บทที่ 3 วาสนาหรือคราวเคราะห์ 2/2

แอ๊ด... บานหน้าต่างแง้มออกเพียงน้อยนิด เงาร่างสูงใหญ่สายหนึ่งพลิ้วกายเข้ามาในห้องประดุจวิญญาณภูตพราย ไร้เสียงฝีเท้า ไร้ร่องรอย เว่ยอู๋จีย่างสามขุมเข้ามาที่เตียงนอน มุมปากยกยิ้มพึงพอใจเมื่อเห็นเหยื่อตัวน้อยนอนไร้การป้องกันตัว เขาปลดเสื้อคลุมตัวนอกออกอย่างไม่รีบร้อน ก่อนจะแทรกกายเข้าไปในผ้าห่มผืนเดียวกันอย่างถือวิสาสะ

ไออุ่นที่ปะทะเข้ามาทางด้านหลัง พร้อมกับท่อนแขนแกร่งอันแข็งแกร่งรวบเอวบางเข้าไปกอดไว้แน่น ทำให้เสิ่นหว่านที่กำลังสะลึมสะลือขมวดคิ้วมุ่น ในความฝัน... นางรู้สึกเหมือนมีเตาอุ่นขนาดใหญ่มาเบียดแนบชิด ทั้งหนัก ทั้งแน่น จนหายใจแทบไม่ออก

“อืม...” นางครางในลำคอเบา ๆ พยายามขยับตัวหนี ทว่าเตาอุ่นนั้นกลับมีชีวิต มันขยับตามมาเบียดชิดยิ่งกว่าเดิม มิหนำซ้ำยังมีลมหายใจร้อนผ่าวรินรดอยู่ที่ต้นคอ!

ไม่เพียงเท่านั้นมือหนายังซุกเข้าหาไออุ่นตรงหน้าอกอวบอิ่มเต็มไม้เต็มมือบีบเคล้นอย่างนุ่มนิ่มพอดีมือ พลางคิดว่าคืนนั้นตรงปลายยอดนี้เขาได้ชิมแล้วรู้สึกหวานคอเพียงใด

แต่คนที่หลับอยู่คล้ายกับรู้สึกตัวขึ้นเมื่อความฝันคล้ายกับจะเป็นเรื่องจริง

‘ลมหายใจ?’

 ดวงตาที่ปิดสนิทเบิกโพลงขึ้นท่ามกลางความมืด! สติที่กระเจิดกระเจิงกลับมาครบถ้วนในเสี้ยววินาที

มีคน!

ไม่สิ!...มีผู้บุกรุกเข้ามาในห้องของนาง! ความหวาดกลัวเมื่อชาติที่แล้วยังไม่จางไป ทำให้นางกรีดร้องออกมา

“กรี๊...!” เสียงกรีดร้องยังไม่ทันได้หลุดออกจากลำคอ มือหนาข้างหนึ่งพลันเอื้อมมาปิดปากนางไว้อย่างรวดเร็ว พร้อมกับเสียงทุ้มต่ำนุ่มนวลที่กระซิบชิดใบหู

“ชู่ว์... อย่าส่งเสียงดังไป เดี๋ยวผู้อื่นจะแตกตื่นกันหมด ฮูหยินน้อย”

เสียงนี้มัน...! เสิ่นหว่านตัวแข็งทื่อราวกับถูกสาป กลิ่นกายบุรุษที่คุ้นเคย กลิ่นอายสังหารจาง ๆ ที่แฝงมากับความอบอุ่น... เป็นเขา!

แม่ทัพเว่ยอู๋จี!

เขาเข้ามาในนี้ได้อย่างไร! นี่มันเขตเรือนในสตรีตระกูลกู้ กฎห้ามบุรุษเข้าเด็ดขาด แต่โจรราคะผู้นี้กลับปีนหน้าต่างเข้ามานอนกอดนางหน้าตาเฉย!

เมื่อเห็นว่าคนในอ้อมกอดหยุดดิ้นรนแล้ว เว่ยอู๋จีจึงค่อย ๆ คลายมือที่ปิดปากนางออก เปลี่ยนมาเกลี่ยไล้พวงแก้มเนียนนุ่มของนางเล่นเบา ๆ อย่างเพลิดเพลิน

“ท่าน... ท่านเข้ามาทำไม! ออกไปเดี๋ยวนี้นะ คนไร้ยางอาย!” เสิ่นหว่านกัดฟันกระซิบด่าเสียงสั่น พยายามแกะมือปลาหมึกที่กอดเอวนางไว้ออก แต่ทว่ามืออีกข้างของเขาล้วงเข้าไปในสาบเสื้อตัวบางของนาง

“หากใครมาเห็นเข้า ชื่อเสียงของข้าจะป่นปี้หมด!”

“ชื่อเสียง?” เว่ยอู๋จีเลิกคิ้วสูง แม้ในความมืดนางก็ยังรู้สึกได้ถึงรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของเขา

“เจ้ายังมีชื่อเสียงให้เสียอีกหรือ... คุณหนูเสิ่น คืนวสันต์สองเราผ่านพ้น ข้าวสารกลายเป็นข้าวสุกไปถึงไหนต่อไหน เจ้าคิดว่าข้าจะปล่อยให้เมียตัวเองนอนหนาวอยู่คนเดียวได้อย่างไร”

คำว่า ‘เมีย’ กระแทกหน้าเสิ่นหว่านจนร้อนผ่าวไปทั้งตัว

 “ใครเป็นเมียท่าน! เรื่องเมื่อคืนมันคืออุบัติเหตุ ข้าโดนวางยา ท่านก็โดนวางยา ต่างคนต่างโดนปองร้าย ถือซะว่าหายกันไปแล้วมิใช่หรือ!”

