บทที่ 3 วาสนาหรือคราวเคราะห์ 1/2

สายลมเย็นยะเยือกพัดผ่านกอไผ่ ส่งเสียงเสียดสีราวกับเสียงหัวเราะเยาะหยันในโชคชะตา ที่ตายมาหนึ่งชาติก็ยังเหมือนไม่พ้นเคราะห์กรรมอยู่ดี

เสิ่นหว่านยืนตัวแข็งทื่ออยู่หลังพุ่มไม้ สบตาเข้ากับนัยน์ตาพยัคฆ์คู่นั้นอย่างจัง แม้ระยะห่างระหว่างนางกับศาลาจะไกลพอสมควร แต่รังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาจากร่างของบุรุษผู้นั้นกลับรุนแรงจนทำให้นางแทบหายใจไม่ออก

‘แม่ทัพเว่ยอู๋จี’ ผู้นี้... หาใช่เพียงขุนนางบู๊ธรรมดาไม่

ในแผ่นดินนี้ ผู้คนต่างรู้ซึ้งถึงความน่าหวาดหวั่นของเขา ไม่ใช่เพียงเพราะตราพยัคฆ์สั่งการกองทัพนับแสนในมือ แต่เป็นเพราะชาติกำเนิดอันสูงส่งที่ไม่อาจมีใครแตะต้องได้

 มารดาผู้ล่วงลับของเขาคือ ‘ท่านหญิงอันผิง’ พระญาติสนิทที่มีศักดิ์เป็นถึงลูกพี่ลูกน้องของ ‘องค์ไทเฮา’ ในรัชกาลปัจจุบัน ด้วยสายเลือดมังกรครึ่งหนึ่งที่ไหลเวียนอยู่ในกาย บวกกับความโปรดปรานที่ไทเฮามีต่อหลานชายเพียงคนเดียวผู้นี้ ทำให้เว่ยอู๋จีเปรียบเสมือนพยัคฆ์ติดปีก แม้แต่ฮ่องเต้ยังต้องไว้หน้าสามส่วน

มิน่าเล่า... อารามตระกูลกู้ที่เคร่งครัดกฎระเบียบ ถึงยอมเปิดประตูต้อนรับและกันพื้นที่ส่วนตัวให้เขาเพียงผู้เดียว ที่แท้ ‘อาคันตุกะสูงศักดิ์’ ที่หลวงจีนกล่าวถึง ก็คือหลานรักของไทเฮานั่นเอง!

“หนี!”

สัญชาตญาณร้องเตือนนางดังลั่น เสิ่นหว่านไม่รอช้าให้เขาขยับตัวลุกขึ้นจากเสาศาลา นางอาศัยจังหวะที่เขายังนั่งเอกเขนกอยู่ รีบกระชากแขนเสี่ยวหลัวให้ถอยหลังกลับอย่างรวดเร็ว

“คุณหนู! เกิดอันใดขึ้นเจ้าคะ เหตุใดท่านแม่ทัพถึง...” เสี่ยวหลัวที่เพิ่งมองเห็นคนในศาลาชัด ๆ พลันหน้าซีดเผือดไร้สีเลือดจนแทบจะลมจับ เพราะแม่ทัพเว่ยผู้คนไม่กล้าสบตา สตรีไม่กล้าเข้าหา แม้ว่าท่านแม่ทัพจะหล่อเหลาดั่งสวรรค์ปั้นแต่งก็ตาม แต่ความน่ากลัวทำให้สตรีเหล่านั้นล่าถอยออกไป

“อย่าเพิ่งถาม! รีบพาข้าไปที่เรือนพักรับรองฝั่งปีกขวา... เรือนพักของสตรีตระกูลกู้!”

เสิ่นหว่านกระซิบสั่งเสียงรัวเร็ว นางรู้ดีว่าในอารามแห่งนี้มีเพียงที่เดียวที่เว่ยอู๋จีจะบุกเข้ามาไม่ได้ นั่นคือเขตเรือนในที่สงวนไว้สำหรับสตรีในตระกูลกู้ที่มาถือศีล ต่อให้เขาเหิมเกริมเพียงใด ก็คงไม่กล้าทำลายชื่อเสียงของตนเองด้วยการบุกรุกเรือนสตรีกลางวันแสก ๆ เป็นแน่

สองนายบ่าวรีบจ้ำอ้าวลัดเลาะไปตามทางเดินหิน ร่างกายของเสิ่นหว่านที่เดิมทีก็อ่อนล้าจากการกรำศึกหนักเมื่อคืน บวกกับพิษไข้รุม ๆ จากยาห้ามครรภ์ที่เพิ่งกินเข้าไป เริ่มส่งผลให้นางก้าวขาแทบไม่ออก ความปวดร้าวแล่นริ้วไปทั่วเอวบางและจุดกึ่งกลางกาย ทุกย่างก้าวเหมือนเหยียบย่ำลงบนมีดดาบ แต่ความกลัวตายผลักดันให้นางกัดฟันสู้

