ตอนที่ 10 ความสงสัยเป็นเหตุ

          แสงแดดยามสายสาดรอดเข้ามายังโต๊ะข้างหน้าต่างในห้องหอ ความอบอุ่นของแสงแดดในยามนี้กระตุ้นให้หลิวเซียงเอ๋อร์รู้สึกประปรี้ประเปร่ายกกายบิดเล็กน้อย

“หลินเสียง เตรียมชุดให้ข้าทีข้าอยากออกไปชมสวน” เสียงเล็ก ๆ ของนางเอื้อนเอ่ยหานางกำนัลคู่กาย แววตาที่เคยดูเหนื่อยล้ากลับสดใสดังเช่นเดิม

“พระสนม..พระองค์ทรงหายป่วยดีแล้วหรือเพคะ” หลินเสียงหยิบยกน้ำชารินยื่นส่งให้นาง

“เราหายดีแล้ว และก็อยากออกไปข้างนอกจวนนี้เสียให้ไว เรานอนอยู่แต่ในห้องนี้มาเกือบสามวันแล้วนะ” หลิวเซียงเอ๋อร์บ่นอุบ ก่อนจะเดินไปนั่งลงโต๊ะแต่งกายที่มีเหล่านางกำนัลค่อยผลัดเปลี่ยน ส่วนหลินเสียงเองนางก็กำลังผลัดแป้งให้เธอ

“พระสนม..เห็นนางกำนัลตำหนักซูเม่ยกงเอ่ยว่าสนมจูทรงป่วยเช่นเดียวกับพระองค์ แต่ฮ่องเต้กลับไปหานางเพียงคนเดียว พระสนมมิทรงทำอะไรบ้างหรือเพคะ” หลินเสียงนึกน้อยใจแทนนายตน นางรู้ดีว่าหลิวเซียงเอ๋อร์มีใจรักฮ่องเต้เพียงผู้เดียวแม้ยามหลับนางก็ยังคงห่วงหาฮ่องเต้ที่มิทรงเหลียวแลเลยตั้งแต่แต่งเข้าวังหลวงนี่ก็เกือบจะสามหนาวแล้วเห็นจะได้

“แล้วเจ้าจักให้เราทำสิ่งใด ในเมื่อสนมจูนางเป็นคนโปรดของฝ่าบาท”

“ยามพระสนมป่วยมีเพียงสั่งให้เหิงกงกงนำสมุนไพรชั้นดีมามอบให้ แต่กลับมิมาดูแลพระสนมเลย หม่อมชั้น...” หลินเสียงก้มหน้าบ่นมือนางยังคงรัดสายเอวชุดให้เธอ

“ช่างเถอะ..แค่นี้ก็มากพอแล้ว เรามิยากแย่งเป็นคนโปรดของใคร”

“พระสนม!!”

“เราแค่ต้องการชีวิตที่สงบ ยามที่เราเคยผ่านตายมาแล้วครั้งหนึ่งทำให้เรารู้แล้วว่าเป็นเช่นไร เช่นนั้นเราจักรักตนเองก่อนเจ้าก็เช่นกัน” หลินเสียงยิ่งฟังก็ยิ่งไม่เข้าใจ มือเล็กหยิบยกปิ่นประดับอัญมณีสีแดงปักลงมวยผมเธออย่างบรรจง ศีรษะเล็ก ๆ ของหลิวเซียงเอ๋อร์สายหันไปมามองดูผ่านกระจกทองเหลืองที่ดูลางเลือนเล็กน้อยปิ่นอัญมณีนี้ช่างงดงามนัก

‘สนมหลิวนี่ช่างดีจริง ๆ มีชีวิตที่สุขสบายแต่เหตุใดจิตใจถึงไม่ยอมเป็นสุข’ หลิวเซียงเอ๋อร์นึกบ่นเจ้าของร่างเดิมเธอจับชุดสีฟ้าครามมองดูอย่างพอใจ

‘สวยจริง ๆ’