“หายกัน?” น้ำเสียงนุ่มทุ้มแปรเปลี่ยนเป็นเข้มขรึมขึ้นเล็กน้อย วงแขนแกร่งกระชับกอดแน่นขึ้นจนแผ่นหลังนางแนบชิดกับอกแกร่ง

“เจ้าพูดง่ายดีนี่... เจ้าขโมยเงินข้า ขโมยมีดสั้นข้า เรื่องนี้ข้าไม่ถือสา แต่สิ่งที่เจ้าขโมยไปแล้วคืนมาไม่ได้ คือความบริสุทธิ์ของข้า แม่ทัพเว่ย!”

“...” จิวตงที่วรยุทธ์สูงไม่ได้คิดจะแอบฟังเจ้านาย แต่ทว่าเขาได้ยินเอง พลันรู้สึกว่าผู้เป็นนายไร้ยางอายจริง ๆ

เสิ่นหว่านเบิกตากว้างจนแทบถลน อ้าปากค้างพูดไม่ออก ความบริสุทธิ์? ของเขาเนี่ยนะ! บุรุษอกสามศอก ฆ่าคนมานับหมื่น ผ่านสนามรบมาโชกโชน กลับมาทวงถามความบริสุทธิ์จากสตรีตัวเล็ก ๆ อย่างนาง!

“ท่าน... ท่านพูดบ้าอันใด ท่านเป็นบุรุษ ข้าเป็นสตรี ผู้ที่เสียหายคือข้าต่างหาก!” นางเถียงคอเป็นเอ็น อยากจะลุกขึ้นไปขุดหลุมศพบรรพบุรุษตระกูลเว่ยขึ้นมาถามนักว่า สั่งสอนลูกหลานมาเช่นไร ถึงได้หน้าหนาหน้าทนราวกับพื้นหินในอารามเช่นนี้!

“บุรุษแล้วอย่างไร?” เว่ยอู๋จีซุกหน้าลงกับซอกคอหอมกรุ่น สูดดมความหอมอย่างเอาแต่ใจ

 “ข้าเว่ยอู๋จี รักนวลสงวนตัวมาตลอดยี่สิบห้าหนาว ไม่เคยให้สตรีใดแตะต้องกายแม้แต่ปลายเส้นผม แต่กลับถูกเจ้า... แม่โจรสวาทน้อยใจทราม ปล้นชิงพรหมจรรย์ไปในชั่วข้ามคืน แล้วจะสะบัดก้นหนีไปดื้อ ๆ โดยไม่รับผิดชอบ... เจ้าคิดว่าตระกูลเว่ยของข้ารังแกง่ายนักหรือ?”

เสิ่นหว่านพูดไม่ออก ได้แต่อ้าปากพะงาบ ๆ กับความโกรธจนจุกอกทำให้นางน้ำตาคลอ คนผู้นี้... พลิกลิ้นเก่งยิ่งกว่าพ่อค้าหน้าเลือด! เขาข่มเหงนางชัด ๆ แต่กลับโยนความผิดให้นางรับผิดชอบเสียอย่างนั้น

จากประสบการณ์อันเลวร้ายเมื่อคืนไม่คล้ายกับเขาเป็นบุรุษที่มีพรหมจรรย์หลงเหลือเลยสักนิด นั่นเรียกได้ว่าผ่านสตรีมาโชกโชนต่างหาก แต่นางสิแม้จะเป็นครั้งแรกเขากลับไม่ออมมือ

“แล้วท่านจะเอาอย่างไร...” นางถามเสียงอ่อนใจ พยายามหาทางรอด “ข้าไม่มีเงินทองมากมายมาคืนท่านหรอกนะ”

ขนาดจะใช้ส่วนตัวยังต้องรอฟ้ารอฝน นางมีเงินเก็บอยู่ไม่ถึงร้อยตำลึงหลังจากมารดาสิ้น ก็ยังต้องหยิบเอามาใช้จ่ายพยุงตัวให้รอดชีวิตมาจนถึงทุกวันนี้ ในเรือนนางมีเพียงสาวใช้คนเดียวอย่างเสี่ยวหลัว ซ้ำยังต้องจ่ายเงินเดือนสาวใช้เองอีกต่างหาก เพราะว่าสัญญาซื้อขายตัวของเสี่ยวหลัวเป็นของท่านแม่ เจินอี๋เหนียงจึงเอามากล่าวอ้าง

“ข้าดูขาดเงินขนาดนั้นเลย?” เว่ยอู๋จีพลิกตัวนางให้หันมาเผชิญหน้า นัยน์ตาพยัคฆ์วาวโรจน์จ้องลึกลงไปในดวงตาตื่นตระหนกของนาง มือหนาเชยคางมนขึ้นมา ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้นางรู้สึกเหมือนตัวเองก้าวขาสู่ปรโลก

“ในเมื่อเจ้าพรากพรหมจรรย์ของข้าไปแล้ว... เจ้าก็ต้องชดใช้ด้วยการเอาตัวเจ้ามาเป็นฮูหยินแม่ทัพ ดูแลร่างกายข้าไปตลอดชีวิต!”