ตอนที่ 9 ความสงสัย

หลิวเซียงเอ๋อร์ที่ตอนนี้ได้กลับถึงตำหนักซูฮวากงอย่างปลอดภัยโดยมีองครักษ์เฉิน และหลินเสียงค่อยดูแลนางตลอดทาง ร่างบางสั่นราวผืนน้ำสะเทือน เหตุการณ์ต่าง ๆ สำหรับค่ำคืนนี้ถือว่าหนักหนาสำหรับสตรีตัวเล็ก ๆ เช่นนาง หลิวเซียงเอ๋อร์ได้แต่ภาวนาให้ภาพต่าง ๆ ที่เธอเห็นได้ลบออกไปจากความทรงจำนางเสีย แต่ก็ดูเหมือนจะยากนัก หลินเสียงเอื้อมมือโอบกอดร่างนางไว้แม้ตัวเองจะคงสั่นผวาไม่ต่างกัน เฉินฮั่วนั่งมองสตรีสองนางกกกอดกันอย่างหวาดกลัวแต่ก็ไม่สามารถที่จะปลอบขวัญนางไปได้มากกว่านี้ เขาลุกอุ้มซ้อนตัวสนมหลิวซูเฟยก่อนจะก้าวพานางไปส่งยังห้องบรรทม เหล่านางกำนัลเห็นใบหน้าซีดขาวต่างรีบกุลีกุจอพากันตระเตรียมน้ำท่าอาบก่อนจะพาร่างบางหายไปในห้องอาบน้ำราวหนึ่งเค่อ⁽²⁾ นางถูกผลัดเปลี่ยนประทินโฉมอีกครั้ง หลินเสียงประคองร่างนางก่อนจะนำเครื่องยาหอมส่งให้นาง

“ข้าไม่เป็นอะไรแล้ว เจ้าไปพักผ่อนเถอะ” หลิวเซียงเอ๋อร์ผินหน้ามองร่างสูงที่ยังคงยืนมองนางอยู่ข้างเตียง

“พระสนม..ทรงบรรทมเถิดข้าสัญญาว่าข้าจะไม่ไปไหน หากพระสนมต้องการสิ่งใดโปรดเอ่ยเรียกข้า” เฉินฮั่วมองหน้าซีด ๆ ของนางที่ยามนี้ช่างน่าสงสารนักเขารู้สึกโมโหตัวเองหากไม่มัวหลงตามเงาชุดดำนั่นเขาคงจะช่วยนางได้ทันกว่านี้ หลิวเซียงเอ๋อร์พยักหน้าเล็กน้อยก่อนจะเอนกายลง

~ ยามเฉิน ⁽¹⁾ ~

หลินเสียงยันกายลุกยื่นหน้ามองใบหน้านวลที่ยังคงหลับตาอยู่ คิ้วเรียวมีรอยขมวดเล็กน้อยเหมือนคนกำลังฝันร้าย นางจึงค่อย ๆ บรรจงแตะมือลงที่หน้าผากหลิวเซียงเอ๋อร์เบา ๆ 

‘ตายแล้ว!! พระสนมทรงมีไข้’ หลินเสียงรีบลุกออกไปสั่งขันทีที่ยืนรออยู่หน้าห้องหอนาง

“เจ้าไปตามหมอหลวงมาเดี๋ยวนี้พระสนมทรงไม่สบาย” ขันทีรับคำสั่งนางก่อนจะรีบวิ่งไปตามหมอหลวง

ไม่นานหมอหลวงมู่เหิงก็มาถึงตำหนักซูฮวากง ชายชราผู้เป็นหมอหลวงรับใช้มาหลายราชวงค์ค่อย ๆ นั่งลงข้าง ๆ นาง ผ้าแพรผืนเล็กถูกวางทาบบนแขนพร้อมจับตรวจดูชีพจร คิ้วขาวขมวดแน่นเขาไม่เคยเจอใครที่มีชีพจรเต้นเช่นนี้มาก่อน ชีพจรเต้นแผ่วเบาจนแทบจับสัญญาณไม่ได้

“สนมหลิวมีอาการไข้คงเกิดจากอาการตกใจกลัว เช่นนั้นข้าจะจัดยาบำรุงไว้ให้เจ้าต้มให้นาง”

