บทที่ 8 คดีแรก

งานเลี้ยงก็จบลงเช่นนี้ เซวียนชินอ๋องดื่มจนเมามายไม่ได้สติ อวี้หลิงก็ออกคำสั่งให้บ่าวไพร่ในจวนเก็บกวาดลานเรือนให้เรียบร้อย ส่วนมู่หลานเฟินก็เดินกลับเรือน ระหว่างทางนางเดินผ่านสระบัว หญิงสาวหยุดมองดูมันพลางครุ่นคิด

 นี่คือสระบัวที่มู่หลานเฟินคนก่อนตกลงไปและถึงแก่ชีวิตจนจากโลกนี้ไปแล้วนางก็ได้เข้ามาอยู่ในร่างนี้แทน

มู่หลานเฟินมองเงาของตนที่สะท้อนบนผิวน้ำ แสงจันทร์ยามค่ำคืนทำให้นางมองเห็นภาพสะท้อนของตนเองบนผิวน้ำได้อย่างชัดเจน ใบหน้านี้งดงามอ่อนเยาว์ นางเหมือนกับได้ย้อนเวลากลับไปในโลกอนาคตที่ตนเองจากมาอีกครั้ง

ไม่รู้ว่าผ่านมากี่ครั้งแล้วที่นางทะลุมิติไปเป็นคนนั้นทีคนนี้ที เป็นคนบ้าง เป็นสัตว์บ้าง เป็นบุรุษบ้าง

นับว่าครั้งนี้ได้เป็นตัวเองเสียที แต่ไม่รู้ว่าจะใช้ชีวิตอยู่ในร่างนี้ได้อีกนานเท่าใดนัก เพราะจากหลายๆเหตุการณ์ในชาติก่อนๆ นางนั้นมีอายุไม่ยืนยาวสักเท่าใดนัก

หญิงสาวถอนหายใจออกมา ยังไม่ทันจะเดินกลับเรือนก็ได้ยินเสียงของป้ามหาภัยเอ่ยขึ้นมาเสียก่อน

"หลานสาวตัวดี เจ้ายังมีอารมณ์มายืนชมนกชมไม้ ชมสระบัวอยู่อีกหรือ"

มู่หลานเฟินกลอกตาไปมา ก่อนจะหันมามองอวี้หลิงอย่างเอือมระอา

"ข้าจะไปนอนแล้ว ง่วงมาก เชิญท่านป้าตามสบาย"

"นังเด็กคนนี้นี่!"

มู่หลานเฟินไม่รอให้อวี้หลิงมาพูดจาไม่เข้าท่ากรอกหูนางอีก นางกลับไปอาบน้ำ ก่อนจะเอนกายนอนบนเตียง แต่จนแล้วจนรอดกลับนอนไม่หลับเอาแต่พลิกตัวไปมาอยู่ค่อนคืน เมื่อนอนแล้วไม่หลับเสียทีนางจึงออกมาเดินเล่นรับลมที่นอกห้อง เมื่อออกมาจากห้องก็มองเห็นลั่วเหมยสาวใช้ที่กำลังนั่งสัปปะหงกอยู่หน้าห้องนอนของนาง อีกทั้งเหมือนจะไม่รู้สึกตัวอีกด้วย  มู่หลานเฟินส่ายหน้าไปมาพร้อมกับยิ้มเล็กน้อย

ที่จวนแห่งนี้หรูหราสุขสบาย แต่นางรู้ดีว่าการที่นางมีชีวิตความเป็นอยู่ที่ดีเช่นนี้ก็เพราะมีท่านป้าเป็นถึงพระชายาเอก หากวันใดที่อวี้หลิงทำตามแผนการไม่สำเร็จ และเซวียนซานหลางขึ้นมาเป็นชินอ๋องคนใหม่ เขาคงไม่มีทางเก็บพวกนางเอาไว้ในจวนให้เป็นหอกข้างแคร่

ช่างเถอะ ฝีมือการทำอาหารของนางก็มี หากโดนไล่ออกจากจวนจริงๆ ก็แค่ไปหาเช่าแผงลอยเล็กๆทำอาหารมาขายก็สิ้นเรื่อง คนเราควรต้องพึงพาตนเองให้ได้ไม่ใช่หรือ

