บทที่ 1 ค่าตัว 1/2

ยามรุ่งสางแสงสว่างสาดส่องผ่านช่องหน้าต่างไม้ฉลุเข้ามากระทบเปลือกตาบาง ‘เสิ่นหว่าน’ ขมวดคิ้วมุ่นด้วยความรู้สึกร้าวระบมไปทั่วสรรพางค์กาย ราวกับร่างกายของนางเพิ่งผ่านการถูกบดขยี้ด้วยรถม้าศึกมาทั้งคืน

จะว่าอย่างนั้นก็ไม่แปลกเพราะคนด้านข้างขย้ำนางราวกับตายอดตายอยากมาสิบชาติ

หญิงสาวพยายามขยับตัว ทว่าความเจ็บปวดแล่นปราดขึ้นมาจากช่วงเอวและ... กลางกายสาว ความทรงจำอันเร่าร้อนเมื่อคืนหวนกลับมาฉายซ้ำในหัวสมองเป็นฉาก ๆ ๆ ใบหน้างามพลันร้อนผ่าวสลับซีดเผือด

ไม่ใช่ความฝัน... นางเกิดใหม่แล้ว และนางก็เพิ่งผ่านค่ำคืนวสันต์กับบุรุษแปลกหน้าไปแล้วจริง ๆ !

เสิ่นหว่านกัดฟันกลั้นเสียงร้องแห่งความเจ็บปวด ค่อย ๆ ยันกายลุกขึ้นนั่งอย่างทุลักทุเล สายตาเหลือบไปเห็นร่างสูงใหญ่ที่ยังคงนอนหลับสนิทอยู่ข้างกาย แผ่นหลังกว้างเปลือยเปล่าเต็มไปด้วยรอยแผลเป็นจากการทำศึก และ... รอยเล็บที่นางฝากเอาไว้เมื่อคืนยิ่งกว่ารอยแมวข่วนเสียอีก จนใบหน้าสวยหวานร้อนผ่าวขึ้นเมื่อรู้ว่าตนเองทำอะไรกับเขาเอาไว้บ้าง

นางกวาดสายตามองใบหน้ายามหลับใหลของบุรุษผู้นั้นชัด ๆ อีกครั้ง ลมหายใจของนางพลันสะดุดกึก หัวใจร่วงหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม

คิ้วกระบี่พาดเฉียง... จมูกโด่งเป็นสัน... และป้ายหยกสีดำทมิฬที่วางระเกะระกะอยู่ข้างหมอน

บนป้ายหยกสลักอักษรคำว่า ‘เว่ย’ (魏) เอาไว้ชัดเจนทำให้มือเล็กยกขึ้นทาบอกอย่างสั่นเทา

“แม่ทัพ... เว่ยอู๋จี!”

เสิ่นหว่านแทบอยากจะยกมือตบหน้าตัวเองสักฉาด หนีจากหมาป่าสกุลหรง ดันมาตกปากพยัคฆ์ร้ายแห่งกองทัพ!

 ในเมืองหลวงแห่งนี้ ใครบ้างไม่รู้กิตติศัพท์ความโหดเหี้ยมอำมหิตของเขาผู้ได้รับฉายา ‘ยมทูตหน้าหยก’ ผู้สังหารคนตาไม่กะพริบ หากเขารู้ว่านางเป็นใคร... นางคงไม่แคล้วถูกบั่นคอโยนศพให้สุนัขกินเป็นแน่ ยิ่งไม่อาจกล่าวได้ว่าเรื่องนี้เป็นความผิดเขา เพราะเมื่อคืนนางมีสติครบถ้วน ยกเว้นแต่อาการทางกายที่ยากเกินควบคุม จนเอ่ยปากในเรื่องน่าอายพรรค์นั้นออกไป

