวงมาอย่างเร่งด่วน มู่หลานเฟินเข้าไปประคองญาติผู้พี่ของตนเอง ดวงตาของนางแดงกล่ำ ก่อนจะเอ่ย"เซวียนเจ๋อ เหตุใดจึงเป็นเช่นนี้ไปได้ ท่านดื่มยาพิษเข้าไปได้อย่างไรกัน"เซวียนเจ๋อเงยหน้ามามองมู่หลานเฟินอย่างอ่อนแรง ก่อนจะยิ้มออกมาเล็กน้อย เขาไม่ตอบอันใด เพียงมองไปที่มารดาของตนด้วยแววตาที่เย็นชาห่างเหินก่อนหน้านี้ท่านแม่ดูผิดปกติเป็นอย่างยิ่ง นางดูเหมือนครุ่นคิดอยู่ตลอดเวลา เขาจึงจับตาดูนางและพบว่านางกำลังวางแผนจะสังหารพี่ใหญ่ของเขาอีกครั้งเซวียนเจ๋อรู้สึกผิดหวังในตัวมารดาเป็นอย่างมาก เดิมทีเขาคิดว่าท่านแม่จะสามารถปล่อยวางความโลภในใจได้แล้ว แต่มันกลับไม่ใช่เลยแม้แต่น้อย ท่านแม่ยังคงมีจิตใจริษยามักใหญ่ใฝ่สูงท่านแม่คิดอาศัยช่วงชุลมุนวางยาพิษพี่ใหญ่ เขาที

  • เมื่อข้าทะลุมิติมาเป็นนางร้ายผู้ประสบภัย   บทที่ 42 ความจริง

    ด้านมู่หลานเฟินตอนนี้ก็ถูกโซ่ตรวนพันธนาการมือเท้าเอาไว้ นางได้กลิ่นสมุนไพรเข้มข้นสายหนึ่งที่ฉุนจนแทบแสบจมูก มันเป็นกลิ่นเดียวกับที่ได้กลิ่นจากศพในรูปปั้นเทพธิดา อีกทั้งบนโต๊ะยังมียันต์หลายแผ่นวางเอาไว้"สวีเจี๋ย เราต้องรีบทำพิธีแล้ว ไม่อย่างนั้นจะเลยฤกษ์ยามดี หลังจากนางตายก็เอาร่างนางหล่อเป็นรูปปั้นของเทพธิดา มอบนางเป็นเครื่องบูชายัญให้เทพปีศาจ เอาล่ะ ข้าจะเร่งขอพร ท่านก็รีบสังหารนาง จากนั้นก็ผ่าท้องนางและเอายันต์ขอพรยัดใส่เข้าไปพร้อมสมุนไพร""ได้เลย"ราชครูสวีรับคำ ด้านเฉินฮองเฮาก็นั่งลงเบื้องหน้าแท่นบูชาที่ตั้งอยู่ในห้องลับ ก่อนจะเอ่ยขอพรอย่างตั้งใจ"ท่านเทพปีศาจ ข้าได้นำเทพธิดามาสังเวยให้ท่านแล้ว หวังว่าท่านจะพอใจ เมื่อท่านพอใจแล้วก็ได้โปรดอำนวยอวยพระให้เซวียนจิ้น บุตรชายของข้าแข็งแรงโดยเร็ว ให้เขาได้ครองราชย์ยอย่างราบรื่น ไร้กังวลด้วยเถิด"มู่หลานเฟินมองภาพเบื้องหน้าด้วยแววตาที่วูบไหว นางพอจะเข้าใจเรื่องราวได้แล้วราชครูสวีและเฉินฮองเฮาดูเหมือนจะมีความสัมพันธ์พิเศษต่อกัน หรือว่าองค์ชายน้อยผู้นั้นจะ...ยังไม่ทันที่นางจะได้คิดสิ่งใดต่อ ก็พบกับสวีเมิ่งเหยาที่วิ่งเข้ามา ราชครูสวีและเ

  • เมื่อข้าทะลุมิติมาเป็นนางร้ายผู้ประสบภัย   บทที่ 36 ซ้อนแผน

    จวนตระกูลสวียามนี้สวีเมิ่งเหยากำลังนั่งมองราชโองการที่เพิ่งได้รับมาด้วยใบหน้าที่แช่มชื่นเป็นสุขอย่างถึงที่สุด นับว่าสรรค์เข้าข้างนางแล้ว ท้ายที่สุดมู่หลานเฟินสตรีต่ำต้อยนางนั้นก็ไม่อาจจะสู้นางได้แม้เพียงปลายเล็บนางไม่สนใจว่าเซวียนซานหลางจะมีใจชอบพอในตัวนางหรือไม่ ขอเพียงตำแหน่งภรรยาเอกตกเป็นของนา

  • เมื่อข้าทะลุมิติมาเป็นนางร้ายผู้ประสบภัย   บทที่ 35 สมรสพระราชทาน

    อวี้หลิงที่อยู่ในจวนอ๋องเมื่อได้ยินข่าวลือแพร่สะพัดเกี่ยวกับเซวียนซานหลางและมู่หลานเฟินนั้น นางก็ไม่ได้เอ่ยสิ่งใด เพียงรับฟังเงียบๆเท่านั้นไม่รู้ว่าเพราะเหตุใดนางจึงไม่กระตือลือล้นที่จะทำลายเซวียนซานหลางอีก อาจเพราะเกิดเรื่องครั้งนั้นขึ้นมันจึงทำให้ความคิดของนางเปลี่ยนไป ถึงอย่างนั้นนางก็ยังหวังต

  • เมื่อข้าทะลุมิติมาเป็นนางร้ายผู้ประสบภัย   บทที่ 32 เปิดใจ

    มู่หลานเฟินเม้มริมฝีปากแน่น ก่อนจะยกมือน้อยๆทั้งสองไปดันแผงอกของชายหนุ่มจนสามารถหลุดพ้นจากพันธนาการของเขาได้ นางรู้สึกประหม่าเป็นอย่างมากเซวียนซานหลงเองก็ไม่คิดดึงดันที่จะกดนางลงบนเตียงอีก คนทั้งสองนั่งอยู่ข้างกัน พลางมองหน้ากันไปมามู่หลานเฟินเองก็รู้อยู่ในใจมานานแล้ว เซวียนซานหลางเป็นคนฉลาดเขาไม

  • เมื่อข้าทะลุมิติมาเป็นนางร้ายผู้ประสบภัย   บทที่ 27 สืบสาว

    หลังจากจัดการเรื่องศพของท่านหมอหลิ่วเรียบร้อยแล้ว คนทั้งสองก็กลับมาที่บ้าน มู่หลานเฟินทิ้งหายนั่งลงตรงข้ามเซวียนซานหลางที่ตอนนี้เอาแต่นั่งเงียบไม่พูดไม่จาอะไรสักคำ นางเองก็ไม่ได้เอ่ยถามอะไรเขา เพียงนั่งมองเขาอยู่เงียบๆ แม้แต่เซวียนเจ๋อก็ยังไม่กล้าเอ่ยวาจาใดส่งเดชชายหนุ่มนั่งเงียบอยู่เนิ่นนาน ก่อนจ

Plus de chapitres
Découvrez et lisez de bons romans gratuitement
Accédez gratuitement à un grand nombre de bons romans sur GoodNovel. Téléchargez les livres que vous aimez et lisez où et quand vous voulez.
Lisez des livres gratuitement sur l'APP
Scanner le code pour lire sur l'application
DMCA.com Protection Status