มู่หลานเฟินเดินมาตามทางเรื่อยๆเพียงลำพัง กว่าจะรู้ตัวก็พบว่าตนเองเดินมาถึงด้านหลังของจวนอ๋องเสียแล้ว ที่ตรงนี้มีแค่คบไฟจุดให้ความสว่างเพียงไม่กี่ดวง อีกทั้งยังมีต้นไม้ใหญ่รายล้อมให้ความรู้สึกน่าประหวั่นพรั่นพรึงไม่น้อยเลย 

มู่หลานเฟินคิดจะหันหลังเดินกลับแต่สายตาของนางเหลือบไปเห็นกระท่อมไม้หลังหนึ่งตั้งอยู่ไม่ไกล อีกทั้งยังมีไฟส่องให้ความสว่างมาจากภายใน หญิงสาวขมวดคิ้วมุ่น เดิมทีคิดว่าไม่ควรสอดรู้เรื่องของคนอื่นดีกว่าจะได้ไม่ตายไว แต่อีกใจหนึ่งนางกลับไม่เห็นด้วย หากเป็นโจรเล่าเช่นนั้นไม่แย่หรอกหรือ

 มู่หลานเฟินค่อยๆเดินเข้าไป เมื่อเดินเข้าไปใกล้กระท่อมก็ได้ยินเสียงเหมือนคนกำลังพูดคุยกัน นางคิดไปไกลถึงขนาดที่ว่าอาจจะมีคนคิดชั่วในจวน หรือมีโจรมาขโมยของ สัญชาตญาณระวังตนเริ่มทำงานทันที

เพราะมีชาติหนึ่งเคยเกิดเป็นสุนัข ทั้งหูและจมูกของนางจึงได้ยินและรับกลิ่นได้ดี

มารดามันเถอะความรู้สึกที่เหมือนมีวิญญาณหมาอยู่ในร่างตลอดเวลานี่มันคืออันใดกัน!

เมื่อคิดได้เช่นนั้นมู่หลานเฟินจึงเดินเข้าใกล้ๆกระท่อมหลังนั้นด้วยฝีเท้าที่เงียบเชียบ ยิ่งเดินเข้าไปใกล้ก็ได้ยินเสียงสนทนาภายในชัดเจนขึ้น

เป็นเสียงของบุรุษสองคน?

คุ้นหูเสียด้วย

ภายในกระท่อมเซวียนซานหลางและเสิ่นเหวยอันกำลังนั่งอ่านรายงานการตายของสตรีหลายสิบคนด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ที่นี่คือที่นัดหมายลับของพวกเขายามที่มีเรื่องต้องสะสาง นัดพบกันที่อื่นย่อมไม่อาจวางใจ ในจวนของเขาย่อมปลอดภัยกว่าเพราะมีหูตาของเขาคอยคุ้มกันอยู่เต็มไปหมด

การตายของพวกนางทุกคนล้วนน่าสงสัย ทุกศพเป็นสตรีซ้ำยังสวมใส่ชุดเจ้าสาว ที่คอมีร่องรอยของการถูกเชือกรัดรึง ดวงตาสองข้างถูกควักออกจนกลวงโบ๋ เล็บมือเล็บเท้าถูกถอดออก การตายวิปริตเช่นนี้คนที่ลงมือจะต้องอำมหิตไม่เบาเลย

เซวียนซานหลางขมวดคิ้วมุ่น ก่อนจะเอ่ยกับเสิ่นเหวยอัน

"คนของเจ้าสืบได้ความใดมาบ้าง"

เสิ่นเหวยอันเงยหน้ามามองเซวียนซานหลาง ระหว่างพวกเขาสองคนแม้จะไม่ลงรอยกันไปบ้างแต่ยามที่ต้องทำงานกลับร่วมมือกันได้เป็นอย่างดี