“พอแล้วล่ะ พวกเจ้าออกไปก่อน” หลิวเซียงเอ๋อร์ลุกยืนก่อนจะก้าวออกจากห้องหอ สวนที่เธอจะไปเป็นสวนฝั่งด้านในใกล้กับตำหนักฮองเฮา เพราะเธอไม่อยากไปสวนอุทยานกลางที่ฮ่องเต้มักจะอยู่กับสนมคนโปรดอย่าง            จูเหมยฮวา

          สวนเหว่ยซีเป็นสวนที่ตกแต่งไว้ภายในวังหลังติดกับตำหนักเจียวเชินกงของฮองเฮา ต้นไม้สูงใหญ่ร่มรื่นเหม่ย์กุยฮวา ⁽¹⁾  ชูช่อออกดอกบานเต็มสวน จวี๋ฮวา ⁽²⁾ เรียงรายเต็มทางเดิน หลิวเซียงเอ๋อร์ที่เห็นความสวยความงามเช่นนี้ก็หลงลืมตัวกระโดดโลดเต้นไปมาอย่างไม่เก็บกิริยาท่าทาง แววตาคู่จับจ้องมองมาที่เธอยกยิ้มเล็กน้อยจนคนถูกมองรู้สึกตัวได้

“ฮะ..ฮองเฮา..หม่อมชั้นถวายพระพรเพคะ” หลิวเซียงเอ๋อร์รีบยืนตัวตรงก่อนย่อกายลงแก่สตรีสูงศักดิ์ที่กำลังเดินมาทางเธอ

“ลุกเถิดน้องหญิง เปิ่นกงแค่เห็นเจ้าดูอารมณ์ดีเลยทำให้เปิ่นกงเองก็รู้สึกสดชื่นไปด้วย” ฮองเฮาเย่ฟานนางเป็นบุตรีของอัครเสนาบดีฝ่ายขวาผู้มีศักดิ์เป็นน้าชายของฮ่องเต้หนานรั่วหาน นางถูกหมั่นหมายไว้ตั้งแต่วัยเยาว์นางถูกฝึกให้เป็นสตรีที่รักษากิริยามารยาทนอบน้อม เพื่อฝึกให้เป็นจักรพรรดินีของแผ่นดิน ทำให้ช่วงวัยเยาว์ของนางแทบไม่มีเวลาได้วิ่งเล่นหรือความสนุกสนานเหมือนเด็ก ๆ ทั่วไปที่มี

“ฮองเฮาอยากทรงเดินเล่นด้วยกันกับหม่อมชั้นไหมเพคะ” หลิวเซียงเออร์มองแววตาเศร้า ๆ คู่นั่นก่อนเอ่ยชวน

‘หากนางยิ้มคงจะงดงามกว่านี้ซินะ’ หลิวเซียงเอ๋อร์ยิ้มจนเห็นแก้มบุ๋มแววตานางเต็มไปด้วยความสนุกสนาน จนสตรีตรงหน้าพยักหน้ารับ เช่นนั้นเธอรีบคว้ามือขาวซีดของนางมาจับ บรรดานางกำนัลเห็นจึงจะรีบคว้า

“เปิ่นกงไม่เป็นไร พวกเจ้าแค่ยืนรออยู่ตรงนี้พอ” เย่ฟานเอ่ยน้ำเสียงแห้ง ๆ มองเหล่าขันทีและนางกำนัลที่รายล้อมตัวนางจนต้องถ่อยหลังกับไปราวศอก

“ฮองเฮาชอบสวนนี้ไหมเพคะ”

“.....” เย่ฟานไม่ตอบเพียงแค่พยักหน้ารับพร้อมกับส่งยิ้มให้เธอ

“เช่นนั้นพระองค์ต้องออกมาเดินเล่นบ่อย ๆ นะเพคะ”

“เปิ่นกงร่างกายไม่แข็งแรงนัก เกรงเจ้าจะรำคาญเสียก่อน”

“มิเป็นเช่นนั้นแน่นอน..หม่อมชั้นอยู่แต่ในตำหนักน่าเบื่อจะตายไป”

หลิวเซียงเอ๋อร์หลุดคำพูดออกมาทำให้เย่ฟานถึงกับหลุดขำออกมาเล็กน้อย

“เจ้านี่นะ...หากมิได้อยู่ตรงนี้แล้วอย่าเที่ยวพูดจาเช่นนี้อีกเปิ่นกงมิถือสาเจ้าก็จริง แต่เจ้าต้องพึงระวัง ในวังบางคำล้วนต้องห้าม”

