ตอนที่ 1

ปิงปิงหญิงสาววัยยี่สิบปีรู้สึกว่าร่างกายของตนร้อนรุ่มราวกับไฟเผา นอนกระสับกระส่ายไม่ได้สติอยู่บนเตียง เธอจำได้ว่าตนเองนั้นตากฝนมาก่อนที่จะรีบกลับมาที่บ้านแล้วอาบน้ำกินยานอน แต่เหตุใดจึงรู้สึกเจ็บปวดไปทั้งตัวเช่นนี้กัน

ทุกอย่างค่อย ๆ ดับมืดลง ก่อนที่หญิงสาวจะมองเห็นแสงสว่างรำไรจากที่ไกล ๆ จึงคิดที่จะเดินเข้าไปหามัน หากแต่ยามที่เดินเข้าไปใกล้ แสงสว่างนั้นก็ราวกับหนีห่างออกไปไกลเรื่อย ๆ จนกระทั่งปิงปิงไม่สามารถตามได้ทัน

ภาพในความฝันค่อย ๆ ฉายชัดขึ้น ก่อนจะพบกับเด็กสาวผู้หนึ่งอายุน่าจะไม่เกินสิบสี่สิบห้าปี กำลังถูกโบยอยู่กับเก้าอี้ตัวยาว เนื้อตัวของเด็กสาวคนนั้นชุ่มไปด้วยเลือดแต่เธอกลับไม่ร้องออกมาเลยแม้แต่น้อย มีเพียงดวงตาคู่นั้นที่อาบไปด้วยน้ำตาที่หลั่งไหลออกมาหยดแล้วหยดเล่า

รอบ ๆ ข้างมีหญิงชราผู้หนึ่งถูกโบยจนกระทั่งสลบไป ผู้ที่ลงมือโบยเดินเข้าไปก่อนจะใช้นิ้วของเขาอังที่จมูกของนางแล้วก็ต้องผงะเมื่ออีกฝ่ายนั้นได้สิ้นลมหายใจไปแล้ว

เสียงร่ำไห้ข้าง ๆ เป็นเด็กสาวผู้หนึ่งที่คาดว่าน่าจะเป็นสาวใช้ของนาง ร่ำร้องอ้อนวอน หญิงสาวโขกศีรษะจนเลือดอาบหน้าเพื่อขอความเมตตาจากสตรีคนหนึ่งที่นั่งมองดูการลงโทษที่แสนโหดเหี้ยมนี้ด้วยแววตาเย้ยหยัน

"ฮือ ๆ ฮูหยินเจ้าคะ ได้โปรดเถิดเจ้าค่ะ คุณหนูใกล้จะทนไม่ไหวแล้ว ฮูหยินได้โปรดเมตตา"

"ฮูหยินขอรับ ผิงมาหม่าสิ้นใจแล้วขอรับ"

"นำศพของนางไปโยนทิ้งในป่า"

"ฮูหยินขอรับคุณหนูสามสลบไปแล้วขอรับ"

"หึ ส่งนางกับสาวใช้กลับไปบ้านเดิมที่เจียงหนาน ไม่มีคำสั่งอย่าได้กลับมาเหยียบเมืองหลวงอีก!" ซานซานได้ยินว่าคุณหนูของตนนั้นสลบไปก็ได้แต่ร่ำไห้ 

ทั้งสองถูกส่งขึ้นรถม้าก่อนจะออกเดินทางมุ่งสู่เจียงหนาน นี่เป็นการเดินทางมาที่นี่เป็นครั้งที่สองแล้ว หากแต่ครั้งนี้รุนแรงกว่าครั้งก่อนมากนักเพราะในครั้งนี้ผิงมาหม่าไม่สามารถเดินทางมาด้วยได้อีกต่อไป ซ้ำคุณหนูของนางยังมาถูกโบยจนบาดเจ็บปางตายเช่นนี้อีก คนเหล่านั้นช่างอำมหิตยิ่งนัก โชคยังดีที่พวกนางยังเหลือท่านลุงหม่าสามีของผิงมาหม่าที่เป็นคนจากบ้านเดิมทางฝั่งมารดาของคุณหนูเป็นผู้บังคับรถม้าในการเดินทางครั้งนี้

ในส่วนของหม่าถังเขาเองก็เสียใจไม่ต่างกันที่ภรรยาคู่ทุกข์คู่ยากมาด่วนจากไปเช่นนี้ แต่ตนเองก็ต้องทำหน้าที่ดูแลคุณหนูต่อจากภรรยาให้ดีที่สุด ซ่งลี่ถิงบาดเจ็บสาหัสซ้ำยังต้องเดินทางไกล ชายชราจึงได้หาที่พักสักแห่งเพื่อตามหมอมารักษาคุณหนู

โชคร้ายเหลือเกินที่ไม่ว่าจะหาหมอคนใดมารักษา ผลที่ได้คือขาทั้งสองข้างของนางนั้นมิอาจใช้งานได้อีกตลอดชีวิต หม่าถังได้แต่กล่าวโทษตนเองไม่หยุด ก่อนจะทอดมองไปยังร่างคุณหนูของตนด้วยแววตาเวทนา หญิงสาวได้แต่นอนแน่นิ่งไร้การเคลื่อนไหวทั้งยังไม่อาจฟื้นขึ้นมากล่าวสิ่งใดได้ จนกระทั่งผ่านไปกว่าครึ่งเดือน อาจเพราะพวกเขาต้องเดินทางและหยุดพักรักษาคุณหนูอยู่เป็นระยะ ทำให้การเดินทางค่อนข้างล่าช้า กว่าจะมาถึงเจียงหนานก็ใช้เวลาไปไม่น้อยแล้ว