“ขอบคุณท่านหมอหลวงมู่เหิงมากเจ้าค่ะ ข้าน้อยกังวลว่าพระสนมจะเป็นอะไรมากเพราะดูนางเหมือนไม่มี..ไม่มี”

“ไม่มีลมหายใจ? ”

“เจ้าค่ะ”

“สนมหลิวแค่อ่อนแรงเลือดลมจึงไม่ค่อยดีนักเจ้าอย่ากังวลไปหน่อยเลยข้าจัดยาไว้ให้แล้วไม่ต้องกังวลไป” ชายชราก้มลงหยิบห่อยาตระเตรียมไว้ให้หลินเสียง สองมือนางยื่นรับก่อนจะย่อตัวคารวะขอบคุณ

“ข้าน้อยจะให้ขันทีไปส่งนะเจ้าคะ”

“อืม..” หมอหลวงมู่เหิงผงกศีรษะเล็กน้อยก่อนจะเดินออกจากห้องบรรทมนาง

หลิวเซียงเอ๋อร์ค่อย ๆ ลืมตาใบหน้าขาวซีดของนางชุ่มด้วยเม็ดเหงื่อที่ผุดเต็มด้วยฤทธิ์ยาของหมอหลวงมู่เหิง มือเล็กยันกายลุกนั่งพิงหัวเตียงผินหน้ามองไปทางกำนัลคู่กาย

“พระสนมเป็นเช่นไรเพคะ” หลินเสียงที่เดินถือถ้วยยาขนาด 3 ชุ่น ⁽³⁾ วางลงโต๊ะข้างเตียงก่อนจะหยิบยื่นส่งใส่มือเล็ก ๆ ของนาง หลิวเซียงเอ๋อร์มองน้ำสมุนไพรสีดำสนิทที่มีกลิ่นค่อนข้างแรง  นางทำท่ากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากราวกับอยากจะรีบหายซะทันที หากไม่ใช่เพราะสายตาคู่หนึ่งจ้องมองนาง นางก็คงจะเททิ้งเป็นแน่ เฉินฮั่วที่รู้ว่านางเจ็บป่วยก็ยิ่งกังวลหนักจนไม่อยากหลบไปไหนหากมิใช่เพราะกฎวังหลวงแล้วเขาคงต้องอยู่ค่อยดูแลนางไม่ห่างกายเป็นแน่

ข่าวอาการเจ็บป่วยของหลิวเซียงเอ๋อร์ถูกกล่าวทูลถึงฮ่องเต้หนานรั่วหานจนเขาต้องสั่งให้เหิงกงกงนำสมุนไพรชั้นดีมามอบให้ถึงตำหนักซูฮวากง ทางด้านฮ่องเฮาเย่ฟานเองพอทราบเรื่องก็รีบมาดูด้วยตัวเอง

“ถะ..ถวายพระพรฮ่องเฮา” หลิวเซียงเอ๋อร์ยันกายอย่างคนไร้เรียวแรงเธอไม่คิดว่าร่างกายของสนมหลิวซูเฟยจะช่างบอกบางเช่นนี้นัก

“เจ้ามิต้องลุกหรอก เปิ่นกงแค่มาเยี่ยมดูเจ้า” น้ำเสียงนุ่มนวลพร้อมด้วยแววตาอบอุ่นราวห่วงใยจ้องมองเธอดั่งน้องสาวอีกคน ยังไม่ทันทีจะได้พูดคุยกันมากนักสนมจิ้งกุ้ยเฟยก็เดินก้าวเข้ามา

“ถวายพระพรฮ่องเฮา..หม่อมชั้นเห็นว่าสนมหลิวป่วยจึงมาเยี่ยมดูอาการเพคะ” จิ้งหนี่เยียนผินหน้ามองหลินเสียงราวบอกให้นางรู้ว่าไม่สมควรอยู่ในห้องหอนี้ หลินเสียงเหมือนรู้งานจึงค่อย ๆ ก้มคลานออกนอกห้องไป ปล่อยไว้เพียงนางกำนัลของฮ่องเฮาที่ยังคงยืนก้มหน้าเรียงรายอยู่เต็มห้องหอ