“หม่อมชั้นจะระวังเพคะ” หลิวเซียงเอ๋อร์ก้มหน้างุด สองมือขาวซีดลูบลงฝ่ามือเธอ

“หากเจ้าตัวตรงไม่กลัวเงาเอียง ⁽³⁾  เช่นนั้นก็มิมีใครทำเจ้าได้” เย่ฟานกล่าวเอ่ยด้วยน้ำเสียงอย่างห่วงใยนาง

          หลิวเซียงเอ่อร์ใช้เวลาเกือบทั้งวันในการเดินเล่นกับฮ่องเฮา และนั่งคุยกับนาง  นี่เป็นครั้งแรกที่เธอได้พูดใครกับใครซักคน

ราวกับพูดคุยเพื่อนสาวคนหนึ่ง ร่างบางเอนกายลงฟูกนิ่มความเหนื่อยล้าทำให้หนังตาของเธอเริ่มหนัก

         

          แกร๊ก!! ตุ๊บ!! ร่างเงาชุดดำยืนมองจับจ้องร่างบางที่ยามนี้นอนหลับอยู่บนเตียงอย่างไร้กังวล เขาค่อย ๆ ไล้มือลงแก้มนวลอย่างเบามือ ก่อนจะเดินวนไปมาราวกับหาสิ่งหนึ่งสิ่งใด

“หลินเสียงนั่นเจ้าหรือ” หลิวเซียงเอ๋อร์ที่ขยับพลิกกายเพราะรู้สึกเหมือนมีใครอยู่ใกล้เธอ เพียงแต่กลิ่นกายนี้กลับคุ้นชินแปลก ๆ

ไม่มีเสียงใดเอ่ยตอบทำให้เธอรีบปรือตาดู

“เฉินฮั่ว?” เธอลองเอ่ยเรียกเพราะไม่แน่ใจเช่นกันว่าองครักษ์เฉินจะเข้ามาในยามนี้ทำไม จนบุรุษที่หยุดยืนอยู่ภายในห้องหอต้องรีบหันมาหยุดอยู่ข้างเตียงนางอย่างหงุดหงิด

“นี่เจ้าผูกพันกับองครักษ์นั่นมากซินะ” เสียงทุ้มเอ่ยราวคุ้นหูแผ่วเบาข้าง ๆ ตัวเธอ

“ฝ่าบาท!!” หลิวเซียงเอ๋อร์ยันกายลุกนั่ง เธอตกใจที่เห็นฮ่องเต้หนุ่มบุกเข้ามาในห้องหอนี้ เธออุทานอย่างตกใจจนมือหนารีบยกปิดปากอิ่มของเธอ

“เป็นเจิ้นเอง”

“ฝ่าบาทเหตุใดจึงแอบเข้ามาเช่นนี้”

“เจิ้นแค่อยากมาถามคลายสงสัย เหตุใดวันที่เจ้าฟื้นจึงได้ออกไปที่ตลาดนั่น”

“ตลาด?” หลิวเซียงเอ๋อร์ทำท่ากรุ่นคิดตาม ก่อนเอามือทาบอกอย่างไม่เชื่อ

“งั้นบุรุษชุดดำนั่นก็คือ....”

“ใช่..เป็นเจิ้นเองที่ช่วยเจ้าไว้ เจ้าบอกมาว่าเจ้าออกไปพบใคร” หนานรั่วหานบีบเค้นเสียงแผ่วเบาข้างลำหูนางอย่างระวังคนด้านนอกจักได้ยิน

“หม่อมชั้นแค่ออกไปเที่ยวเล่นก็เท่านั้นเอง มิได้นัดพบผู้ใด หากพระองค์อยู่ที่นั้นก็ย่อมต้องเห็นว่าหม่อมชั้นไปเพียงแค่สามคน”

หลิวเซียงเอ๋อร์กระซิบบอกก่อนจะค่อย ๆ ถอยกายห่างจากตัวเขา แต่ก็ถูกมือหนาดึงแขนของเธอไว้

“แล้วในเทศกาลหยวนเซียว เจ้าสอดส่ายสายตามองผู้ใดกัน หรือเจ้ามีส่วนรู้เห็นในคืนที่เกิดเหตุ”

“ฝ่าบาท!!” หลิวเซียงเอ๋อร์ตกใจกับวาจาที่เขากล่าวราวกับเธอเป็นผู้ต้องสงสัย

“แล้วเหตุใดเจ้าจึงมิเป็นไรเลยทั้ง ๆ ที่เหล่าทหารต่างก็...”