ซ่งลี่ถิงคือบุตรสาวคนที่สามของแม่ทัพซ่ง มารดาตายจากไปตั้งแต่ยังเล็กทำให้บิดาเลื่อนฐานะของฮูหยินรองขึ้นมาเป็นฮูหยินเอกของจวน ภายในจวนตระกูลซ่งเด็กสาวได้รับการปรนนิบัติที่ไม่เป็นธรรมนัก เพราะตัวฮูหยินผู้เฒ่าเองก็หาได้ชื่นชอบมารดาของนาง และพยายามส่งเสริมหลานสาวของตนให้มาแต่งกับบิดาของนาง ก่อนที่หนิงเหมยมารดาเลี้ยงของนางจะตั้งครรภ์บุตรชายคนโตก่อนมารดาของซ่งลี่ถิง และในเวลาต่อมาก็ตั้งครรภ์บุตรสาว พร้อม ๆ กับมารดาที่ตั้งครรภ์ลี่ถิง แต่เพราะหนิงเหมยหกล้มในเดือนที่แปดจึงได้คลอดก่อนกำหนด ทำให้ซ่งลี่ถิงกลายเป็นบุตรคนที่สามของตระกูล เพราะเป็นบุตรสาวบิดาจึงไม่ได้ให้ความสำคัญมากนัก บ่าวไพร่ในจวนจึงละเลยนางมาโดยตลอด

จนกระทั่งมาถึงวันที่ถูกโบยเด็กสาวถูกใส่ความว่าวางยาพี่สาวและน้องสาว ก่อนจะถูกจับไปโบยโดยที่ไม่ได้สืบความอย่างกระจ่าง เหตุการณ์นี้ทำให้ผิงมาหม่าตายจาก ส่วนซ่งลี่ถิงกลายเป็นคนพิการไม่สามารถที่จะเดินได้อีกตลอดชีวิต จากนั้นก็ถูกส่งมาไกลถึงเจียงหนาน

"ท่านลุงหม่า เราจะทำเช่นไรกันดีเจ้าคะ"

"มันจะต้องมีทาง ข้าจะตามหาหมอมารักษาคุณหนูให้จงได้"

"ฮึก ฮึก เช่นนั้นคงมีแต่หมอเทวดาแล้วเจ้าค่ะ ท่านหมอคนใดก็กล่าวว่าคุณหนูคงไม่อาจเดินได้อีกตลอดชีวิตแล้ว ฮือ ๆ"

"เจ้าอย่าได้พูดจาส่งเดช ข้าจะไม่ยอมให้คุณหนูกลายเป็นคนพิการเช่นนี้แน่!"

"เช่นนั้น เราควรทำอย่างไรกันดีเจ้าคะ"

"ก่อนอื่นเจ้าไปทำความสะอาดห้องนอนของคุณหนูให้ดี ส่วนข้าจะไปตามหาท่านหมอมารักษาคุณหนู"

"เจ้าค่ะ"

หม่าถังบังคับม้ามุ่งหน้าเข้าไปในเมืองเจียงหนานด้วยความหวังที่จะหาหมอเก่ง ๆ มารักษาขาของคุณหนูให้หายดี

ตระกูลซ่ง

"ฮูหยินเจ้าคะ คนที่บ้านเดิมส่งข่าวมาบอกว่าไม่มีหมอคนใดรักษาขาของคุณหนูสามได้เลยเจ้าค่ะ ดูท่านางคงจะไม่สามารถกลับมาเดินได้อีก"

"หึ ดี ให้รู้เสียบ้างว่าไม่ควรมาเทียบชั้นกับลี่เอ๋อร์กับฮวาเอ๋อร์ของข้า"

"ฮูหยินจะให้คนคอยจับตาดูต่อหรือไม่เจ้าคะ"

"ไม่ต้อง ถึงอย่างไรนางก็คงทำสิ่งใดต่อไปไม่ได้แล้ว"

"แล้วเรื่อง..."

"หึ ข้าย่อมต้องหาบุรุษที่คู่ควรให้กับบุตรสาวของข้าผู้นี้อยู่แล้ว" หนิงเหมยกล่าวก่อนจะหัวเราะเสียงแหลมอย่างรู้สึกสาแก่ใจ ก่อนหน้านี้ทางวังหลวงได้มีการเปรย ๆ ออกมาว่าจะรับซ่งลี่ถิงให้หมั้นหมายกับท่านอ๋องหรือองค์ชายคนใดคนหนึ่ง เพราะในอดีตหลิวกุ้ยเฟยนั้นเป็นสหายคนสนิทกับอันซูเจินมารดาของซ่งลี่ถิง ด้วยความริษยารวมกับความแค้นครั้งก่อนที่มารดาของหญิงสาวแย่งชิงซ่งหนิงเหอไป จึงได้หาทางกำจัดนางให้พ้นทางไปเสียแต่นึกไม่ถึงว่า เพียงแค่ถูกโบยไม่กี่ครั้งหญิงสาวจะถึงกับพิการเช่นนี้ ถือว่าสวรรค์เปิดทางให้นางและบุตรสาวได้พบเจอกับความสงบสุขที่แท้จริงแล้ว

เหตุการณ์ในครั้งนี้ผ่านพ้นไปด้วยดี เพราะพ่อสามี สามี และบุตรชายคนโตของนางล้วนอยู่ชายแดน คนที่ตัดสินเรื่องนี้ก็มีแต่เพียงนางและแม่สามีซึ่งมีศักดิ์เป็นท่านป้าของนาง ที่นี่ล้วนแต่เป็นคนของนางทั้งสิ้น ก็ถือเสียว่าเป็นกรรมของซ่งลี่ถิงก็แล้วกัน