“หม่อมชั้ันต้องขออภัยที่ทำให้ฮ่องเฮาทรงเป็นห่วง” หลิวเซียงเอ๋อร์เอ่ยเสียงแผ่วเบาจนเกือบแหบแห้ง

“ไม่คิดว่าเจ้าจะเจ็บป่วยง่ายเช่นนี้นะสนมหลิว ดูท่าคงไม่ได้จะเรียงร้องฝ่าบาทหรอกนะ” จิ้งหนี่เยียนเป็นสตรีพูดจาตรงไปตรงมานึกสิ่งใดก็เอ่ยออกมาเช่นนั้น ผิดกลับหลิวเซียงเอ๋อร์คนเก่าที่เจ้าเล่ห์เพทุบายรักษากิริยาท่าทางอันดีแต่ทำเรื่องเลวร้ายกับนางไว้ไม่น้อยเช่นกัน

“เจ้าอย่าได้คิดเช่นนี้สนมจิ้ง หากนางมิป่วยไข้จริงมีหรือใบหน้านางจะซีดเซียวได้ขนาดนี้” ฮ่องเฮาเย่ฟานตำหนิสตรีด้านข้างที่ยืนหน้าเชิดรั้นราวนางพญา ดวงตาเรียวหงส์มอง เธอที่ไม่มีเรียวแรงที่จะต่อกรกับนางได้ก่อนยกยิ้มมุมปากเล็กนั่น หลิวเซียงเอ๋อร์ได้แต่มองคนนั้นพูดทีคนนี้พูดทีจนตาลาย ฮ่องเฮาเห็นว่าอาการนางดูไม่สู้ดีจึงขอตัวให้นางได้พักผ่อนส่วนจิ้งหนี่เหยียนก็หันหลังกลับตำหนักตนราวไม่ใส่ใจนัก หากมีเพียงจูเหมยฮวาที่ยามนี้กลับไม่มีใครรู้เลยว่านางก็ป่วยไข้เช่นเดียวกัน

~ ตำหนักซูเม่ยกง~

“ฝ่าบาท..พระองค์มีงานมากมายอย่าได้กังวลหม่อมชั้นเลยเพคะ” จูเหมยฮวาที่ยามนี้นั่งเอนหลังพิงไหล่หนาของฮ่องเต้หนุ่ม ศีรษะเล็ก ๆ อิงลงข้างลำคอเขา

“เจ้าเป็นถึงขนาดนี้ยังไม่ให้ใครไปตามหมอหลวงอีก”หนานรั่วหานสบถพูดด้วยแววตาขุ่น 

“แต่หมอหลวงต้องไปรักษาสนมหลิวเช่นเดียวกันนะเพคะ”

“เจ้าก็เอาแต่ผู้อื่นเป็นใหญ่ ไม่คิดจะใส่ใจตนเอง นี่หากนางกำนัลไม่เดินไปบอกเจิ้นเจ้าก็คงนอนซมอยู่เยี่ยงนี้” หนานรั่วหานจ้องมองใบหน้าซีด ๆ ของนางจนเขารู้สึกไม่พอใจ ที่หลิวเซียงเอ๋อร์ชอบเรียกร้องเอาแต่ใจตน ซึ่งนางมักจะทำเช่นนี้มาแต่ไหนแต่ไรจนทำให้เขารู้สึกเหนื่อยหน่าย และยิ่งนึกถึงท่าทางนางในงานเทศกาลหยวนเซียวแล้วก็ยิ่งรู้สึกสงสัยยิ่งนัก ท่าทางที่สอดส่ายสายตาเหมือนมองหาใครบางคนทำให้เขาอดสงสัยในตัวนางไม่ได้ และไหนจะท้วงท่าการต่อสู้ที่ไร้อาวุธแต่กลับหลบหลีกได้อย่างว่องไวก็ยิ่งทำให้เขาอยากจะจับตัวนางมาเค้นถามเสียให้รู้เรื่อง

⁽¹⁾ ยามเฉิน : 07.00 - 08.59 น.

⁽²⁾ 1 เค่อ : 15 นาที

⁽³⁾ 1 ชุ่น เท่ากับ 1 นิ้ว