“เป็นเพราะฝ่าบาทซินะเพคะ..มิแปลกเลยที่สนมอื่นกับได้รับการดูแลปกป้อง หากมิได้องครักษ์เฉิน ยามนี้หม่อมชั้นก็คงไปอยู่ปรโลกแล้ว” หลิวเซียงเอ๋อร์ใจเต้นแรงมือไม้เย็นเฉียบ น้ำตาเอ่อล้นขอบตาเรียวเธอรู้สึกกลัวบุรุษตรงหน้าขึ้นมาทันที เขากล้าที่จะสั่งให้เหล่าทหารละการดูแลเธอได้อย่างไร  หนานรั่วหานมองใบหน้านางที่ตอนนี้มีน้ำใสไหล่อาบแก้ม หากแต่เสียงนางกลับดูใจเย็นราวมิได้เป็นไร

“เจิ้นแค่อยากรู้ว่าเจ้ารู้จักกับคนเหล่านั้นหรือไม่ แต่ดูเหมือนเจิ้นจะมองผิดไป” เขากล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบจนเธอต้องรีบลุกพร้อมจะตะโกนเรียกนางกำนัลที่นั่งเฝ้าอยู่หน้าห้องหอนี้ แต่มือหนากลับคว้าเอวเธอไว้พร้อมเอามือหนึ่งปิดปาก

“หากเจ้ามิได้รู้เรื่อง เจิ้นก็มิมีสิ่งใดสงสัยเจ้าแล้ว” เขาเอ่ยกระซิบ จนเธอเริ่มร้อนรนแทนเรียวแขนเล็ก ๆ ของเธอพยายามผลักดันอ้อมแขนแกร่งของเขาหวังให้หลุดออก

“เช่นนั้นก็ปล่อยหม่อมชั้นได้แล้วเพคะ” เธอกัดฟันเอ่ยเสียงจนเขารู้สึกได้ถึงแรงที่เธอพยายามดันตัวเขา

“เจิ้นปล่อยเจ้าแน่แต่เจ้าต้องบอกเจิ้นก่อนว่าเจ้ามีสัมพันธ์เช่นไรกับเจ้าองครักษ์นั่น” ความจริงเขามิได้คิดที่จะถามนางเรื่องนี้แต่เพราะนางเอ่ยชื่อนั่นขึ้นมา และยังจำภาพในคืนเทศกาลก่อนได้ดีที่นางให้องครักษ์หนุ่มนั่นอุ้มนางไปยังเกี้ยว

“หม่อมชั้นว่าพระองค์สู้ปล่อยหม่อมชั้นแล้วไปดูแลสนมโปรดเถิดเพคะ ถึงอย่างไรพระองค์ก็มิได้สนใจหม่อมชั้นแล้ว หม่อมชั้นสัญญาจะไม่ไปวุ่นวายพระองค์ขอเพียงแค่อิสระ”

“เจ้าต้องการให้เจิ้นปลดเจ้า แล้วเจ้ารู้หรือไม่ว่าถ้าเจิ้นปลดเจ้าแล้วจะเป็นเช่นไร” มือหนาจับไหล่เล็กของนางหันหน้าเข้าอกแกร่ง วงแขนกอดกระชับแน่น จนเธอต้องเอามือยันแผลงอกกำยำของเขาไว้

เสียงฝีเท้าหนึ่งเคลื่อนไหวผ่านสายลมหากร่างสูงจับจังหวะได้เป็นอย่างดี ก่อนที่บุรุษหนึ่งจะเข้ามาในห้องหอนี้ เขาเอ่ยเสียงทุ้มเข้มราวขัดใจ

