บทที่ 1 ค่าตัว 2/2

เว่ยอู๋จีมองออกไปนอกหน้าต่างที่นางเพิ่งปีนหนีไป รอยยิ้มบนใบหน้ายิ่งกดลึก

“ขโมยพรหมจรรย์ของข้า แล้วคิดจะหนีไปง่าย ๆ ...ไม่ง่ายกระมัง!”

          ....

          เสิ่นหว่านหลบหลีกผู้คนในจวนหรงเพื่อออกมาที่ห้องของตนที่ตระกูลหรงใช้รับรองเพราะนางเป็นสหายรักของหรงรั่วซี วันงานเมื่อวานนี้จึงมาค้างที่บ้านสหายโดยไม่มีใครระแคะระคายว่าเหตุใดนางไม่กลับจวน

          แม้นางเป็นคุณหนูใหญ่แต่การเป็นอยู่ในบ้านตระกูลเสิ่นไม่ได้ดีเท่าไรนัก เพราะอนุอย่างเจินอี๋เหนียงหรือเจินซื่อเฉียวไม่ได้รักและเอ็นดูนาง

ยิ่งหากเรื่องเมื่อคืนหลุดออกไป จากความทรงจำเมื่อชาติก่อนนางจำได้แม่นยำว่า เจินซื่อเฉียวเจ้ากี้เจ้าการให้นางแต่งออกแทบจะทันที ราวกับตระเตรียมเรื่องนี้มานานแล้ว

          จนกระทั่งถึงเรือนรับรองด้านหลัง เสี่ยวหลัวที่ยืนกระวนกระวายอยู่เห็นนางเข้ารีบร้องตะโกน

          “คุณหนู...”

          “ชู่ว์!”

          นางรีบบอกให้สาวใช้คนสนิทของตนที่ไว้ใจได้เงียบเสียงลงทันที ทั้งหันซ้ายหันขวามองดูว่ามีใครอื่นที่ได้ยินอีกหรือไม่

          “เกิดอะไรขึ้นเจ้าคะคุณหนู”

          “เรื่องมันยาว...ออกไปทางประตูลับที่พวกเรารู้กันที่หรงรั่วซีบอกเอาไว้แล้วเรียกรถม้าเถอะ ข้าจะค่อย ๆ เล่าทีหลัง”

          เสิ่นหว่านไม่อยากให้ใครเห็นว่าตัวเองมีสภาพไม่น่ามอง ทั้งให้เสี่ยวหลัวเก็บของที่จำเป็นต้องเอากลับ ส่วนเสื้อผ้าทิ้งไว้ที่นี่กันคนสงสัย เพื่อพาตัวเองออกไปจากจวนหรงโดยเร็ว

          จวนที่จะกักขังนางไปชั่วชีวิตนี้ นางไม่ควรอยู่นานนัก

          เสี่ยวหลัวรู้ดีว่าเกิดเรื่องบางอย่างกับเจ้านายก็ไม่รอช้า จัดการทุกอย่างคล่องแคล่วก่อนจะหลบกันออกไปแล้วเรียกรถม้ารับจ้างด้านข้างจวนหรง ก่อนจะเปลี่ยนชุดเป็นชุดเมื่อวานที่เสิ่นหว่านใส่มาที่จวนหรง

          “คุณหนู เราจะไปที่ใดเจ้าคะ”

          “ไปเปิดโรงเตี๊ยมก่อน” สภาพนางตอนนี้ดูไม่ได้ ทั้งเรือนกายมีแต่ร่องรอยสีกุหลาบเต็มไปหมด เมื่อคืนไม่มีคนมาขัดขวางคืนวสันต์ เพราะห้องที่นางไปซ่อนตัวนั้นอยู่อีกฝั่งสำหรับรับรองแขกพิเศษที่มียศตำแหน่งสูงหรือผู้สูงศักดิ์อย่างเชื้อพระวงศ์

หากเดาไม่ผิด ที่ไม่มีใครเข้ามาเพราะว่าแผนการป้ายสีในจวนหรงไม่สำเร็จสินะ เพราะว่านางต้องไปอยู่อีกห้อง แล้วเมื่อบ่าวรับใช้เปิดไปไม่เจอนางคงวิ่งไปรายงานคนวางแผน