"ศพทุกศพล้วนน่าสงสัย อีกทั้งสตรีที่ถูกสังหารครั้งนี้ล้วนเป็นหญิงสาวที่เข้าพิธีแต่งงานและรออยู่ในห้องหอ เจ้าบ่าวของพวกนางบอกว่าหลังจากส่งแขกเสร็จ เมื่อกลับมาเจ้าสาวก็หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยเสียแล้ว คนร้ายลงมือได้น่าพรั่นพรึงมาก ถึงขนาดควักดวงตา ถอดเล็บ รัดคอ คนของท่านเจ้าเมืองก็ตามสืบร่องรอยของฆาตรกรไม่พบ ชาวบ้านหวาดผวา สตรีทุกคนที่ถึงวัยออกเรือนต่างไม่กล้าออกเรือนแต่งงานเพราะกลัวความตายจะมาเยือน คนของข้าบอกว่าพวกเขามีความเชื่อว่ามีวิญญาณของสตรีนางหนึ่งที่ตายในคืนวันแต่งงานและอาฆาตแค้นมาก จึงมาเอาชีวิตของหญิงสาวที่แต่งงานทุกคนไปอยู่กับตน คนในหมู่บ้านถงหวางบางคนหวาดกลัวจึงออกจากหมู่บ้านมาตั้งรกรากใกล้เมืองหลวง รวมตัวกันเขียนจดหมายร้องเรียนทางการว่ามีวิญญาณไล่ฆ่าคน โชคดีที่จดหมายร้องเรียนนั้นมาถึงมือข้าพอดี ข้าจึงนำถวายให้ฝ่าบาท ซื่อจื่อ ท่านคิดว่าจะจัดการเช่นไรดี แล้วมีความคิดเห็นเช่นไร"

เซวียนซานหลางมีท่าทีครุ่นคิด ก่อนจะเอ่ย

"วิญญาณอันใดกันเหลวไหลสิ้นดี ข้าว่ามันเป็นฝีมือคนชัดๆ เช่นนั้นเอาอย่างนี้ พวกเราต้องปลอมตัวเข้าไปที่หมู่บ้านถงหวาง หากเข้าไปด้วยฐานะที่โจ่งแจ้งเช่นนี้ อาจจะทำให้คนร้ายไหวตัวทัน ที่สำคัญต้องเล่นตามแผน ในเมื่อฆาตรกรพุ่งเป้าไปที่หญิงสาวที่แต่งงานเข้าหอ เช่นนั้นเราต้องหาสตรีสักคนในหมู่บ้านมาร่วมแสดงละครตบตาคนร้ายเพื่อหลอกล่อฆาตรกรออกมา"

เสิ่นเหวยอันพยักหน้าเห็นด้วย ก่อนจะเอ่ย

"แผนการนี้จะว่าง่ายก็ง่ายอยู่หรอก แต่หากไต่ตรองให้ถี่ถ้วนจะพบว่าไม่ง่ายเท่าใดนัก สตรีทุกคนในหมู่บ้านถงหวางหวาดกลัวถึงเพียงนี้ย่อมไม่ให้ความร่วมมือกับเราแน่ ที่สำคัญอาจจะกลายเป็นจุดอ่อนของพวกเราได้ พวกนางเอาแต่เก็บตัวเพราะกลัวความตาย เราคงจะต้องหาสตรีในเมืองหลวงสักคนให้ติดตามไปด้วย จ่ายเงินให้นางมากหน่อย ที่สำคัญต้องหาคนที่มีวรยุทธ์สามารถปกป้องตนเองได้ ไม่อย่างนั้นนางอาจจะกลายเป็นเหยื่อไปอีกคน แต่จะหาสตรีจากที่ไหนกันที่มีคุณสมบัติเช่นนี้ สตรีน้อยในเมืองหลวงวันๆเอาแต่ผลัดแป้งแต่งหน้า ให้ไปเสี่ยงอันตรายอาจจะเป็นตัวถ่วง อ่า ข้านึกออกแล้ว น้องหรานหร่านอย่างไรเล่า!"