“ออกไป!! เจ้าไม่มีสิทธิเข้ามาในห้องหอนี้” เสียงแข็งเปล่งดังจนบุรุษร่างสูงที่เพิ่งมาถึงต้องก้าวถอยออกจากห้องหอไป เฉินฮั่วรู้ตัวดีว่าเขาทำผิดและตอนนี้เขายังสร้างความผิดให้กับนางด้วยเช่นกัน

“เฉินฮั่ว?” เธออุทานออกมาเบา ๆ แต่หนานรั่วหานผู้ที่ได้เคยถูกฝึกวรยุทธมาอย่างดีกลับได้ยินชื่อนี้อย่างชัดเจน

“เป็นห่วงกันมากซินะ” ยังไม่ทันที่ร่างบางจะผละออกริมฝีปากหนาขบเม้มลงที่เรียวปากอิ่มของเธอลิ้นอุ่นร้อนดุนดันราวเกี่ยวหาน้ำหวานในปากอิ่ม เธอพยายามเม้มริมฝีปากแน่นเพื่อให้ไม่เขาล่วงล้ำเข้ามาได้ แต่มือหนากลับกอบกุมอกอิ่มบีบเคล้นจนเธอสะดุ้งเผลออ้าปากจนลิ้นอุ่นลุกล้ำเข้ามาเกี่ยวพันปลายลิ้นเล็ก ๆ ของเธอย่างเร่งเร้า เธอสู้ยันกายเขาไว้อย่างหลบหลีก กลับยิ่งทำให้อารมณ์เขาพลุกพล่านมากกว่าเดิมจนหมุนเหวี่ยงร่างบางลงเตียงนุ่มซุกไซ้จมูกโด่งของเขาลงที่ลำคอเธอ

“ฝ่ะ..ฝ่าบาทหยุดนะเพคะ..อ่ะ” เสียงเล็ก ๆ ของเธอได้หลุดหายไปในลำคอ ด้วยรู้สึกถึงความเปียกชื่นปลายยอดอกจนเธอเองรู้สึกเสียวขนลุกไปด้วย หนานรั่วหานยามนี้มิอาจควบคุมอารมณ์ตนได้อีกแล้วจึงคว้าอาภรณ์บางออกจากกายเธอ เขาค่อย ๆ ซุกไซ้ริมฝีปากอุ่นไปตามเนื้อผิวเนียนราวไข่มุกนั้น ก่อนจะหยุดตรงปลายยอดถัน หนานรั่วหานเงยหน้ามองใบหน้าที่ตอนนี้เต็มไปด้วยน้ำตาที่ไหลอาบแก้มเนียน จนเขากลับดึงสติมาได้รีบส่งอาภรณ์บางให้เธอสวมใส่ เสียงสูดลมหายใจแรงก่อนจะปล่อยร่างบางนั้นอย่างเบามือ

“เจิ้นมิได้ตั้งใจรังแกเจ้าเลย” หนานรั่วหานยกมือปาดน้ำตาบนหน้าเธออย่างบรรจง เขารู้สึกเสียใจกับสิ่งที่ได้ทำไปราวคนป่าเถื่อน ร่างสูงเอนกายลงนอนข้าง ๆ ค่อย ๆ ยกศีรษะเล็ก ๆ ของเธอหนุนมาที่ต้นแขนเขาพร้อมสวมกอดราวปลอบประโลมเธอ หลิวเซียงเอ๋อร์แม้จะรู้สึกโกรธ แต่ก็รู้สึกผ่อนคลายมากขึ้น อย่างน้อยเขาก็ยังรู้สติยั้งไว้ จนความกังวลหายไป กลายเป็นความผ่อนคลายทำให้เธอเผลอหลับไปในอ้อมกอด

......................................................................................

(1) เหม่ย์กุยฮวา = ดอกกุหลาบ       (2) จวี๋ฮวา = เบญจมาศ      (3) ตัวตรงไม่กลัวเงาเอียง = หากคนเราประพฤติตนถูกต้อง ต่อให้ถูกว่าร้ายก็ไม่จำเป็นต้องกลัว