          เรื่องนี้นางคิดว่าไม่ใช่แค่จวนหรงที่คิดทำเรื่องนี้ลำพัง จะต้องมีคนมากกว่าหนึ่งตระกูลร่วมมือกัน สังเกตจากที่แม่ทัพเว่ยคล้ายกับโดนยาปลุกกำหนัดเหมือนกัน ทำให้นางพยายามนึกถึงตอนที่นางถูกส่งมาแต่งงานอย่างไร้เกียรติว่าช่วงนั้นเกิดสิ่งใดขึ้น

          แต่เหมือนความทรงจำเกี่ยวกับแม่ทัพเว่ยหายไป...หรือคล้ายกับไม่มีความทรงจำอื่นใดอีกเกี่ยวกับเขา นางแต่งงานเข้ามาจวนตระกูลหรงก็จริง แม้แต่สหายอย่างหรงรั่วซีแทบไม่เคยพบหน้า ยิ่งข่าวถูกปล่อยบอกว่านางวางแผนขึ้นเตียงหรงจื่อคุณชายใหญ่หรงด้วยแล้ว แม่สามีแทบจะเห็นนางไม่ต่างจากสุนัขตัวเมียตัวหนึ่งที่ร่านติดสัดในเดือนสิบสอง

          เสี่ยวหลัวเมื่อถึงหน้าโรงเตี๊ยมพลันคิดบางอย่างได้

          “คุณหนู พวกเราไม่มีเงินเจ้าค่ะ” เสี่ยวหลัวพูดแล้วน้ำตาคลอขึ้นมา คุณหนูใหญ่ได้เงินใช้รายเดือนเพียงสองตำลึงไม่สมเกียรติเอาเสียเลย นายท่านเสิ่นก็ไม่ได้รับรู้เรื่องราวในจวนคล้ายกับลืมแล้วว่า คุณหนูใหญ่เป็นลูกภรรยาเอก

          เสิ่นหว่านเห็นท่าทางของเสี่ยวหลัวพลันคิดว่าชาติก่อนนางลำบากจริง ๆ มารดาด่วนจากไป ไม่มีใครเป็นเกาะกำบังให้ โชคดีที่นางรอบคอบคว้าถุงเงินของแม่ทัพเว่ยมาด้วย

          “เอานี่ไป...พวกเราต้องพักที่นี่สักคืน”

          เสี่ยวหลัวเห็นตำลึงเกิดตาโต แต่ทว่าเรื่องนี้ค่อยพูดคุยกันภายหลัง ตอนนี้จัดการเปิดโรงเตี๊ยมให้คุณหนูได้พักผ่อน

          เสิ่นหว่านเมื่อได้แช่น้ำอุ่นรู้สึกเบาสบายขึ้น จากเดิมที่ข้างขานางมีแต่กลิ่นอายวสันต์ ทำให้รู้สึกคลื่นเหียนอยากจะอาเจียนอยู่บ้าง ยิ่งน้ำในส่วนนั้นไหลทะลักออกมาทำให้นางยิ่งอับอาย

          ‘บุรุษไร้ยางอาย...ชาตินี้ท่านไม่เคยปลดปล่อยรึ!’

          แต่โกรธก็เท่านั้น นางค่อย ๆ ผ่อนคลายอารมณ์ลงแล้วขึ้นจากน้ำให้เสี่ยวหลัวช่วยแต่งตัวให้

          “เมื่อคืนข้าโดนวางยาปลุกกำหนัด แต่ไม่ตรงตามแผนของคนเหล่านั้น ข้าหนีออกมาได้ แต่ทว่าได้ขึ้นเตียงกับบุรุษคนหนึ่งเข้า เจ้าจงรีบไปซื้อยาห้ามครรภ์กับยาแก้ไข้ให้ข้า ปิดหน้าปิดตาให้ดีอย่าให้ใครจำได้ว่าเป็นเจ้า”

          เสี่ยวหลัวตกใจแทบเป็นลมเมื่อได้ยินคุณหนูกล่าวออกมาเช่นนี้ แต่นางไม่มีเวลามานั่งโศกเศร้ารีบจัดการตามที่คุณหนูสั่ง ก่อนเรื่องจะบานปลาย