เซวียนซานหลางเมื่อได้ยินก็แทบจะพ่นน้ำชาออกจากปาก เสิ่นเหวยอันดูท่าจะปักใจชอบพอมู่หลานเฟินจนโงหัวไม่ขึ้นเสียแล้ว ไม่ว่าจะทำสิ่งใดล้วนนึกถึงแต่หน้านางมารน้อยผู้นั้น

"ไม่ได้!"

"เหตุใดจึงไม่ได้?"

เซวียนซานหลางเม้มริมฝีปากแน่น เรื่องที่อวี้หลิงคิดจะสังหารเขาและส่งมู่หลานเฟินมายั่วยวนเขานั้นเป็นเรื่องที่เขาไม่เคยบอกเล่ากับใคร เพราะไม่ต้องการให้คนนอกล่วงรู้เรื่องโสมมภายในจวนของเขา

"ไม่ต้องถามหาเหตุผล ข้าบอกว่าไม่ได้ก็คือไม่ได้"

"ซื่อจื่อ ท่านอย่าทำตัวไร้สาะไปหน่อยเลย เราต้องทำงานนี้ให้แล้วเสร็จ ไม่อย่างนั้นฝ่าบาทจะทรงต่อว่าท่านและข้าแน่นอน ท่านวางอคติในใจลงก่อน ข้ารู้ว่าท่านไม่ชอบน้องหรานหร่าน แต่ตอนนี้สตรีในเมืองหลวงที่มีคุณสมบัติอย่างที่พวกเราตามหาก็เห็นจะมีแค่น้องหร่านหร่านเพียงคนเดียว ท่านว่าจริงหรือไม่"

เซวียนซานหลางถึงกับเถียงไม่ออก ที่เสิ่นเหวยอันพูดมาไม่ผิด สตรีในเมืองหลวงที่มีวรยุทธ์แทบไม่มี แต่มู่หลานเฟินกลับเป็นข้อยกเว้น

เสิ่นเหวยอันยกยิ้มมุมปาก ก่อนจะเอ่ย

"ตกลงตามนี้"

"ผู้ใดตกกลง?"

"ซื่อจื่อ งานนี้ท่านและข้าต้องตัดสินใจร่วมกัน คนที่มีอำนาจในการตัดสินใจก็คือข้าด้วยส่วนหนึ่ง ท่านเอาอคติส่วนตัวมาปะปนกับเรื่องงานเช่นนี้ หากงานไม่สำเร็จ จะทำเช่นไร ช่างไม่ได้เรื่องเลยจริงๆ"

"เสิ่นเหวยอัน!"

ด้านมู่หลานเฟินที่แอบฟังอยู่ข้างนอกกระท่อมก็ได้ยินเรื่องราวทั้งหมดชัดเจน นางได้ยินว่าพวกเขาจะไปสืบคดีกัน และต้องการตัวหญิงสาวคนหนึ่งที่มีวรยุทธ์ติดตามไปด้วย เสิ่นเหวยอันเสนอชื่อนาง นางรู้สึกตื่นเต้นไม่น้อย ตั้งแต่ทะลุมิติมาที่นี่นอกจากกินกับนอนแล้วนางก็ไม่มีอะไรให้ทำมากนัก ไม่สู้ออกไปท่องยุทธภพเสียหน่อย ช่วยพวกเขาทำงาน จะได้ไม่ต้องทนมองหน้าอวี้หลิงป้ามหาภัยนั่นทุกวัน

ยังไม่ทันที่นางจะเดินเข้าไปหาพวกเขาก็พบว่ามีดาบยาวเล่มหนึ่งวางพาดอยู่บนลำคอของนาง เมื่อเหลือบสายตาไปมองก็พบว่าเป็นบุรุษผู้หนึ่งที่กำลังจ้องมองนางเขม็ง

"คุณหนูมู่ สอดรู้สอดเห็นสมควรตาย"

"เจ้าเป็นองค์รักษ์ลับของเซวียนซานหลางหรือ"

คนผู้นั้นไม่เอ่ยตอบแต่กลับจ้องนางเขม็ง มู่หลานเฟินถึงกับส่งเสียงเหอะในใจ เจ้านายกับลูกน้องนิสัยไม่ต่างกันเลยจริงๆ วันๆจ้องแต่จะฆ่านาง