“ต้องหนี...” คำนี้ผุดขึ้นในหัว

นางบอกตัวเองด้วยมือไม้ที่สั่นเทา รีบคว้าเสื้อผ้าที่ฉีกขาดวิ่นของตนมาสวมใส่อย่างลวก ๆ ทว่าชุดเดิมนั้นสภาพดูไม่ได้เสียแล้ว นางจึงตัดสินใจหยิบเสื้อคลุมตัวนอกสีดำสนิทของเขามาสวมทับ เพื่ออำพรางสภาพร่างกายของตนเอง

ในขณะที่กำลังจะปีนหน้าต่างหนี สายตาของนางก็เหลือบไปเห็น ‘ถุงเงิน’ และ ‘มีดสั้น’ ลวดลายแปลกตาของเขาที่วางอยู่ข้างป้ายหยก

ในเมื่อเสียตัวให้เขาไปแล้ว จะให้กลับไปมือเปล่าก็น่าเสียดายแย่... เสิ่นหว่านตัดสินใจคว้าถุงเงินและมีดสั้นยัดใส่ในอกเสื้อทันที

แน่นอนว่าป้ายหยกมิอาจขโมยมาได้ เพราะยังอยากหายใจอยู่ต่อเพื่อดูความพินาศของตระกูลที่ทรยศต่อความไว้ใจของนางอย่างตระกูลหรง!

หากเอาป้ายหยกของเขาไปนางคงได้ตายตั้งแต่เขาตื่นมา

“ถือว่าเป็นค่าตัวของข้าก็แล้วกัน ท่านแม่ทัพ!”

นางทิ้งท้ายไว้เพียงเท่านั้น ก่อนจะกัดฟันปีนข้ามหน้าต่างเรือนรับรองหนีออกไปอย่างรวดเร็ว โดยทิ้งรอยเลือดพรหมจรรย์สีแดงฉานบนผ้าปูที่นอนสีขาวสะอาดไว้ดูต่างหน้า

เพียงไม่กี่อึดใจหลังจากที่เงาร่างบอบบางหายลับไป เปลือกตาคมกริบของคนที่นอนอยู่บนเตียงก็เปิดขึ้นฉับพลัน

นัยน์ตาพยัคฆ์ดำขลับไร้แววง่วงงุน เว่ยอู๋จีลุกขึ้นนั่งอย่างเชื่องช้า ผ้าห่มเลื่อนลงมาเผยให้เห็นมัดกล้ามกำยำที่มีรอยขีดข่วนแดงก่ำไปทั่วแผ่นอก เขาตื่นตั้งแต่นางเริ่มขยับตัวแล้ว เพียงแต่อยากรู้ว่า ‘แม่โจรสาวที่ขโมยพรหมจรรย์แม่ทัพอย่างเขา’ ผู้นี้จะทำเช่นไรต่อไป

คิดไม่ถึงว่านางจะใจกล้าขโมยเสื้อคลุมไม่พอ ยังกล้าฉกมีดสั้นประจำกายของเขาไปด้วย!

มือหนาลูบไล้รอยเลือดสีสดบนที่นอน มุมปากหยักลึกยกยิ้มเหี้ยมเกรียมแฝงแววอันตราย กลิ่นหอมกรุ่นของนางยังคงติดอยู่ที่ปลายจมูกไม่จางหาย ความรู้สึกอิ่มเอมซ่านกระเซ็นยังคงตราตรึง

“ค่าตัวอย่างนั้นรึ?”

เสียงทุ้มต่ำเอ่ยพึมพำกับตัวเอง แววตาฉายประกายนักล่าที่เพิ่งเจอเหยื่อถูกใจ

“จิวตง!”

สิ้นเสียงเรียก เงาร่างสีดำสายหนึ่งก็ปรากฏกายขึ้นคุกเข่าอยู่หน้าเตียงทันที “ขอรับท่านแม่ทัพ”

“ไปสืบมา... สตรีที่เข้ามาในห้องข้าเมื่อคืนคือนางจิ้งจอกบ้านไหน พลิกเมืองหลวงหาก็ต้องหาตัวนางมาให้ได้!”

“รับทราบขอรับ!”