“คุณหนูสามเสิ่น?” เสียงทักทายด้วยความประหลาดใจดังขึ้นที่หน้าประตูเรือนปีกขวา แม่ชีวัยกลางคนผู้ดูแลเรือนจำนางได้แม่นยำ เพราะนางคือหลานสาวคนเดียวของอดีตราชครูกู้

“ท่านแม่ชี... ข้ามาจุดธูปให้ท่านแม่ แต่ร่างกายรู้สึกไม่สู้ดี คล้ายจะจับไข้ ข้าขอเข้าไปพักในเรือนเดิมของท่านแม่สักครู่ได้หรือไม่เจ้าคะ” เสิ่นหว่านแสร้งทำเป็นเซถลา สีหน้าซีดเซียวของนางในยามนี้แทบไม่ต้องเสแสร้งแกล้งทำก็ดูป่วยไข้อยู่แล้ว

แม่ชีเห็นใบหน้าที่ขาวซีดไร้สีเลือดและเหงื่อกาฬที่ผุดพรายเต็มกรอบหน้าของคุณหนูผู้บอบบางก็รีบพยักหน้าอนุญาตทันที “เชิญคุณหนูเถิด ประเดี๋ยวจะให้เด็กไปต้มยาสมุนไพรมาให้”

“ขอบคุณเจ้าค่ะ...”

ทันทีที่ก้าวพ้นธรณีประตูและลงดาลปิดประตูห้องพักอย่างแน่นหนา เสิ่นหว่านก็ทิ้งตัวลงบนตั่งเตียงไม้เก่าแก่ราวกับคนกระดูกหัก เรี่ยวแรงทั้งหมดถูกสูบหายไป ลมหายใจหอบกระชั้นถี่รัวราวกับวิ่งมาเป็นสิบลี้เพื่อหนีตาย

“คุณหนู...เป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ” เสี่ยวหลัวรีบเข้ามาพัดวีและนำผ้าชุบน้ำมาซับเหงื่อให้

เสิ่นหว่านหลับตาลงอย่างเหนื่อยอ่อน แม้จะหนีพ้นสายตาเขามาได้ชั่วคราว แต่หัวใจของนางยังคงเต้นระส่ำไม่เป็นจังหวะ ภาพรอยยิ้มเย็นเยียบและคำว่า ‘แม่โจรน้อย’ ยังคงวนเวียนอยู่ในหัว เพราะนางอ่านที่ริมฝีปากเขาได้

ในเขตเรือนในนี้... เขาคงเข้ามาไม่ได้กระมัง?

แต่ความง่วงงุนจากฤทธิ์ยาและความอ่อนเพลียเริ่มเข้าครอบงำสติสัมปชัญญะ เปลือกตาบางค่อย ๆ ปิดลงอย่างหนักอึ้ง หวังเพียงว่าเมื่อลืมตาตื่นขึ้นมา ฝันร้ายเหล่านี้จะผ่านพ้นไป...

โดยที่นางไม่รู้เลยว่า ที่ด้านนอกกำแพงเรือนสตรีนั้น มัจจุราชในคราบเทพบุตรกำลังยืนกอดอกพิงต้นไม้มองมาที่หน้าต่างห้องของนางด้วยแววตาพราวระยับ มุมปากของแม่ทัพหนุ่มยกยิ้มร้ายกาจ

“คิดจะใช้กฎจารีตมาเป็นเกราะกำบังหรือ... ฉลาดไม่เบา” เว่ยอู๋จีควงมีดสั้นเล่มเล็กในมือเล่นไปมา ก่อนจะเก็บมันเข้าฝักที่เอว

“พักผ่อนให้เต็มที่เถิด ฮูหยินน้อยของข้า... เพราะหลังจากนี้ เจ้าคงไม่มีแรงหนีข้าอีกแล้ว”

ราตรีกาลมาเยือนขุนเขา ความมืดมิดเข้าปกคลุมอารามตระกูลกู้จนเงียบสงัด มีเพียงเสียงแมลงเรไรและเสียงลมพัดผ่านยอดไผ่ดังหวีดหวิว ภายในห้องพักเรือนปีกขวา แสงเทียนถูกดับลงไปนานแล้ว เหลือเพียงแสงจันทร์นวลตาที่ลอดผ่านช่องหน้าต่างเข้ามาตกกระทบใบหน้าหวานละมุนของคนที่กำลังหลับสนิท

เสิ่นหว่านขดตัวอยู่ภายใต้ผ้าห่มผืนหนา ลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอ ความอ่อนเพลียทำให้สติของนางจมดิ่งสู่ห้วงนิทราโดยไม่รู้เนื้อรู้ตัว... ไม่รู้แม้กระทั่งว่ากลอนหน้าต่างที่ลงดาลแน่นหนา ถูกกำลังภายในไร้รูปสะเดาะออกอย่างเงียบเชียบ