เมื่อเห็นว่าเขาไม่ตอบและยังจะฆ่านางอีกด้วย นางจึงฉวยโอกาศตอนเขาไม่ทันระวังตนใช้ฝ่ามือปัดด้ามดาบให้ออกห่างจากคอตนเอง และยกเท้าถีบองค์รักษ์ลับผู้นั้นจนล้มลง

เสียงเคลื่อนไหวที่ด้านนอกทำให้เซวียนซานหลางและเสิ่นเหวยอันหันมามองหน้ากันโดยพลัน ก่อนที่คนทั้งสองจะรีบวิ่งออกมาจากกระท่อม เมื่อออกมาเห็นภาพตรงหน้าก็ทำเอาเซวียนซานหลางหน้าเขียวคล้ำ ส่วนเสิ่นเหวยอันก็ยืนปรบมือชอบใจอยู่ข้างๆเขา

ตอนนี้องค์รักษ์ลับผู้นั้นกำลังนอนอยู่ใต้ฝ่าเท้าของมู่หลานเฟินพลางร้องโอดครวญไม่เป็นภาษา

"มู่หลานเฟิน เจ้าทำอันใดองค์รักษ์ของข้า"

เซวียนซานหลางเอ่ยถามมู่หลานเฟินด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ มู่หลานเฟินหันมายิ้มให้เขาก่อนจะเอ่ยตอบ

"ไม่ได้ทำอันใด องค์รักษ์ของท่านจะตีข้า ข้าก็เลยชิงตีเขาก่อน ข้าเพียงผ่านทางมาได้ยินเรื่องที่พวกท่านสองคนกำลังปรึกษากัน เดิมทีคิดจะจากไปแล้วแต่คนของท่านจะทุบตีข้า ข้าเลยต้องป้องกันตัว"

เสิ่นเหวยอันเมื่อได้ยินที่มู่หลานเฟินบอกเล่าก็ยิ้มตาหยี

"น้องหรานหร่าน เจ้าช่างน่าค้นหาขึ้นทุกวันจริงๆ"

"พี่เสิ่นชมเกินไปแล้ว เกรงใจๆ"

เซวียนซานหลางหลับตาลงพยายามข่มกลั้นโทสะ ก่อนจะเดินเข้าไปดึงแขนของมู่หลานเฟินและลากนางเข้าไปในกระท่อม

ในเมื่อสตรีนางนี้รู้แล้วว่าพวกเขาคิดจะทำอะไร คงจะปล่อยให้นางเอาเรื่องนี้ไปโพนทะนาไม่ได้ ท้ายที่สุด เซวียนซานหลางจำต้องยอมให้มู่หลานเฟินติดตามไปด้วย 

"หวังว่าเจ้าจะไม่ทำให้ภารกิจของข้าล้มเหลว หากแผนการของข้าพังคร่ืนไม่เป็นท่าเพราะเจ้า ข้าจะส่งเจ้าไปนอนกองรวมกับเจ้าสาวที่เป็นศพพวกนั้น!"

มู่หลานเฟินลอบเบ้ปากในใจ

ขู่เก่ง! ชาติก่อนเคยเกิดเป็นงูเห่าหรือ!

แม้ในใจจะก่นด่าแต่เบื้องหน้ามู่หลานเฟินกลับพนักหน้ารับรู้ เสิ่นเหวยอันยกจอกสุราขึ้นดื่ม ก่อนจะเอ่ยกับนาง

"น้องหรานหร่านไม่ต้องกลัว มีพี่เสิ่นคนนี้อยู่ทั้งคน ซื่อจื่อคนบ้าอำนาจทำอันใดเจ้าไม่ได้หรอก"

“ได้ ข้าเชื่อพี่เสิ่นเจ้าค่ะ”

“ดีมาก เด็กดี”

เซวียนซานหลาง”....”

เหตุใดเขาจึงรู้สึกว่าตนเองไม่ควรยืนอยู่ตรงนี้เล่า รู้สึกเหมือนเป็นส่วนเกินอย่างไรอย่างนั้น!